QE (Quantitative Easing) ဆိုတာ ဘာလဲ။

QE ဆိုတာကို အလြယ္ဆံုးရွင္းျပရရင္ အစိုးရဗဟိုဘဏ္ကေန ေငြေတြ ႐ိုက္ထုတ္လိုက္တာကို ေခၚပါတယ္။ ဒါမ်ား ဘာဆန္းသလဲလို႔ ေမးစရာရွိပါတယ္။ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတာေလးေတြရွိလို႔ ေရးျပလိုက္ပါတယ္။

နိင္ငံတႏိုင္ငံမွာ ႏိုင္ငံျခားပို႔ကုန္ကရတဲ့ေငြဟာ ႏိုင္ငံျခားကတင္သြင္းရတဲ့ ကုန္ေတြဝယ္ယူရတဲ့ေငြထက္ နဲလာၿပီဆိုရင္ ႏိုင္ငံရဲ႕ဘတ္ဂ်က္မွာလိုေငြျပလာပါၿပီ။ သေဘာကေတာ့ အစိုးရလက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံနဲသြားၿပီ။ ဘတ္ဂ်က္လိုေငြကို ႏိုင္ငံေတာ္စုေဆာင္းထားေငြ National_Reserves ထဲက ထုတ္သံုးရေတာ့မယ္။ ထုတ္သံုးတဲ့ေငြေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ကာကြယ္ေရးစတာေတြအတြက္ ဘတ္ဂ်က္ခ်ေပးရမယ္။

ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္မွာ လိုေငြျပေနတိုင္း ႏိုင္ငံ့စုေဆာင္းေငြထဲက အၿမဲတမ္းထုတ္သံုးေနလို႔ မရဘူးေလ။ စုေဆာင္းေငြဆိုတာ ႏိုင္ငံျခားေခ်းေငြေတြ ျပန္ဆပ္ဖို႔ရယ္၊ ႏိုင္ငံျခားေႂကြးၿမီေတြအတြက္ အတိုးေပးဖို႔ရယ္၊ အေရးေပၚကိစၥေတြ ဥပမာအေနနဲ႔ ႏိုင္ငံအခ်င္းခ်င္း စစ္ျဖစ္ရင္စတာေတြအတြက္ အလံုအေလာက္ ခ်န္ထားရပါတယ္။

အဲဒီေတာ့ အစိုးရဟာ လိုေငြကိုျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔ နည္းလမ္းေတြ ၾကံဆရေတာ့မယ္။ လိုေငြျဖည့္ဖို႔ တနည္းအားျဖင့္ ႏိုင္ငံ့စီးပြားေရး တိုးတက္လာေစဖို႔

(၁) မိမိႏိုင္ငံရဲ႕ ေငြေၾကးတန္ဖိုးကို ခ်ရမယ္။ ေငြေၾကးတန္ဖိုးက်ရင္ ထုတ္ကုန္ေတြကို ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႔ ပို႔ႏိုင္လို႔ နိင္ငံျခားပို႔ကုန္ေတြကေန ဝင္ေငြေတြရလာမယ္။

(၂) ဗဟိုဘဏ္ကေန ပုဂၢလိကဘဏ္ေတြကို ေခ်းေပးတဲ့အတိုးကို ေလွ်ာ့ခ်ေပးရမယ္။ ပုဂၢလိကဘဏ္ေတြကလဲ စီပြားရးသမားလုပ္ငန္းရွင္ေတြကို အတိုးနဲနဲပဲယူၿပီးေခ်းေပးမယ္။ လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ဘဏ္ကေငြမ်ားမ်ားေခ်းၿပီး လုပ္ငန္းမွာရင္းႏွီးျမဳပ္နံၾကလို႔ ႏိုင္ငံ့စီးပြားေရးတက္လာလိမ့္မယ္။

(၃) စီးပြားေရးသမားေတြ လူထုေတြဆီက ေကာက္ခံတဲ့အခြန္အခေတြေလွ်ာ့ခ်ေပးရမယ္။

အထက္က ေရးျပခဲ့တာေတြလုပ္ဖို႔ကလဲ အစိုးရဆီမွာ ႏိုင္ငံ့အရံေငြျဖစ္တဲ့ စုေဆာင္းေငြ အလံုအေလာက္ရွိရမယ္။ အလံုအေလာက္မရွိဘူးဆိုရင္ေတာ့ အစိုးရအေနနဲ႔ လုပ္ဖို႔ နည္းလမ္းႏွစ္သြယ္ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။

ပထမနည္းက ႏိုင္ငံျခားကေန အတိုးနဲ႔ေငြထပ္ေခ်းေပါ့။ အခိ်န္မွီျပန္မဆပ္ႏိုင္တဲ့အခါ အတိုးေတြ တက္သထက္တက္လာလို႔ အစိုးရေတြဟာ သိပ္မလုပ္ခ်င္ၾကဘူး။ အစိုးရက မလိုအပ္ပဲ ႏိုင္ငံျခားကေငြေခ်းရင္ အတိုက္အခံေတြက အျပင္းအထန္ကန္႔ကြက္ၾကတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ လက္ရွိအစိုးရ ျပဳတ္က်သြားရင္ ေနာက္တက္တဲ့အစိုးရက ျပန္ဆပ္ရလိမ့္မယ္။ ေနာက္တက္တဲ့အစိုးရကလဲ အရင္အစိုးရလက္ထက္က ေခ်းေငြေတြ ျပန္ဆပ္ႏိုင္ဖို႔ လူေတြဆီက အခြန္အခေတြ တိုးေကာက္ရေတာ့မယ္။ ေနာက္ဆက္တြဲဆိုးကိ်ဳးေတြရွိလို႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ေရရွည္အက်ိဳးစီးပြားကို ၾကည့္တဲ့အစိုးရေတြဟာ ႏိုင္ငံျခားက ေငြေခ်းတဲ့အလုပ္ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုးေရွာင္ၾကပါတယ္။

ဒါဆို ဒုတိယနည္းကေတာ့ QE (Quantitative_Easing) လို႔ ေခၚပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ဗဟိုဘဏ္ကေန ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီးထုတ္လိုက္တာပါ။ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားအထိ ထုတ္ေဝသလဲဆိုတာကေတာ့ ဗဟိုဘဏ္က စီးပြားေရးပညာရွင္ေတြရဲ႕ တြက္ခ်က္တတ္တဲ့ ကၽြမ္းက်င္မႈေပၚမွာ မူတည္ေနပါတယ္။ ပိုက္ဆံေတြ မတရား႐ိုက္ထုတ္လိုက္လို႔ လူေတြလက္ထဲ ပိုက္ဆံအမ်ားႀကီးေရာက္သြားရင္ ကုန္ပစၥည္းေတြ ေစ်းတက္လာမယ္။ ေငြေၾကးေဖါင္းပြမႈ (Inflation) ျဖစ္လာမယ္။

အဲဒီေတာ့ အစိုးရဟာ ႏိုင္ငံ့လိုေငြကို ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔ ဒီနည္းလမ္းႏွစ္ခုထဲက တခုခုေတာ့ေရြးရလိမ့္မယ္။ မေရြးလို႔မရပါဘူး။ ဘတ္ဂ်က္မရွိလို႔ဆိုၿပီး အစိုးရက ဘတ္ဂ်က္မခ်ေပးဘူးဆိုရင္ အစိုးရရဲ႕ ယႏၲရားႀကီးတခုလံုး ရပ္ဆိုင္းသြားမယ္။ နိင္ငံ့တခုလံုးရဲ႕ စီးပြားေရးက်ဆင္းလာမယ္။ လူေတြရဲ႕စီးပြားေရး ထိခိုက္လာမယ္။ လူေတြမေက်နပ္ေတာ့ ဆႏၵျပၾကမယ္။ ဆူပူအံုႂကြမႈေတြျဖစ္လာမယ္။ အစိုးရေတာင္ ျပဳတ္က်သြားႏိုင္တယ္။

ဒီေတာ့ အစိုးရေတြဟာ ဒုတိယနည္းျဖစ္တဲ့ ဗဟိုဘဏ္ကေန ပိုက္ဆံေတြအမ်ားႀကီး ထုတ္လိုက္ပါၿပီတဲ့။ ထုတ္လိုက္တဲ့ပိုက္ဆံေတြကို ဗဟိုဘဏ္ထဲမွာပဲ အလွၾကည့္သိမ္းထားလို႔မရဘူးေလ။ တိုင္းျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရးအေထာက္အကူျပဳဖို႔ လူေတြလက္ထဲကုိ အဲဒီပိုက္ဆံေတြေရာက္ေအာင္ ျဖန္႔ရမယ္။ ဘယ္လိုျဖန္႔ရမလဲ။ ဗဟိုဘဏ္ကေန ပုဂၢလိကဘဏ္ေတြကို အတိုးမယူပဲ ေငြေခ်းေပးမယ္။ Zero_Interest ေပါ့။ ပုဂၢလိကဘဏ္ေတြကလဲ လုပ္ငန္းရွင္ေတြကို အတိုးနဲနဲေလးပဲယူၿပီး ေငြေခ်းေပးၾကမယ္။ မၾကာခင္ကပဲ Denmark ႏိုင္ငံနဲ႔ Switzerland ႏိုင္ငံေတြက အစိုးရေတြဆိုရင္ Negative_Interst (0.6%)နဲ႔ ပုဂၢလိကဘဏ္ေတြကို ေငြေခ်းေပးခဲ့ပါတယ္။ သေဘာကေတာ ပုဂၢလိကဘဏ္ေတြက ေငြေခ်းရင္ ဗဟိုဘဏ္ကေခ်းေငြရဲ႕ အတိုး ၀.၆ ရာခိုင္ႏွဳန္း ႏွစ္စဥ္ျပန္ေပးတယ္။

ဒီ QE (Quantitative_Easing) ကို ႏိုင္ငံတိုင္းမသံုးရဲၾကပါဘူး အစိုးရအေနနဲ႔ ျဖစ္ေပၚလာမဲ့ ဆိုးက်ိဳးေတြကို အဖက္ဖက္က တြက္ခ်က္ၿပီးမွ လုပ္ရတယ္။ တြက္ထားတဲ့အတိုင္းျဖစ္မလာခဲ့ရင့္ ႏုိင္ငံ့စီးပြားေရးတခုလံုးက ေမာက္ကမၿဖစ္လာႏိုင္တာမို႔ အင္မတန္ႀကီးမားတဲ့ Risk ယူရပါတယ္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံဟာ စီးပြားေရးက်ၿပီး အလုပ္လက္မဲ့ေတြထူေျပာလာလို႔ ဒီ QE ကို ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ကစၿပီး အေကာင္အထည္ေဖၚခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကန္အစိုးရဟာ ဒီ QE အတြက္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ထုတ္ေဝေပးလိုက္သလဲဆိုတာ မသိခ်င္ဘူးလား။ ၂၀၀၉ခုႏွစ္ကစလို႔ ၆ႏွစ္ကာလအတြင္း အေမရိကန္အစိုးရဟာ US $3 Trillions။ အေမရိကန္ေဒၚလာ ဘီလီယံေပါင္း ၃ေထာင္ပါ။ ထုတ္လိုက္တာေတြက ေငြစကၠဴခ်ည္းပဲ မဟုတ္ပါဘူး။ Digital_Money လဲ ပါပါတယ္။ Digital_Money ကိုေတာ့ ၾကံဳမွရွင္းျပပါမယ္။

ယေန႔အခ်ိန္မွာ ကမ႓ာ့စီးပြားေရး အင္အားႀကီးေတြျဖစ္ၾကတဲ့ တ႐ုပ္၊ ႐ုရွားနဲ႔ Europe ႏိုင္ငံေတြမွာ စီးပြားေရး အေတာ္ေလးက်ဆင္းေနၾကပါတယ္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံဟာ QE ေၾကာင့္ အခုစီးပြားေရးအေတာ္ေလး တိုးတက္လာပါတယ္။ အလုပ္လက္မဲ့ဦးေရလဲ သိသိသာသာ က်ဆင္းသြားပါၿပီ။ မၾကာခင္ကပဲ အေမရိကန္အစိုးရက သူတို႔ထုတ္ထားတဲ့ အေမရိကန္ေဒၚလာေငြေတြကို မနက္ျဖန္ကေန ျပန္လည္စတင္ျပီး သိမ္းယူေတာ့မယ္လို႔ ေၾကျငာလိုက္ပါတယ္။ တခိ်န္ထဲမွာပဲ Europe ႏိုင္ငံေတြကလဲ မနက္ျဖန္ကစၿပီး လာမဲ့(၁၈)လအတြင္း ယူ႐ိုေငြ Euro ေငြေပါင္း 1.1Trillion ထုတ္ေဝေတာ့မယ္လို႔ ေၾကျငာလိုက္ပါတယ္။ သူတို႔လဲ အေမရိကန္ရဲ႕ QE ေအာင္ျမင္မႈကို အားက်ၿပီး လိုက္လုပ္ၾကေတာ့မယ္။ ေအာင္ျမင္မယ္ မေအာင္ျမင္ဘူးဆိုတာေတာ႔ ေစာင့္ၾကည့္ရမွာေပါ့။ မၾကာခင္ ဒီ QE စကားလံုးဟာ ကမ႓ာတလႊားမွာ popular ျဖစ္ ေရပန္းစားလာေတာ့မွာမို႔ သိထားသင့္တယ္ထင္လို႔ ေရးျပလိုက္ပါတယ္။

မွတ္ခ်က္။ အေမရိကန္ဟာ သူရဲ႕ေဒၚလာေတြကို ျပန္သိမ္းယူေတာ့မွာမို႔ ေစ်းကြက္မွာ ေဒၚလာေတြ နည္းသြားလိမ့္မယ္။ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ မၾကာခင္ အေမရိကန္ေဒၚလာေစ်း တက္လာႏိုင္တယ္။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱ-စကၤာပူ)
Facebook Page မွ ကူးယူတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

Read More

ျမန္မာ့ေငြတန္ဖိုးက်ရင္ ပို႔ကုန္တင္ပို႔သူေတြ ဘာေၾကာင့္ေပ်ာ္ၾကသလဲ

လူတေယာက္ဟာ ျပည္တြင္းမွာ အက်ႌေတြခ်ဳပ္လုပ္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားကို တင္ပို႔ေနတယ္ဆိုၾကပါစို႔။

သူ႔ရဲအက်ီတထည္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရတဲ့ကုန္က်စရိတ္ (အကႌ်စဖိုး၊ ခ်ဳပ္လုပ္ခ၊ ေရဖိုးမီးဖိုး၊ သယ္ပို႔ခ)အားလံုးတြက္လိုက္ရင္ အက်ႌတထည္ကို ျမန္မာေငြ၆ေထာင္က်ပ္ ကုန္က်ပါတယ္။

ႏိုင္ငံျခားကုမၸဏီတခုက အက်ႌတထည္ကို ၁၀ေဒၚလာေပးၿပီး အထည္တစ္ရာ မွာယူလိုက္ပါတယ္။ က်သင့္ေငြစုစုေပါင္း ေဒၚလာ၁၀၀ ေပးေခ်ပါတယ္။ အဲဒီအခိ်န္မွာ ေငြလဲႏွဳန္းဟာ တစ္ေဒၚလာကို က်ပ္၁၀၀ဝ ျဖစ္လို႔ အထည္တစ္ရာအေတြက္ ေရာင္းသူရလိုက္တဲ့ ျမန္မာေငြဟာ ေဒၚလာ၁၀၀၀xက်ပ္၁၀၀၀=က်ပ္၁၀၀၀၀၀၀(၁၀သိန္း) ျဖစ္ပါတယ္။

သူရင္းထားတဲ့ အက်ႌအထည္တစ္ရာရဲ႕ ကုန္က်စရိတ္ဟာ အထည္၁၀၀xက်ပ္၆,၀၀၀=က်ပ္၆၀၀,၀၀၀(၆သိန္း) ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ သူဟာ က်ပ္၁၀သိန္း-၆သိန္း=က်ပ္၄သိန္း ျမတ္လိုက္ပါတယ္။

တလၾကာေတာ့ ေစာေစာက ႏိုင္ငံျခားကုမၸဏီကပဲ အက်ႌအထည္တစ္ရာထပ္ မွာယူျပန္တယ္။ အရင္ေစ်းနဲ႔ ေဒၚလာတစ္ေထာင္ပဲ ေပးေခ်တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျမန္မာေငြေစ်းက်ၿပီး တစ္ေဒၚလာကို က်ပ္၁၂၀၀ေစ်း ေပါက္ေနတယ္။ ေရာင္းသူရလိုက္တဲ့ က်ပ္ေငြဟာ ေဒၚလာ၁၀၀၀xက်ပ္၁၂၀၀=က်ပ္၁၂၀၀,၀၀၀(၁၂သိန္း)ျဖစ္သြားတယ္။

အက်ႌထုတ္လုပ္ခဟာ အရင္ေစ်းပဲျဖစ္လို႔ အရင္းဟာ က်ပ္၆သိန္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အခုတေခါက္ သူရလိုက္တဲ့အျမတ္ဟာ က်ပ္၁၂သိန္း-၆သိန္း=၆သိန္း ျဖစ္သြားပါတယ္။

အရင္လက အျမတ္ေငြ၄သိန္း ျမတ္ေနရာကေန အခု ျမန္မာေငြေစ်းက်သြားလို႔ အခုတခါ ေငြက်ပ္၆သိန္း ျမတ္သြားပါတယ္။ က်ပ္ေငြေစ်းက်ေလ သူပိုျမတ္ေလပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ျမန္မာေငြေစ်းထိုးက် (ေဒၚလာေစ်းထိုးတက္)ရင္ ပို႔ကုန္သမားေတြသိပ္ေပ်ာ္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ႔ သြင္းကုန္သမားေတြအတြက္ကေတာ့ ေဒၚလာေစ်းတက္ရင္ အျမတ္နည္းသြားလို႔ ဒါမွမဟုတ္ အရွံဳးေပၚလို႔ မေပ်ာ္ႏိုင္ရွာၾကပါဘူး။

ဒီဥပမာေလးက ႐ိုးရွင္းေပမဲ့ လူေတြသိသင့္တဲ့ စီးပြားေရး အေျခခံသေဘာတရားေလးမို႔ ေရးျပေပးလိုက္ပါတယ္။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱ-စကၤာပူ)
Facebook Page မွ ကူးယူတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

Read More

Margin Trading ဆိုတာ

စေတာ့ရွယ္ယာတခုကို ဝယ္ခ်င္ရင္ ဝယ္ႏိုင္မဲ့ေငြအလံုအေလာက္ ရွိရပါမယ္။ ဥပမာ ေငြက်ပ္(၁၀၀)စီတန္တဲ့ စေတာ့အခုတစ္ေထာင္ကို ဝယ္ခ်င္ရင္ လက္ထဲမွာ ေငြက်ပ္တစ္သိန္းရွိဖို႔လိုတာေပါ့။

တကယ္လို႔ လက္ထဲမွာရွိတဲ့ေငြက က်ပ္တစ္သိန္းမျပည့္ဘူး။ "၅၀၀၀၀"ပဲ ရွိေနတယ္ဆိုပါစို႔။ အဲဒီစေတာ့ကို ဝယ္လို႔ မရေတာ့ဘူးလား။ ဝယ္ႏိုင္တဲ့နည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒါကို Margin_Trading လို႔ေခၚပါတယ္။ Trading_on_Margin လို႔လဲေခၚတယ္။ Buying_on_Margin လို႔လဲေခၚၾကတယ္။ ဘယ္လိုပဲေခၚေခၚ "Margin" စကားလံုးပါရင္ အဓိပၸါယ္က အတူတူပါပဲ။

Maring_Trading ကို လြယ္ေအာင္ေျပာရရင္ ရွယ္ယာပြဲစားဆီက ေငြေခ်းၿပီး ရွယ္ယာဝယ္ယူျခင္းပါ။ ရွယ္ယာတန္ဖိုးရဲ႕ (၁၀၀%)လံုးကိုေတာ့ ေခ်းယူလို႔မရပါဘူး။ ရွယ္ယာပြဲစားဆီက ဘယ္ေလာက္ပဲ ေခ်းယူႏိုင္တယ္ဆိုတာကို အစိုးရက သတ္မွတ္ေပးထားပါတယ္။ ဥပမာ ဝယ္ခ်င္တဲ့ ရွယ္ယာတန္ဖိုးရဲ႕ ၅၀% ထက္ ပိုေခ်းလို႔မရဘူးလို႔ အစိုးရကသတ္မွတ္ထားရင္ ၅၀%နဲ႔ သူ႔ေအာက္ပဲ ေခ်းယူခြင့္ရွိပါတယ္။ က်န္တဲ့လိုေငြကိုေတာ့ ဝယ္သူက သူ႔ပိုက္ဆံနဲ႔ စိုက္ထုတ္ဝယ္ရပါမယ္။ အဲဒီစိုက္ထုတ္ဝယ္ရတဲ့ ပိုက္ဆံကို Margin လို႔ေခၚလို႔ Margin_Trading နည္းလို႔ေျပာျကတာပါ။

"ဟာ ပြဲစားဆီက ေငြေခ်းၿပီး ရွယ္ယာဝယ္လို႔ရၿပီ ဟန္က်လိုက္တာကြာ"လို႔ထင္စရာရွိပါတယ္။ "Margin_Trading" နည္းဟာ ေကာင္းကြက္ရွိသလို မေကာင္းတာလဲရွိပါတယ္။ ရွင္းျပပါမယ္။

‪ေကာင္းတာက ႐ွယ္ယာေစ်းတက္ရင္ ရတဲ့အျမတ္အစြန္းမ်ားတယ္။ လက္ထဲရွိတဲ့ ပိုက္ဆံထက္တန္ဖိုးပိုမ်ားတဲ့ ရွယ္ယာေတြ အေႂကြးနဲ႔ဝယ္ႏိုင္တယ္။

ဥပမာေျပာရရင္ ေစာေစာက ေငြက်ပ္တစ္သိန္းတန္တဲ့ စေတာ့တစ္ေထာင္ကို ဝယ္ခ်င္တယ္။ စေတာ့စုေပါင္းတန္ဖိုးတစ္သိန္းရဲ႕ ၅၀%ျဖစ္တဲ့ ေငြ၅ေသာင္းကို ပြဲစားကိုေပးလိုက္ၿပီး က်န္တဲ့လိုေငြ၅ေသာင္းကို သူ႔ဆီကစာခ်ဳပ္နဲ႔ ေခ်းယူၿပီး စေတာ့ေတြဝယ္လိုက္တယ္။ စေတာ့ရွယ္ယာ ပိုင္ရွင္တေယာက္ ျဖစ္သြားၿပီ။ မၾကာခင္မွာပဲ ကိုယ္ဝယ္လိုက္တဲ့စေတာ့ေတြရဲ႕ေစ်းဟာ ၂၅%တက္သြားလို႔ ထုတ္ေရာင္းလိုက္တယ္။ ေငြ"၁၂၅၀၀၀" ရလိုက္တယ္။ ပြဲစားဆီက ေခ်းထားတဲ့ေငြ "၅၀၀၀၀" ကို ျပန္ဆပ္လိုက္ရင္ လက္ထဲမွာေငြ "၇၅၀၀၀" က်န္ပါတယ္။ ေစာေစာက ရင္းလိုက္ရတဲ့ေငြက ေငြ"၅၀၀၀၀" ပဲရွိတာမို႔ အခ်ိန္တိုတိုေလးအတြင္းမွာ အျမတ္"၂၅၀၀၀"ရလိုက္တယ္။ ဟန္က်လိုက္တာကြာ။

‪‎မေကာင္းတာက ႐ွယ္ယာေစ်းက်ရင္ အရံႉးမ်ားတယ္။ ၾကာၾကာကိုင္ထားရင္ ေပးရတဲ့အတိုးေၾကာင့္ အရံႉးေပၚလိမ့္မယ္။

ေစာေစာကလူက ကံေကာင္းၿပီး ရွယ္ယာေစ်းတက္တာနဲ႔ၾကံဳလိုက္တာကိုး။ အခု ရွယ္ယာေစ်း က်သြားၿပီဆိုပါေတာ့ ဘာျဖစ္မလဲ။ ေစာေစာကဝယ္လိုက္တဲ့ ရွယ္ယာတစ္သိန္းရဲ႕တန္ဖိုးဟာ ၂၅%က်သြားၿပီဆိုပါစို႔။ အခု ေငြ "၇၅၀၀၀"ပဲ တန္ေတာ့မယ္။ တကယ္လို႔ ေငြလိုေနလို႔ ျပန္ေရာင္းလိုက္တယ္။ ေငြ "၇၅၀၀၀" ပဲ ျပန္ရမယ္။ ပြဲစားဆီက ေခ်းထားေငြ "၅၀၀၀၀" ကို ျပန္ဆပ္လိုက္ရင္ လက္ထဲမွာေငြ "၂၅၀၀၀" ပဲ က်န္ေတာ့မယ္။ ေစာေစာက ရင္းထားတဲ့ကိုယ့္ပိုက္ဆံက ေငြ"၅၀၀၀၀" မို႔ အခုေငြ "၂၅၀၀၀" ရံႉးသြားၿပီေလ။

ေမးစရာရွိပါတယ္။ ရွယ္ယာေစ်းက်ေနလို႔ ထုတ္မေရာင္းဘူးကြာ။ ဆက္ကိုင္ထားလို႔ မျဖစ္ဖူးလားလို႔။ အဲဒီက်သြားတဲ့ ရွယ္ယာေစ်း "၂၅၀၀၀" ကို ဝယ္သူက သူ႔ေငြနဲ႔ အျမန္ဆံုးျပန္ျဖည့္ေပးဖို႔ ပြဲစားက အေၾကာင္းၾကားပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါကို "Margin_Call" လို႔ေခၚပါတယ္။ ။ ကဲ မျဖည့္ဘူးဆိုရင္ေကာ ဘာလုပ္မလဲ။ ေစာေစာကရွယ္ယာအားလံုးကို အစိုးရဥပေဒအရ ပြဲစားက ဝယ္သူကိုအသိေပးစရာမလိုပဲ ထုတ္ေရာင္းႏိုင္တယ္။ ျပန္ေရာင္းလို႔ရတဲ့ ေငြ"၇၅၀၀၀" ထဲက သူေခ်းေပးထားတဲ့ ေငြ"၅၀၀၀၀"ကို ႏူတ္ယူထားလိုက္ၿပီး က်န္ေငြ"၂၅၀၀၀"ကို ရွယ္ယာဝယ္သူထံျပန္ေပးလိမ့္မယ္။ ေငြ"၅၀၀၀၀" ရင္းထားတဲ့ဝယ္သူဟာ ေငြ"၂၅၀၀၀" ရွဳံးသြားတာအတူတူပါပဲ။ (တကယ္တမ္းက်ေတာ့ "၂၅၀၀၀"မက ရံႉးသြားတာပါ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ ေခ်းထားေငြအတြက္ အတိုးေပးရေသးတယ္ေလ)။

အၾကမ္းဖ်င္းေျပာရရင္ ရွယ္ယာေစ်းတက္ရင္ အျမတ္ႀကီးႀကီးရႏိုင္သလို ရွယ္ယာေစ်းက်ရင္ေတာ့ အရွံူးလဲႀကီးလွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရွယ္ယာအေၾကာင္းနားလည္သူေတြက ရွယ္ယာေစ်းတက္မယ္ထင္ရင္ "Margin_Trading"နည္းနဲ႔ ပြဲစားဆီက လိုေငြကိုေခ်းၿပီး ဝယ္လိုက္တယ္။ ရွယ္ယာေစ်းတက္တာနဲ႔ ျမန္ျမန္ ထုတ္ေရာင္းပစ္လိုက္တယ္။ အျမတ္ႀကီးႀကီးကို ျမန္ျမန္ထက္ထက္ရေအာင္ယူလိုက္တယ္။

ရွယ္ယာနားလည္သူေတြဟာ "Margin_Trading"နည္းနဲ႔ ဝယ္ထားတဲ့ရွယ္ယာေတြကို လက္ထဲၾကာၾကာ ကိုင္မထားၾကပါဘူး။ ရွယ္ယာေစ်းက်ရင္ အရံႉးႀကီးႏိုင္တယ္။ ပြဲစားကိုလဲ သူေခ်းေပးထားတဲ့ေငြအတြက္ လစဥ္အတိုးလဲေပးေနရေသးတယ္။ အတိုးကလဲ ေရရွည္မွာထိတာကိုး။

အခုတေလာ တ႐ုပ္ျပည္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းကြက္ ၿပိဳလဲက်ဆင္းေနတဲ့ကိစၥမွာ ရွယ္ယာဝယ္ထားသူ တ႐ုပ္လူမ်ိဳးအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ "Margin_Trading"နည္းနဲ႔ ဝယ္ထားၾကတာမို႔ ရွယ္ယာေစ်းေတြလဲ ႐ုတ္တရက္ထိုးက်ေရာ သူတို႔ေတြလဲ အရွံဳးႀကီးရွံဳးၾကေတာ့တာပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ဆို အိမ္ေရာင္းၿပီး ပြဲစားကိုေငြျဖည့္ေပးရတယ္။

မၾကာခင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာစေတာ့အိပ္ခ်ိန္းေစ်းကြက္ႀကီးေပၚေပါက္လာေတာ့မွာမို႔ နားလည္ ဆင္ျခင္ႏိုင္ေအာင္ ေရးေပးလိုက္ပါတယ္။

‪မွတ္ခ်က္။ ဘယ္လိုစေတာ့ရွယ္ယာအမ်ိဳးအစားကိုပဲ "Margin_Trading"နည္းနဲ႔ ဝယ္လို႔ရတယ္ဆိုတာကို အစိုးရကသတ္မွတ္ေပးထားပါတယ္။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱ-စကၤာပူ)
Facebook Page မွ ကူးယူတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

Read More

‪‎ကမာၻ႕ေရႊေစ်း (၅)ႏွစ္အတြင္း အနိမ့္ဆံုးသို႔ထိုးက်သြားျခင္း

ဒီေန႔ထုတ္သတင္းစာေတြမွာ ေအာက္ပါသတင္းတပုဒ္ပါလာပါတယ္။ သတင္းအက်ဥ္းကေတာ့

"မေန႔ကပဲ ကမာၻ့ေရႊေစ်းႏူန္းဟာ ၅ႏွစ္ကာလအတြင္း အနိမ့္ဆံုးသို႔ က်ဆင္းသြားပါတယ္။ တေန႔ကို ေရႊတန္ခ်ိန္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ အေရာင္းအဝယ္လုပ္ၾကတဲ့ တ႐ုပ္ျပည္က Shanghai_Gold_Exchange နဲ႔ အေမရိကန္က New_York's_Comex ေနရာေတြမွာ ေရႊတေအာင္စကို အေမရိကန္ေဒၚလာ(၁,၁၃၂)ကေန ေဒၚလာ(၁,၀၈၉)ကို မိနစ္ပိုင္းအတြင္း ထိုးက်သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုျဖစ္ရတာက မၾကာခင္ကပဲ အေမရိကန္အစိုးရက ဒီႏွစ္ကုန္မွာ ဘဏ္အတိုးႏူန္းေတြျမႇင့္တင္မယ္လို႔ ေၾကျငာလိုက္လို႔ပါတဲ့"။

ဒီေတာ့ ေရႊေစ်းနဲ႔ အေမရိကန္က ဘဏ္တိုးႏူန္းျမႇင့္လိုက္တာနဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲ။ ဘယ္လိုဆက္စပ္လို႔လဲ။

အေမရိကန္ဗဟိုဘဏ္က ဘာလို႔အတိုးႏူန္းျမႇင့္တင္ရတာလဲဆိုတာ ဆန္းစစ္ၾကည့္ရေအာင္။ အဓိကအေၾကာင္းက ေငြေၾကးေဖါင္းပြမႈႏူန္း ႀကီးထြားလာမွာစိုးလို႔ပါ။ ေငြေၾကးေဖါင္းပြတယ္ဆိုတာ ႏိုင္ငံအတြင္းမွာ လည္ပတ္ေနတဲ့ေငြေတြ အရမ္းမ်ားလာရင္ျဖစ္တယ္။ လည္ပတ္ေနတဲ့ေငြေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ခ်င္လို႔ပါ။

အခုဗဟိုဘဏ္က အတိုးႏူန္းျမႇင့္တင္လိုက္ၿပီ။ ဗဟိုဘဏ္က ပုဂၢလိကဘဏ္ေတြကို အတိုးႏူန္းႀကီးႀကီးနဲ႔ ပိုက္ဆံေခ်းေပးေတာ့မယ္။ ပုဂၢလိကဘဏ္ေတြကလဲ စီးပြားေရးသမားေတြနဲ ႔လူေတြကို အတိုးႏွဳန္းျမင့္ျမင့္နဲ႔ ျပန္ေခ်းေပးရေတာ့မယ္။ အတိုးႏွဳန္းႀကီးလာလို႔ ဘဏ္ကေငြေခ်းသူေတြ ေလ်ာ့နဲလာမယ္။ ဒီေတာ့လူေတြလက္ထဲမွာ ေငြနဲလာလိမ့္မယ္။ အကိ်ဳးဆက္က ေငြေၾကးေဖါင္းပြမႈေလ်ာ့က်သြားမယ္။

ဒါေပမဲ့ တျခားမေကာင္းတဲ့ အက်ိဳးဆက္ေတြလဲျဖစ္လာပါမယ္။ စီးပြားေရးသမားေတြလက္ထဲမွာ ေငြနဲလာလို႔ လုပ္ငန္းေတြ မတိုးခ်ဲ႕ႏိုင္ေတာ့တဲ့အတြက္ ကုမၸဏီေတြရဲ႕စီးပြားေရးက်လာမယ္။ အေမရိကန္ကုမၸဏီေတြရဲ႕ စေတာ့ရွယ္ယာတန္ဖိုးထိုးက်လာမယ္။ အေမရိကန္ရဲ႕ စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းက်ရင္ အေမရိကန္စေတာ့ေစ်းကြက္နဲ႔ ခ်ိပ္ဆက္ထားတဲ့ ကမာၻ႔ႏိုင္ငံအသီးသီးက စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းေတြ က်လာေတာ့မယ္။ ဒါက စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းေတြ အေပၚအကိ်ဳးသက္ေရာက္မႈပါ။

လူေတြလက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံနဲလာလို႔ အရင္လိုပစၥည္းေတြ မဝယ္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ ေရႊေစ်းက်တယ္ဆိုတာ လူေတြေရႊကို အရင္မဝယ္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ ေနာက္ၿပီး အေမရိကန္လူေတြလက္ထဲမွာ အေမရိကန္ေဒၚလာေငြေတြ နည္းလာလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ရွားပါးလာမႈေၾကာင့္ ေဒၚလာေစ်းတက္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါက အေမရိကန္ေဒၚလာေစ်းအေပၚ အကိ်ဳးသက္ေရာက္မႈပါ။

ေနာက္အေရးႀကီးတဲ့ အကိ်ဳးဆက္တခုရွိေသးတယ္။ အေမရိကန္လူထုဟာ တကမာၻလံုးက ထုတ္တဲ့လူသံုးကုန္ေတြ အီလက္ထေရာနစ္ပစၥည္းေတြ အမ်ားဆံုးဝယ္ယူေနတဲ့ ကမာၻ့အႀကီးဆံုးေစ်းကြက္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ေတြမွာ ပိုက္ဆံနဲလာလို႔ ႏိုင္ငံတကာက ပစၥည္းေတြ မဝယ္ၾကေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ ႏိုင္ငံတကာရဲ႕ စီးပြားေရးေတြလဲ ထိခိုက္လာပါလိမ့္မယ္။

ဒီေတာ့ စီးပြားေရးအကြက္ျမင္သူေတြဟာ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ Forex_Trading လုပ္တဲ့လူေတြဟာ ေစ်းတက္လာေတာ့မဲ့ အေမရိကန္ေဒၚလာေတြ အခုကတဲကဝယ္ထားၾကေတာ့မယ္။ စေတာ့ရွယ္ယာသမားေတြက စေတာ့ရွယ္ယာေတြ ေစ်းက်ေတာ့မယ္ဆိုတာ ႀကိဳသိေနၾကလို႔ ဝယ္ထားတဲ့ ရွယ္ယာေတြအၿပိဳင္ထုတ္ေရာင္းၾကမယ္။ ရွယ္ယာေစ်းေတြ ထပ္က်လာမယ္။ စီးပြားေရးသမားေတြ ပို႔ကုန္တင္ပို႔သူေတြဟာ စီးပြားေရးအထိမနာေအာင္ ျပင္ဆင္ထားၾကရေတာ့မယ္။

အဲဒီလို ဘဏ္အတိုးႏူန္းျမင့္လာလိုက္တာေလး တခုေၾကာင့္ စီးပြားေရးေလာကမွာ ဘယ္လို ဂယက္႐ိုက္ခတ္လာမယ္။ ဘာေတြျဖစ္လာမယ္ဆိုတာ သိေနသူေတြဟာ သူမ်ားတကာထက္ စီးပြားေရးေျခတလွမ္း သာေနပါလိမ့္မယ္။

‪ေနာက္ဆက္တြဲမွတ္ခ်က္
စေတာ့ေစ်းဆက္က်ေနရင္ ေရႊ၊ အိမ္ျခံေျမေစ်း ျပန္တက္လာႏိုင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ လူေတြဟာ ေစ်းက်လာတဲ့ စေတာ့ေတြမဝယ္ေတာ့ပဲ ေရႊ အိမ္ေျမေတြဖက္လွည့္ၿပီး ရင္းႏွီးျကမွာလို႔ ေရႊ အိမ္ေျမေစ်းေတြ ျပန္တက္လာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါကလဲ ေဒၚလာေစ်းက်မွ လူေတြဝယ္နိင္မွာပါ။

အားလံုးဟာ တခုနဲ႔တခု ဆက္စပ္ေနတယ္ဆိုတာ သိေစခ်င္လို႔ေရးျပတာပါ။
အခုေရးတာ (အထူးသျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္) အားလံုးမွန္မယ္လို႔ မယူဆေစခ်င္ပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ေျခေတြကို သံုးသပ္ျပတာပါ။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱ-စကၤာပူ)
Facebook Page မွ ကူးယူတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

Read More

ႏွစ္ထပ္တိုး (Compound Interest) ရဲ႕စြမ္းအား

ႏွစ္ထပ္တိုးဆိုတာ ေက်ာင္းမွာသခ်ၤာသင္တံုးက တြက္ခဲ့ဖူးၾကမွာပါ။

ေဒၚလာ(၁၀၀)ကို တႏွစ္အတိုးႏွဳန္း(၁၀)ရာခိုင္ႏွဳန္းနဲ႔ အပ္ထားလိုက္ရင္ တႏွစ္ျပည့္တာနဲ႔ ေဒၚလာ(၁၁၀)ျဖစ္လာမယ္။

အတိုးကိုမထုတ္ပဲ ေဒၚလာ(၁၁၀)ကို ဆက္စုထားရင္ ဒုတိယႏွစ္ကုန္တဲ့အခါ ေငြရင္း(၁၁၀)ေပၚမွာ ရတဲ့အတိုးက (၁၁)ေဒၚလာျဖစ္လို႔ စုစုေပါင္းအပ္ေငြဟာ ေဒၚလာ(၁၂၁)ျဖစ္သြားမယ္။ ဒါကို ႏွစ္ထပ္တိုးလို႔ေခၚတယ္ဆိုတာ အမ်ားသိၾကပါတယ္။

ဒီတခါလဲ အတိုးကိုမထုတ္ပဲ ေဒၚလာ(၁၂၁)ကို ဆက္စုထားရင္ တတိယႏွစ္ကုန္တဲ့အခါ ေငြရင္း(၁၂၁)ေပၚမွာ ရတဲ့အတိုးက ၁၂.၁၀ေဒၚလာျဖစ္လို႔ စုစုေပါင္းအပ္ေငြဟာ ေဒၚလာ(၁၃၃.၁၀)ျဖစ္သြားမယ္။

လူတိုင္းသိေနတဲ့ ဒီကေလးတြက္ေလးမ်ား ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္လုပ္ၿပီး ရွင္းျပေနရတယ္ဆိုၿပီး ဆက္ဖတ္ဖို႔စိတ္ရွည္ၾကမွာမဟုတ္ဖူးဆိုတာ သိပါတယ္။

အံ့ၾသစရာေကာင္းတာေလးေတြ႕ေတာ့မွာမို႔ ဆက္ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါ။

ေစာေစာကေျပာတဲ့ ေဒၚလာ(၁၀၀)ကို အတိုးတျပားမွမထုတ္ပဲ ဘဏ္မွာထားလိုက္မယ္ဆိုရင္

၅ႏွစ္ၾကာရင္ ေဒၚလာ(၁၆၁.၅၀)ျဖစ္လာမယ္။

၁၀ႏွစ္ၾကာရင္ ေဒၚလာ(၂၅၉.၃၇)ျဖစ္လာမယ္။

၁၅ႏွစ္ၾကာရင္ ေဒၚလာ(၄၁၇.၇၂)ျဖစ္လာမယ္။

အႏွစ္(၂၀)ၾကာရင္ ေဒၚလာ(၁၆၁၅.၀)ျဖစ္လာမယ္။ ဟင္ ဒါေလးပဲလား။

အႏွစ္(၃၀)ၾကာရင္ ေဒၚလာ(၁,၇၄၄. ၉၄)ျဖစ္လာမယ္။

အႏွစ္(၄၀)ၾကာရင္ ေဒၚလာ(၄,၅၂၅.၉၂)ျဖစ္လာမယ္။ ဟင္ ဒါေလးပဲလား။

အႏွစ္(၅၀)ၾကာရင္ ေဒၚလာ(၁၁,၇၃၉.၀၈)ျဖစ္လာမယ္။

အႏွစ္(၇၀)ၾကာရင္ ေဒၚလာ(၇၈,၉၇၄.၆၉)ျဖစ္လာမယ္။ ဟင္ ဒါေလးပဲလား။

အႏွစ္(၈၀)ၾကာရင္ ေဒၚလာ(၂၀၄,၈၄၀.၀၂)ျဖစ္လာမယ္။

အႏွစ္(၁၀၀)ၾကာရင္ ေဒၚလာ(၁,၃၇၈,၀၆၁.၂၃)ျဖစ္လာမယ္။ ေဒၚလာ(၁.၃)သန္းေနာ္။

တကယ္လို႔ သင့္ကေလးေမြးစကတည္းက ေဒၚလာ(၁၀၀)ကို ဘဏ္ထဲစုထားၿပီး အတိုးမထုတ္ဖူးဆိုရင္ရယ္၊ သင့္ကေလးဟာ ကံေကာင္းစြာနဲ႔ အသက္(၁၀၀)အထိ ေနခဲ့ရမယ္ဆိုရင္ သင့္ကေလးဟာ အဖိုးႀကီး အဖြားႀကီးျဖစ္လာရင္ သန္းႂကြယ္မီလ်ံနာသူေ႒းႀကီးတေယာက္ ျဖစ္သြားမွာပါ။ ဘယ္သူ႔ကိုမွလဲ မွီခိုေနစရာမလိုေတာ့ပါဘူး။

လူတိုင္း အသက္(၁၀၀)အထိ မေနရေပမဲ့ အသက္(၆၀-၇၀)အထိေနၾကရမွာမို႔ သင့္ကေလးအတြက္ ေနာင္ေရးအတြက္ စဥ္းစားေပးဖို႔ပါ။

ဒါက ေဒၚလာ(၁၀၀)ေပၚ တြက္ထားတာေနာ္။ တကယ္လို႔ ေဒၚလာတစ္ေထာင္စုခဲ့မယ္ဆိုရင္ အႏွစ္(၁၀၀)ၾကာလို႔ ရမဲ့ေစာေစာက(၁.၃)သန္းရဲ႕ ၁၀ဆျဖစ္တဲ့ ေဒၚလာ(၁၃)သန္းရမွာေနာ္။

ဒီႏွစ္ထပ္တိုးဟာ အဆေပါင္းမ်ားစြာျဖစ္ေစလို႔ ကမာ႓ေက်ာ္သိပၸံပညာရွင္ႀကီး အိုင္းစတိုင္းက လက္ရွိကမာၻ႕အံ့ဖြယ္(၇)ပါးအျပင္ နံပါတ္(၈)ေျမာက္ ကမာၻ႔အံ့ဖြယ္တပါးလို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူက ထပ္ေျပာေသးတယ္။ ဒီႏွစ္ထပ္တိုးကို မသိသူေတြက ေက်ာ္သြားၿပီး သိသူေတြက ေဖၚစားလို႔ သူတို႔သားသမီးေတြဟာ မီလ်ံနာသူေ႒းႀကီးေတြျဖစ္သြားၾကပါၿပီတဲ့။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱ-စကၤာပူ)
Facebook Page မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

Read More

ယေန႔ ကမၻာ့ေရနံေစ်း ဘာေၾကာင့္က်ဆင္းရတာလဲ

ယခုတေလာ ေန႔စဥ္ထုတ္ ကမၻာ့သတင္းစာႀကီးမ်ားတြင္ အဓိကထားျပီး ေဖၚျပေနၾကေသာ သတင္းမ်ားမွာ ISIS အဖြဲ႔ႀကီးရဲ႕ အၾကမ္းဖက္သတင္း ISIS ကို USA နဲ႔ မဟာမိတ္ႏိုင္ငံေတြက ဗံုးၾကဲတိုက္ခိုက္တာေတြ၊ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံပါရီၿမိဳ႕တြင္ Charlie_Hedbo မဂၢဇင္းပံုနွိပ္တိုက္ကို မူဆလင္အၾကမး္ဖက္သမားႏွစ္ဦးက ဝင္စီးၿပီး လူ၁၂ေယာက္ကို ပစ္သတ္သြားျခင္း၊ အင္ဒိုနီးရွားမွာ ပ်က္က်သြားတဲ႔ ေလယဥ္တစီးကို ပင္လယ္ထဲက ဆယ္ယူဖို႔ ၾကဳိးပမ္းမွဳသတင္းေတြနဲ႔အတူ ကမၻာ့ေရနံေစ်းက်ဆင္းတဲ့ သတင္းေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကမၻာ့ေရနံေစ်းဟာလဲ အံဩစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေရနံတစည္ကို US$100 ကေန ၆လအတြင္း US$50 အထိ က်ဆင္းသြားခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ကမၻာ့ေရနံေစ်း ဘာေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ က်ဆင္းသြားရသလဲဆိုတာကိုေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မသိၾကပါဘူး။

ေရနံေစ်းက်ဆင္းျခင္းဟာ အဓိကအေၾကာင္းကေတာ့ ရိုးရိုးေလးပါပဲ။ Supply-and-Demand မညီမွ်မွဳပါပဲ။ လိုအပ္တာထက္ ပိုထုတ္လို႔ပါ။ US Energy Information Administration ရဲ႕ သတင္းထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ဒီေန႔ ကမၻာ့ေရနံသံုးစြဲမႈဟာ တေန႔ကို ေရနံစည္ေပါင္း ၉၂.၃သန္းသာရိွေပမဲ့ ကမာၻ႔ေရနံထုတ္လုပ္မႈ စုစုေပါင္းဟာ တေန႔ကို ေရနံစည္ေပါင္း၉၂.၈သန္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ တရက္ကို ေရနံစည္ ၅သိန္းနီးပါး အပိုထုတ္လုပ္ေနၾကပါတယ္။ တရက္အပိုထုတ္လုပ္မႈဟာ မသိသာလွေပမဲ့ လအတန္ၾကာလာေတာ့ ေရနံေတြ အလွ်ံပယ္ေပါလာေတာ့ ေရနံဝယ္ခ်င္ေအာင္ ေရနံထုတ္ႏုိင္ငံတြဟာ ေရနံေစ်းေတြ ေလွ်ာ႔ေရာင္းၾကေတာ့တာပါပဲ။

အရင္က ေစ်းမက်ပဲ အခုမွ ဘာလို႔ေရနံေစ်းေတြ ႐ုတ္တရက္ က်ဆင္းသြားရတာလဲ။ အမ်ားသိၾကတဲ့အတိုင္း ကမၻာမွာ ေရနံအမ်ားဆံုးထြက္တဲ့ အာရပ္၁၂ႏိုင္ငံပါဝင္တဲ့ OPEC ဆိုတဲ့ ကမၻာ့ေရနံအဖြဲ႔အစည္းႀကီးက ေရနံေစ်းက်ဆင္းသြားရင္ ျပန္တက္ေအာင္လို႔ သူ႔အဖြဲ႔အစည္းေတြကို အခ်ိဳးက် ေလွ်ာ႔ထုတ္ဖို႔ တိုက္တြန္းပါတယ္။ ဥပမာ ႏိုင္ငံတိုင္းက သူတို႔ရဲ႕ ထုတ္လုပ္မႈကို ၁၀ရာခိုင္ႏွဳန္း ေလွ်ာ့ခ်ဖို႔တိုက္တြန္းရင္ လိုက္နာၾကရမွာပါ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ေဆာ္ဒီအာေရးဗီးယားႏိုင္ငံကလြဲရင္ က်န္၁၁ႏုိင္ငံဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မလိုက္နာခဲ့ၾကပါဘူး။ သူတို႔ ထုတ္ခ်င္သလို ထုတ္ေနခဲ့ၾကတာပါ။ ဒါေပမဲ့ ေရနံေစ်းႏွဳန္းကို မထိခိုက္ခဲ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေဆာ္ဒီအာေရးဗီးယားႏုိင္ငံဟာ OPEC အဖြဲ႔ႀကီးရဲ႕ တိုက္တြန္းခ်က္ ရာခိုင္ႏွဳန္းအတိုင္း ေလွ်ာ႔ခ်လိုက္တဲ့ပမာဏဟာ အလြန္မ်ားျပားလြန္းလို႔ပါပဲ။ သူ႔ရဲ႕မ်ားျပားတဲ့ ေလွ်ာ့ခ်ထုတ္လုပ္မႈဟာ စုစုပါင္းေရနံထုတ္လုပ္ပမာဏကို ထိန္းထားႏိုင္ခဲ့လို ကမာၻ႔ေရနံေစ်းကို မထိခိုက္ေစခဲ့ပါဘူး။

အခုေတာ့ ေဆာ္ဒီႏုိင္ငံဟာလဲ က်န္အာရပ္၁၂ႏိုင္ငံလို OPEC ရဲ႕ တိုက္တြန္းခ်က္ကို မလိုက္နာေတာ့ပါဘူး။ ေစ်းကြက္မွာ demand ရိွတယ္ဆိုျပီး သူထုတ္ခ်င္သေလာက္ ေရနံေတြထုတ္လိုက္တဲ့အတြက္ ကမၻာ့စ်းကြက္မွာ ေရနံေတြ အလွ်ံပယ္ေပါလာျပီး အခုေတာ့ ေရနံေစ်းႏွဳန္းေတြ က်ဆင္းလာရျခင္းပါပဲ။

ေရနံေစ်း ခုလိုက်ဆင္းလာလို႔ ေရနံေရာင္းခ်ၿပီး အဓိကဝင္ေငြရေနၾကတဲ့ ႏိုင္ငံေတြျဖစ္ၾကတဲ့ Canada, Russia, Iran, Venezuela နဲ႔ မေလး႐ွားႏိုင္ငံေတြဟာ စီးပြားေရးထိခိုက္ေနၾကပါၿပီ။

ေရနံေစ်းက်ဆင္းလို႔ ေရနံထုတ္တဲ့ႏိုင္ေတြပဲ ထိခိုက္ၿပီး က်န္ႏိုင္ငံေတြအတြက္ ပိုေကာင္းမွာလားလို႔ ထင္ရပါတယ္။ ႐ုတ္တရက္အျမင္အရေတာ့ ဒီလိုပဲယူဆစရာပါပဲ။ ေရနံေစ်းေတြက်လာရင္ ကားဆီေစ်းေတြ၊ စက္ရံုအတြက္ သံုးရတဲ့ဆီေစ်းေတြ၊ ေရနံအျခခံ products ထုတ္လုပ္စရိတ္ေတြ၊ လွ်ပ္စစ္မီတာခႏွဳန္းေတြက်လာလို႔ ႏုိင္ငံ့စီးပြားေရးေတြ တိုးတက္လာမယ္ ထင္ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကမၻာ့စီးပြားေရးပညာ႐ွင္ေတြကေတာ့ ဒီေရနံေစ်းၾကာ႐ွည္က်ဆင္းမႈဟာ မၾကာခင္ ကမာၻ႔စီးပြားေရးကို ထိခိုက္ၿပီး စီးပြားကပ္ဆိုက္မႈႀကီး (RECESSION) ျဖစ္လာႏုိင္တယ္လို႔ သံုးသပ္ၾကပါတယ္။ စီးပြားေရးနိယာမတခုျဖစ္တဲ့ Supply-and-Demand ဟာ မညီမွ်မႈ (unbalance) ျဖစ္ရင္ စီးပြားေရးစံနစ္တခုလံုးကို ထိခိုက္ကေမာက္ကမ ျဖစ္ေစတတ္တဲ့သေဘာပါပဲ။ ေစာင့္ၾကည့္ၾကတာေပါ့။

ဒီေရနံေစ်းက်ဆင္းမႈရဲ႕ အက်ိဳးဆက္အေနနဲ ႔RECESSION ဘယ္လိုျဖစ္လာႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ စီးပြားေ႐းပညာ႐ွင္ေတြရဲ႕ သံုးသပ္ခ်က္ကိုေတာ့ ဒီေဆာင္းပါး႐ွည္မွာစိုးလို႔ ေနာင္အလ်ဥ္းသင့္မွ ေရးျပေပးပါမယ္။

ဝန္ခံခ်က္။ ဒီေန စကၤာပူႏိုင္ငံထုတ္ The Sunday Times သတင္းစာမွာပါတဲ့ Dr Larry Haverkamp ရဲ႕ Making Sense of Oil Money ေဆာင္းပါးကို မီွးထားပါတယ္။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱ-စကၤာပူ)

Facebook Page မွ ကူးယူတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

Read More

ျမန္မာ့ေငြေၾကးတန္ဖိုး တက္တာေကာင္းသလား

US ေဒၚလာဆိုတာ ကမၻာမွာ အခိုင္မာဆံုးေငြေၾကးဆိုတာ လူေတြအားလံုးက လက္ခံထားၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စီးပြာေရးကိစၥေတြမွာ US ေဒၚလာကို ကမၻာ့စံႏူူန္းတရပ္အျဖစ္ ေရႊကဲ့သို႔ တန္ဖိုးထားၾကပါတယ္။ ကမၻာ့ေရႊေစ်း၊ ေရနံစိမ္းေစ်း၊ US ေဒၚလာေစ်း အတက္အက်အေျပာင္းအလဲေတြဟာ ကမၻာ့စီးပြားေရးကို တနည္းတဖံု႐ိုက္ခတ္ အက်ိဳးသက္ေရာက္တတ္ပါတယ္။

ေဒၚလာေစ်းက်ရင္ ျမန္မာ့ေငြေၾကးေစ်းတက္တတ္တာ ဓမၼတာပါ။ ျမန္မာ့က်ပ္ေငြတက္ရင္ တနည္းအားျဖင့္ ေဒၚလာေစ်းက်ရင္ လူေတြဟာ ငါတို႔နိုင္ငံရဲ့ ပိုက္ဆံတန္ဖိုးပိုရိွလာတယ္ဆို ဝမ္းသာတတ္ၾကတယ္။

တကယ္ေရာ ဝမ္းသာသင့္သလားဆိုတာဆန္းစစ္ၾကည့္ၾကရေအာင္။

ျမန္မာ့ေငြေၾကးတက္လာရင္ (သို႔မဟုတ္) US ေဒၚလာေစ်းက်ရင္ ဘာေတြျဖစ္လာမလဲ။

ႏိုင္ငံျခားသြားမယ့္လူေတြ ႏိုင္ငံျခားကို ေဒၚလာလႊဲခ်င္သူေတြအတြက္ေတာ့ က်ပ္ေငြနဲ႔လဲလိုက္ရင္ အရင္ႏွဳန္းနဲ႔လဲတာထက္ ေဒၚလာပိုရလို႔ ေပ်ာ္တာသဘာဝပါ။ အထူးသျဖင့့္ႏိုင္ငံျခားကို ေဟာလီးေဒး အပန္းေျဖခရီးထြက္ၾကမဲ့ လူေတြအတြက္လဲ ေပ်ာ္စရာျကီးပါပဲ။

အဲဒီလူေတြကလြဲရင္ က်န္တဲ့လူတန္းစားေတြ ဘယ္လိုအက်ိဳးသက္ေရာက္မႈရိွမလဲ။

၁။ ႏိုင္ငံျခားမွာအလုပ္လုပ္ေနတဲ့လူေတြ မိမိရဲ႕မိသားစုထံကိုေငြလႊဲရင္ အရင္က်ပ္ေငြေလာက္ မရေတာ့ဘူး။ သူ႔မိသားစုဟာ က်ပ္ေငြကို အရင္ပမာဏေလာက္မရၾကေတာ့ အရင္က်ပ္ေငြပမာဏေလာက္ရေအာင္ ေဒၚလာကုိ ပိုလႊဲေပးၾကရတယ္။

၂။ ႏိုင္ငံျခားက ကုန္ပစၥည္းတင္သြင္းသူ importer ေတြဟာ ယခင္သြင္းေနၾကကုန္ေတြကို ေစ်းႏွဳန္းေလ်ွာ့၍ တင္သြင္းၾကရမယ္။ ဥပမာ ယခင္က ေဒၚလာ၁၀၀တန္ပစၥည္းတခုကို က်ပ္ေငြ၁၀၀,၀၀၀က်ပ္ ေပးေနရတယ္။ ယခုက်ပ္ေငြေစ်းတက္လို႔ ၁ေဒၚလာဟာ ၈၀၀ျဖစ္သြားရင္ ေဒၚလာ၁၀၀တန္ပစၥည္းကို အခု၈၀၀၀၀က်ပ္ပဲ ေပးရေတာ့မယ္။ သြင္းကုန္ေတြကို ေစ်းေလ်ွာ့ဝယ္ႏိုင္လာမယ္။ စာသံုးသူေတြကို အရင္ေစ်းထက္ ေလ်ွာ့ေရာင္းႏုိင္လို႔ ကုန္ေစ်းႏံူးေတြ က်လာလိမ့္မယ္။

၃။ ဒါဆိုရင္ ျပည္ပကိုပို႔ကုန္ပို႔တဲ့သူ exporter ေတြအတြက္ေရာ။ အရင္ဝယ္ေနက်ပစၥည္းေတြ အခုေတာ့ က်ပ္ေငြတန္ဖိုးျမင့္တက္လာလို႔ ျပည္တြင္းမွာ ႏုိင္ငံျခားပို႔မဲ့ပစၥည္းေတြကို ေစ်းႀကီးေပးဝယ္ရတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံျခားကိုပို႔တဲ့အခါ အရင္ပို႔ေနက်ေစ်းထက္ ပိုေရာင္းရေတာ့မယ္။ ေစ်းႀကီးလာလို႔ ႏုိင္ငံျခားက ပစၥည္းအဝယ္နည္းလာမယ္။ ပို႔ကုန္တင္ပို႔မွဳ အေရအတြက္ေတြ က်လာမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပို႔ကုန္သမားေတြဟာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ေငြေၾကးတန္ဖိုးက်မွာ အေၾကာက္ဆံုးပါပဲ။

၄။ ဟိုတယ္တည္းခိုခ ခရီးသြားစရိတ္ေတြတက္လာလို႔ ႏိုင္ငံျခားသား tourists ေတြ အဝင္နည္းလာၾကလိမ့္မယ္။ ေငြေၾကးတန္ဖိုး သိပ္မတက္တဲ့ႏိုင္ငံေတြကိုပဲ သြားၾကလိမ့္မယ္။

ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာက်ပ္ေငြေစ်းတက္လာလို႔ တနည္းအားျဖင့္ ေဒၚလာေစ်းက်လာျပီဆိုရင္ မိ်ဳးခ်စ္စိတ္နဲ႔ အရမ္းဝမ္းမသာလိုက္ပါနဲ႔။ ႏုိင္ငံျခားက သြင္းကုန္ေစ်းႏွဳန္းေတြတက္လာၿပီး ကုန္ေစ်းႏံူးေတြလဲ ထပ္ခ်ပ္မကြာ ျမင့္တက္လာေတာ့မယ္ဆိုတာ သတိျပဳမိေစခ်င္ပါတယ္။

ေငြေၾကးဖလွယ္ႏွဳန္းဆိုတာ တကယ္ေတာ့ အခု႐ွင္းျပသလို ႐ိုး႐ိုး႐ွင္း႐ွင္းေလး မဟုတ္ပါဘူး။ ကမၻာ့ေရနံေစ်းႏွဳန္း၊ ေရႊေစ်းႏွဳန္း၊ ကမၻာ့စေတာ့႐ွယ္ယာ ေစ်းကြက္စတာေတြနဲ႔လဲ ခ်ိတ္ဆက္သက္ဆိုင္ေနၾကပါတယ္။ အေျခခံသေဘာေလးပဲ ႐ွင္းျပတာပါ။

အဲဒီအေျခခံသေဘာေလးသိထားရင္ပဲ ေဒၚလာေစ်းအတက္အက်ျဖစ္ရင္ ကုန္ေစ်းႏွဳန္း (အထူးသျဖင္႔ ႏိုင္ငံျခားသြင္းကုန္ေစ်း) အအတက္အက်ျဖစ္ေစႏိုင္ၿပီး လူေတြရဲ႕ စားဝတ္ေနေရးကို ထိခိုက္ေစလာနိင္တယ္ဆိုတာ သိျမင္ႏိုင္ပါၿပီ။ အကြက္ျမင္တဲ့စီးပြားေရးသမားေတြဟာ ေဒၚလာေစ်းတက္ၿပီၾကားတာနဲ႔ ႏုိင္ငံျခားကသြင္းရတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ႀကိဳဝယ္ၿပီး ေလွာင္ထားတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီပစၥည္းေတြ ေစ်းတက္ေတာ့မယ္ဆိုတာ ၾကိဳသိေနၾကတယ္။ ေစ်းတက္တာနဲ႔ အျမတ္နဲ႔ ထုတ္ေရာင္းေလ့႐ွိပါတယ္။ US ေဒၚလာေစ်းက်လိုဆိုၿပီး ေဒၚလာစကၠဴကို ဝယ္စုတဲ့သူအင္မတန္႐ွားပါတယ္။ ေဒၚလာေစ်းျပန္တက္လို႔ ျမတ္တဲ့အျမတ္ဟာ ကုန္ပစၥည္းေစ်းကို တင္ေရာင္းတာေလာက္မရတဲ့အျပင္ ေဒၚလာေငြကိုင္ထားတာဟာလဲ ဥပေဒနဲ႔မလြတ္ကင္းလို႔ အႏၵရာယ္မ်ားလို႔ပါ။။

ဒါေၾကာင့္ ကမၻာ့နိင္ငံႀကီးေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ေငြတန္ဖိုးက်ဖို႔ အျမဲထိန္းသိမ္းေဆာင္ရြက္ၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံျခားကို ကုန္ပစၥည္းတင္ပို႔တဲ့ႏိုင္ငံေတြေပါ့။ ဒါမွ သူတို႔ကုန္ပစၥည္းေတြကို တျခားႏိုင္ငံေတြက မ်ားမ်ားဝယ္ၾကမွာကိုး။

ေငြတန္ဖိုးက်ေအာင္ အစိုးရက ဘဏ္တုိးႏူန္းေလ်ွာ့ခ်ေပးျခင္းစတာေတြ လုပ္တတ္ပါတယ္။ အလြယ္ကူဆံုးနည္းလမ္းတခုကေတာ့ ေငြစကၠဴေတြ ေပါေပါေလာေလာ ႐ိုက္ထုတ္လိုက္ျခင္းပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အကိ်ဳးဆက္က ဆိုးက်ိဳးေတြ႐ွိလို႔ အစိုးရေတြဟာ ေနာက္ဆံုးမတတ္တာမွသာ ဒီနည္းလမ္းကိုေရြးပါတယ္။

အခုတေလာ သတင္းစာေတြမွာ ဖတ္ရပါလိမ့္မယ္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ US ေဒၚလာေတြ ေစ်းက်ေနတယ္၊ European ႏုိင္ငံေတြမွာ သူတို႔ရဲ႕Euro ေငြေၾကးေတြက်ေနတယ္၊ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ ယန္းေစ်းေတြ က်ေနတယ္။ သူတို႔ႏုိင္ငံကလူေတြ သူတို႔ေငြေၾကးေတြတန္ဖိုးက်လို႔ဆိုၿပီး ဘာလို႔ဆႏၵမျပၾကသလဲ။ ေငြေစ်းက်ျခင္းဟာ သူတို႔ႏုိင္ငံက ထြက္ကုန္ေစ်းေတြသက္သာလာလို႔ တျခားႏိုင္ငံေတြကို ပိုမိုပို႔လာနိုင္တဲ့အတြက္ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ဝင္ေငြတိုးလာတယ္။ ကုန္ေစ်းႏူန္းေတြက်လာလို႔ သူတို႔စားဝတ္ေနေရး ပိုေကာင္းလာေစလို႔ပါပဲ။

ေမးစရာ ေမးခြန္းတခုေတာ့ ႐ွိပါလိမ့္မယ္။ မိမိတို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ ေငြေၾကးတန္ဖိုးက်တာေကာင္းတယ္ဆိုရင္ အစိုးရေတြဟာ ဘာလို႔ တန္ဖိုးအရမ္းက်ေအာင္ မလုပ္ၾကတာလဲဆိုတာပါ။ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံရဲ႕ေငြေၾကးတန္ဖိုး ႐ုတ္တရက္ထိုးက်သြားျခင္းဟာ အဲဒီႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးမေကာင္းတာကို ေဖၚျပလိုက္တာပါပဲ။ အဲဒီလိုျဖစ္ရင္ ႏုိင္ငံတကာက အဲဒီႏိုင္ငံနဲ႔စီးပြားေရးလုပ္ဖို႔ ေ႐ွာင္႐ွားၾကပါလိမ့္မယ္။ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံသူေတြ ထြက္ခြာသြားၾကလိမ့့္မယ္။

ဒီစာေလးေရးျပတာက ေနာင္ေဒၚလာေစ်းအတက္အက်ျဖစ္လာရင္ အဲဒီအက်ိဳးဆက္ေတြ သိထားေတာ့ ေ႐ွာင္သင့္၊ ေဆာင္သင့္တာေလးေတြ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားႏိုင္ေအာင္လို႔ပါ။ သိလြန္း၊ တတ္လြန္းလို႔ေတာ့ မဟုတ္ရပါဘူး။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱ-စကၤာပူ)
Facebook Page မွ ကူးယူတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

Read More

စေတာ့ရွယ္ယာ ကစားခ်င္သူမ်ားအတြက္

တေလာက က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ ရန္ကုန္မွာ စေတာ့ရွယ္ယာအေရာင္းအဝယ္ Exchange ကို ဒီႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာ ဖြင့္လွစ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ သတင္းတပုဒ္ကို အင္တာနက္မွာ ဖတ္လိုက္ရတယ္။

စေတာ့ရွယ္ယာဆိုတာ ႏိုင္ငံျခားမွာေတာ့ အမ်ိဳးမိ်ဳးရွိၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားေငြ အတက္အက်ကို ေစ်းက်ေနတံုးဝယ္မယ္၊ ေစ်းျပန္တက္ရင္ ေရာင္းမယ္ဆိုတဲ့ FOREX ဆိုတာတို႔၊ Government_Bond တို႔ USA က Dow_Jones တို႔၊ Nesdaq တို႔စတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံေပၚမူတည္ၿပီး အေခၚအေဝၚေတြ ကြဲျပားၾကပါတယ္။ စာရွည္မွာစိုးလို႔ အက်ယ္မရွင္းျပေတာ့ပါ။

ဘယ္လို စေတာ့ရွယ္ယာမိ်ဳးပဲျဖစ္ျဖစ္ အေျခခံကေတာ့ အဲဒီစေတာ့ရွယ္ယာအစုေတြကို ဝယ္ထားမယ္။ ျမတ္ရင္ ထုတ္ေရာင္းမယ္။ မေရာင္းခ်င္ေသးရင္လဲ ဆက္ထားထားလိုရတယ္။ ေစ်းတက္ရင္ အျမတ္အစြန္းကုိ ခံစားခြင့္ရတယ္။ ေစ်းက်ေနရင္ေတာ့ အျမတ္မရဘူးေပါ့။

ျမန္မာႏိုင္ငံက လုပ္ငန္းတခုထဲမွာ အစုဝင္ထားတဲ့ပံုစံနဲ႔ တူပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြဲျပားတာေတြက လုပ္ငန္းတခုမွာ အစုေငြဝင္ထားရင္ ပုံေသအတိုးကို လစဥ္မွန္မွန္ရေနမယ္ (အလိမ္မခံရဘူးဆိုရင္ေပါ့ေလ)။ အဲဒီအစုေငြကို ကိုယ္ထုတ္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ထုတ္ယူလို႔မရဘူး၊ သူမ်ားကို ေရာင္းလို႔လဲမရဘူး။ စေတာ့ရွယ္ယာကေတာ့ ပံုေသအတိုးမွန္မွန္ မရဘူး။ ေစ်းတက္ရင္ အျမတ္မ်ားမ်ားရမယ္။ ေစ်းက်ေနရင္ အျမတ္မရဘူး။ ႀကိဳက္တဲ့အခိ်န္မွာ ႀကိဳက္သေလာက္ ရွယ္ယာအစုေတြ ဝယ္ႏိုင္တယ္ (ေငြေပါေနရင္ေပါ့ေလ)။ ႀကိဳက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေရာင္းႏိုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုမၸဏီတခုဟာ သူ႔ဖါသာသူ စေတာ့ရွယ္ယာဖြင့္တယ္ဆိုၿပီး ေရာင္းလို႔မရပါဘူး။ အစိုးရဆီမွာ ေလွ်ာက္ၿပီး သတ္မွတ္ခ်က္နဲ႔ကိုက္ညီမွ စေတာ့ရွယ္ယာေရာင္းခြင့္ရပါတယ္။ အဲဒီကုမၸဏီေတြဟာ အစိုးရရဲ႕စာရင္းစစ္တာလဲ ခံႏိုင္ရမယ္။

အဲဒီေတာ့ သင့္လက္ထဲမွာ ေငြကလဲရွိေနၿပီ။ စေတာ့ရွယ္ယာကို ဝယ္ေရာင္းလုပ္ခ်င္တယ္။ စေတာ့ရွယ္ယာ ကစားတယ္လို႔ေခၚပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စေတာ့ရွယ္ယာကို ဘယ္လိုဝယ္ရမယ္၊ ဘယ္လိုေရာင္းရမယ္ဆိုတာ သာမန္လူေတြနားမလည္ၾကပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဘယ္လိုရွယ္ယာမိ်ဳးကုိ ဝယ္ရမယ္ဆိုတာကိုလဲ မသိႏိုင္ၾကဘူး။ မသိပဲနဲ႔ ရမ္းဝယ္မိလို႔ ေစ်းက်ေတာ့မဲ့ ရွယ္ယာေတြကို ဝယ္လိုက္မိရင္ ရင္းထားတာေလးေတြ ရွံဳးသြားလိမ့္မယ္။ အရင္းႏွီးေတြ ကုန္သြားႏိုင္တယ္ေလ။ စေတာ့ရွယ္ယာဆိုတာကလဲ ကုမၸဏီတခုထဲရဲ႕ အရႉံးအျမတ္ေပၚမွာပဲ မွီတည္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ ကမ႓ာမွာ ေရနံေစ်းအတက္အက်ရွိရင္၊ အစိုးရအေျပာင္းအလဲျဖစ္ရင္၊ ႏိုင္ငံတခုမွာစစ္ျဖစ္ရင္၊ ႏိုင္ငံတခုက ေငြတန္ဖိုးအတက္အက်ျဖစ္ရင္ စတဲ့ အၾကာင္းေပါင္းဆံုလာရင္လဲ စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းကို အတက္အက်ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒါေတြတတ္တဲ့ပညာရွင္ Expert မဟုတ္တဲ့ လူတေယာက္ဟာ မိမိဖာသာမိမိ စေတာ့ရွယ္ယာေတြကုိ ဝယ္ေရာင္းဖို႔ဆိုတာ အရမ္းကုိ အခက္အခဲရွိပါတယ္။

အဲဒီေတာ ရွယ္ယာနားလည္ၿပီး ဘယ္ရွယ္ယာမိ်ဳးဝယ္သင့္တယ္ဆိုတာ အၾကံေပးႏိုင္တဲ့ ပညာရွင္ကို ခ်ဥ္းကပ္ရမယ္။ အဲဒီလူေတြကို Fund_Manager သို႔မဟုတ္ Investment_Manager လို႔ေခၚပါတယ္။ အတိုေကာက္ ဖန္မန္ေနဂ်ာလို႔ ေခၚၾကရေအာင္။ အဲဒီ ဖန္မန္ေနဂ်ာေနဂ်ာေတြဟာ စေတာ့ရွယ္ယာဝယ္ေရာင္းတဲ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြကို နားလည္တယ္။ ဘယ္ရွယ္ယာအမ်ိဳးအစားကေတာ့ ေစ်းတက္ႏိုင္တယ္၊ က်ႏိုင္တယ္ဆိုတာေတြကို အခ်က္အလက္နဲ႔ ရွင္းျပတတ္ၾကတယ္။ တခိ်ဳ႕ဖန္မန္ေနဂ်ာေတြဟာ MBA ရထားသူေတြလဲရွိတယ္။

ဖန္မန္ေနဂ်ာေတြဟာ တဦးခ်င္းရွိသလို အဖြဲ႕နဲ႔လဲရွိၾကတယ္။ သူတို႔ဟာ လခစားေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ လူတေယာက္ကို ရွယ္ယာဝယ္ေရာင္း လုပ္ေပးလိုက္ရင္ အလြန္နည္းပါးတဲ့ ဝန္ေဆာင္ခေလးပဲ ယူပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူဝယ္ေပးလိုက္တဲ့ရွယ္ယာဟာ ေစ်းတက္လာရင္ျဖစ္ျဖစ္ ျပန္ေရာင္းေပးလို႔ အျမတ္ရရင္ေတာ့ သတ္မွတ္တဲ့ ရာခိုင္ႏွဳန္းေလး ေပးရပါတယ္။ ရာခိုင္ႏွဳန္းက သိပ္မမ်ားေတာ့ ျမတ္တဲ့လူကလဲ ေပးေပ်ာ္ပါတယ္။ ရွံဳးသြားရင္လဲ စိတ္ဓါတ္မက်နဲ႔။ ေနာက္ရွယ္ယာတခုမွာ ျပန္ဝယ္ၿပီး ရင္းဖို႔ အၾကံေပးလိမ္႔မယ္။ တခ်ိဳ႕လဲ သူ႔အၾကံအတိုင္းလိုက္လုပ္ရင္း ခ်မ္းသာသြားတာရွိသလို တခ်ိဳ႕ေတြလဲ မြဲသြားၾကပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီဖန္မန္ေနဂ်ာေတြဟာ သူတတ္တဲ့ပညာနဲ႔ ႐ိုး႐ိုးသားသား အသက္ေမြးၾကသူေတြပါ။

တကယ္ေတာ့ ဒီစာေရးရတာ ေနာက္ဖန္မန္ေနဂ်ာတမ်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္လိုပါ။ ဒီမန္ေနဂ်ာက လူအေယာက္တစ္ေသာင္းဆီကို email အေစာင္ေပါင္း တစ္ေသာင္းပို႔လိုက္တယ္။ Email ကုိရတဲ့ လူေတြရဲ႕ တဝက္ေလာက္ျဖစ္တဲ့ လူ ၅၀၀၀ေလာက္ကို အခုေျပာတဲ့ ရွယ္ယာတခုဟာ မၾကာခင္ ေစ်းတက္လိမ့္မယ္လို႔ ေရးလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္က်န္တဲ့ လူ၅၀၀၀ေလာက္ကိုေတာ့ ဒီရွယ္ယာဟာ ေစ်းက်ပါလိမ့္မယ္။ မယံုရင္ ေစာင့္ၾကည့္ၾကပါလို႔ ေရးလိုက္တယ္။ ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ ရွယ္ယာေစ်းဆိုတာ အၿမဲတမ္းတန္႔ေနတာမွ မဟုတ္တာ။ အတက္အက် အၿမဲရွိေနတယ္ေလ။ တပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ သူေျပာတဲ့ရွယ္ယာဟာ ေစ်းတက္လာတယ္။ ေစ်းတက္မယ္လို႔ စာရတဲ့သူေတြက ဒီဖန္မန္ေနဂ်ာ ေတာ္လွခ်ည္လားဆိုၿပီး သူ႔ကိုခ်ဥ္းကပ္ၾကတယ္။ ေစ်းက်မယ္လို႔ အေရးခံရသူေတြကေတာ သူ႔ကို စိတ္မဝင္စားၾကပါဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီဖန္မန္ေနဂ်ာအတြက္ကေတာ့ ေဖါက္သည္အေရအတြက္ ၅၀၀၀မဟုတ္ေတာင္ အေတာ္မ်ားမ်ားရလိုက္ပါၿပီ။ ဒီလူေတြရဲ႕ ေငြနဲ႔ရွယ္ယာ ကစားလို႔ရၿပီ။ ျမတ္ရင္ သူ႔အတြက္လဲ ရာခိုင္ႏွဳန္းနဲ႔ စားရၿပီ။ သူလိမ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဖါက္သည္ရေအာင္ စည္းရံုးတာပါ။ Marketing လုပ္တာပါ။

က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာလဲ ဒီလို ဦးေႏွာက္ဉာဏ္ပိုင္ရွင္ေတြ ရွိပါတယ္။ လကၡဏာဆရာတေယာက္ဟာ သူ႔ဆီ လကၡဏာလာေမးသမွ် လူတိုင္းကို ထီေပါက္မယ္ခ်ည္းပဲ ေဟာလႊတ္တယ္။ သူေျပာသလို ထီတကယ္ေပါက္ခဲ့ရင္ သူ႔ကိုေငြေၾကးနဲ႔ ကန္ေတာ့စရာမလိုပါဘူးတဲ့။ သတင္းစာထဲမွာ သူေဟာတာမွန္ေၾကာင္း ေၾကာ္ျငာထည္႔ေပးပါတဲ့။ သူ႔ဆီမွာ လကၡဏာလာေမးတဲ့ လူတသိန္းမွာ လူ၂၀ေလာက္ ထီေပါက္တယ္။ အဲဒီေပါက္တဲ့လူ၂၀က ဒီလကၡဏာဆရာေဟာတာ သိပ္မွန္တယ္ဆိုၿပီး ေၾကာ္ျငာထည္႔ေပးတယ္။ က်န္လူေပါင္း ၉၉၉၈၀ ကေတာ့ လကၡဏာေဟာထားတာ ေမ့သြားၾကၿပီေလ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလကၡဏာဆရာ နာမည္ႀကီးသြားၿပီ။ သူ႔ကို လကၡဏာေမးခ်င္သူေတြ တန္းစီေနၾကရၿပီ။ ေစ်းေခၚနည္းတမ်ိဳးပါ။ သူလိမ္ညာတာ မဟုတ္ပါ။

စိတ္ကူးေပါက္လို႔ ေရးလိုက္တာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီစာေလးဖတ္ၿပီးရင္ စေတာ့ရွယ္ယာကစားတယ္ဆိုတာ ေလာင္းကစားလုပ္တာ ထီထိုးတာ ကံစမ္းမဲႏွဳိက္တာမဟုတ္ဖူးဆိုတာေတာ့ သေဘာေပါက္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

မွတ္ခ်က္။
သင္ရွယ္ယာကစားခ်င္ရင္ Fund_Manager တေယာက္ကို ဆက္သြယ္လိုက္ပါ။ သင္ဘာမွလုပ္စရာ မလိုပါ။ အခ်ိန္တန္ရင္ မန္ေနဂ်ာ အခု ဒီရွယ္ယာေစ်းတက္လိမ့္မယ္။ ဝယ္မလားလုိ႔ ေမးလိမ့္မယ္။ သင္ဝယ္ခ်င္ရင္ သင့္ပိုက္ဆံကို သူ႔ဆီလႊဲေပးလိုက္ပါ။ မန္ေနဂ်ာက ဝယ္တဲ့ကိစၥကို အကုန္လုပ္သြားလိမ့္မယ္။

ဒီမွာ ေမးစရာတခုရွိပါတယ္။ အဲဒီမန္ေနဂ်ာက ပိုက္ဆံေတြလိမ္သြားရင္ေကာ။ ပိုက္ဆံေတြကုိ ရံွဳးဆုံးေအာင္ ေပါက္တက္ကရေတြ လုပ္သြားရင္ေကာလို႔။ Fund_Manager ေတြဟာ နာမည္တလံုးနဲ႔ေနၾကသလို အမ်ားစုဟာ ႐ိုး႐ိုးသားသားရွယ္ယာပညာနဲ႔ အသက္ေမြးေနၾကသူေတြပါ။ ေနာက္ၿပီး သင့္ကို ေစ်းတက္မဲ့ရွယ္ယာေတြ႕ေအာင္ သူ႔ပညာအစြမ္းကုန္သံုးပါလိမ့္မယ္။ ရွယ္ယာျမတ္ရင္ သူ႔နာမည္ေက်ာ္ၾကားၿပီး ေဖါက္သည္ Client မ်ားမ်ားရႏိုင္သလို သူ႔အတြက္လဲ အျမတ္ရဲ႕ ရာခိုင္ႏွဳန္းခံစားခြင့္ရွိတာကိုး။ Win_Win_Situation ေပါ့။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱ-စကၤာပူ)
Facebook Page မွ ကူးယူတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

Read More

အေမရိကန္ကို စိမ္ေခၚလိုက္တဲ့ တ႐ုပ္တို႔ရဲ႕AIIB

ယေန႔ကမာၻ့သတင္းေတြမွာ AIIB ဆိုတဲ့ စကားကို မၾကာခဏ ၾကားေနရမွာပါ။ AIIB ဆိုတာ Asian_Infrastructure_Investment_Bank ျဖစ္ပါတယ္။ မၾကာခင္ကမွ တ႐ုပ္အစိုးရက တည္ေထာင္လိုက္တဲ့ ဘဏ္အဖြဲအစည္းတခုျဖစ္ပါတယ္။ AIIB ေပၚေပါက္လာပံုက စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းလြန္းလို႔ ေရးျပလိုက္ပါတယ္။

ကမာၻ႕ဘဏ္ (World_Bank) နဲ႔ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေငြေၾကးရန္ပံုေငြအဖြဲ႕ (IMF)ဆိုတဲ့ ကမာၻ႕ကုလသမဂၢရဲ႕ ေငြေၾကးအဖြဲ႕ေတြအေၾကာင္း ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ ဒီအဖြဲ႕အစည္းေတြဟာ ဒုတိယကမာၻစစ္ႀကီးၿပီးစမွာ စစ္ေဘးဒဏ္ေၾကာင့္ စီးပြားေရးပ်က္ေနတဲ့ ဥေရာပႏိုင္ငံေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ဂ်ာမနီ၊ ျပင္သစ္စတဲ႔ ႏုိင္ငံေတြကို ေငြေၾကးေခ်းငွားေထာက္ပံ့ေပးဖို႔ ထူေထာင္ခဲ့တာပါ။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ တကမာၻလံုးမွာ စီးပြားေရးဆုတ္ယုတ္ေနတဲ့ႏိုင္ငံေတြကို စီးပြားေရးအကူအညီအျဖစ္ ေငြေတြကို ယေန႔ထိ ေခ်းေပးေနဆဲပါ။ ဒီအဖြဲ႕ေတြဟာ ပုဂၢလိကဘဏ္ေတြနဲ႔ မတူပါဘူး။ အလြန္႔ကို နည္းတဲ့အတိုးနဲ႔ ေငြေခ်းေပးသလို စီးပြားေရးဆိုင္ရာနည္းပညာေတြ အၾကံဉာဏ္ေတြလဲေပးပါတယ္။ ကမာၻ႔ဘဏ္က ႏွစ္ရွည္ေခ်းေပးၿပီး IMF က ႏွစ္တိုတိုပဲ ေခ်းေပးပါတယ္။

သူတို႔ရဲ႕ရံုးခ်ဳပ္ေတြဟာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ဝါရွင္တန္ၿမိဳ႕ေတာ္မွာရွိၾကၿပီး အဖြဲ႕ေတြရဲ႕ မူဝါဒနဲ႔ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြကို ရွယ္ယာအမ်ားဆံုးဝင္ထားတဲ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံကပဲ အဓိကခ်မွတ္တယ္။ တခါတေလ အေမရိကန္က သူသေဘာနဲ႔သူ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ခ်င္ရာ လုပ္တတ္တယ္။ သူနဲ႔ပနာသင့္တဲ့ႏိုင္ငံေတြကို ေငြမ်ားမ်ား ေခ်းေပးတတ္တယ္။ ဒါကို တျခားရွယ္ယာဝင္ႏိုင္ငံေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ဂ်ာမနီ၊ အဂၤလန္၊ ျပင္သစ္၊ တ႐ုပ္နဲ႔ဂ်ပန္ႏိုင္ငံေတြက ဘဝင္မက်ေနတာၾကာပါၿပီ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အေတာ္ၾကာေလာက္က အေမရိကန္သမတ အိုဘားမားရဲ႕အစိုးရက စီးပြားေရးတဟုန္ထိုးတက္လာၿပီး ခ်မ္းသာလာတဲ့ တ႐ုပ္ႏိုင္ငံကို IMF အဖဲြ႕ထဲမွာ ရွယ္ယာေတြကို တိုးျမႇင့္ထည္႔ဝင္ဖို႔ ကမ္းလွမ္းပါတယ္။ ရွယ္ယာမ်ားလာရင္ IMF ရဲ႕ေပၚလစီခ်မွတ္ရာမွာ ဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္ေတြ ပိုမိုရလာမယ္လို႔ စည္းရံုးပါတယ္။ တ႐ုပ္အစိုးရကလဲ ရွယ္ယာပိုထည္႔လိုက္ရင္ IMF မွာ အေရးပါတဲ့ အဆံုးအျဖတ္ေတြကုိ ခ်မွတ္လာနိင္မယ္။ ဒါဆိုရင္ ကမာၻ႔ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားအေပၚမွာ စီးပြားေရးၾသဇာေညာင္းလာမယ္။ ဒါေတြေမွ်ာ္ေတြးၿပီး ရွယ္ယာေတြ အမ်ားႀကီးထည္႔မယ္လို႔ အေမရိကန္အစိုးရကို အေၾကာင္းျပန္လိုက္ပါတယ္။

အဲဒီမွာ ျပႆနာစေတာ့တာပါပဲ။ အေမရိကန္သမတက တ႐ုပ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ေငြေၾကးရွယ္ယာ တိုးျမႇင့္ထည္႔ဝင္မဲ့ကိစၥကို အေမရိကန္လႊတ္ေတာ္မွာ သေဘာတူခြင့္ျပဳေပးဖို႔တင္ျပပါတယ္။ ဒါကို အိုဘားမားရဲ႕ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီနဲ႔ ၿပိဳင္ဖက္ျဖစ္တဲ့အတိုက္ခံ ရီပတ္ဘလီကန္ပါတီအမတ္ေတြက အျပင္းအထန္ကန္႔ကြက္ၾကတယ္။ တ႐ုပ္ရဲ႕ရွယ္ယာေတြ အမ်ားႀကီးအဝင္ခံလိုက္ရင္ ကမာၻ႔ဘဏ္နဲ႔ IMF ေတြမွာ အေမရိကန္ရဲ႕ဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္ နည္းလာမယ္။ တ႐ုပ္ကလဲ အေမရိကန္သေဘာမက်တာေတြ လုပ္လာႏိုင္တယ္ စသျဖင့္ေပါ့။ အဆံုးမွာ ရီပတ္ဘလီကန္အမတ္အမ်ားစုႀကီးစိုးတဲ့ အေမရိကန္လႊတ္ေတာ္က သေဘာမတူဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

အေမရိကန္က ရွယ္ယာပိုထည္႔ဖို႔ ကမ္းလွမ္းတယ္။ တ႐ုပ္ႀကီးက သေဘာတူတယ္။ ေနာက္အေမရိကန္က အထည္႔မခံေတာ့ျပန္ဘူးဆိုေတာ့ တ႐ုပ္ႀကီးလဲ အေတာ္ေဒါပြသြားတယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မႏွစ္က၂၀၁၄ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလတမွာ တ႐ုပ္ႏိုင္ငံ ဘီဂ်င္းၿမိဳ႕မွာ AIIB ကို ထူေထာင္လိုက္ေၾကာင္း ေၾကျငာလိုက္ပါတယ္။ ကမာၻ႔ဘဏ္နဲ႔ IMF တို႔ သတ္မွတ္ခ်က္နဲ႔မညီလို႔ ေငြေခ်းငွားမရတဲ့ ႏိုင္ငံေတြကို ေငြေၾကးအကူအညီေတြ ေပးဖို႔ျဖစ္တယ္လို႔ အေၾကာင္းျပပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကမာၻ႔ဘဏ္နဲ႔ IMF ေတြကို ၿပိဳင္ဖို႔အတြက္ တစင္ေထာင္လိုက္တာပါ။ တ႐ုပ္အစိုးရက အေမရိကန္ေဒၚလာ၅၀ဘီလီယံနဲ႔ AIIB ကို မတည္ထူေထာင္လိုက္ပါတယ္။ ဒါတင္မက အေမရိကန္ႏိုင္ငံကိုလဲ AIIB ရဲ႕ ကနဦးဘဏ္တည္ေထာင္တဲ့ အဖြဲ႕ဝင္အျဖစ္နဲ႔ ရွယ္ယာဝင္ဖို႔ ကမ္းလွမ္းခဲ့ပါေသးတယ္။ ေပါက္ေဖၚၾကီးက အေမရိကန္ကို ကလိလိုက္တာပါ။

တ႐ုပ္က AIIB မွာ မတည္တဲ့အဖြဲ႕ဝင္ျဖစ္ရင္ ေငြေၾကးအက်ိဳးအျမတ္အမ်ားႀကီးရမယ္လို႔ အဆြယ္ေကာင္းတာေၾကာင့္ အိႏၵိယႏိုင္ငံက ပထမဆံုးအဖြဲ႕ဝင္အျဖစ္ ဝင္လိုက္တယ္။ ေနာက္ ေတာင္ကိုးရီးယားနဲ႔ ဂ်ပန္တို႔လဲ ဝင္လိုက္ၾကျပန္တယ္။ မၾကာေသးခင္ကပဲ အေမရိကန္ႏိုင္ငံက ေတာင္းပန္ေမတၱာရပ္ခံေနတဲ့ၾကားက သူ႔ရဲ႕မဟာမိတ္ႏိုင္ငံေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ဂ်ာမနီ၊ ျပင္သစ္၊ အီတလီ၊ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံေတြလဲ AIIB အဖြဲ႕ဝင္လိုက္ၾကျပန္ၿပီ။

အခုေတာ့ အေမရိကန္အစိုးရဟာ အၾကပ္႐ိုက္ေနပါၿပီ။ ေငြေၾကးအရမ္းအင္အားေတာင့္တဲ့ တ႐ုပ္ႀကီးကို သူ႔ရဲ႕မဟာမိတ္ႏိုင္ငံေတြပါ ေပါင္းသြားၾကၿပီဆိုေတာ့ သူပါ AIIB ထဲကုိ ဝင္လိုက္ရင္ ေကာင္းမလားလို႔ေတာင္ စဥ္းစားေနရပါၿပီ။ အေမရိကန္လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ေတြလဲ သူတို႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္အမွားေၾကာင့္ ခုလိုျဖစ္ရတယ္ဆိုၿပီး ေနာင္တရေနၾကတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အေမရိကန္က ႏိုင္ငံတကာကို ဝါဒျဖန္႔ေနပါတယ္။ AIIB အဖြဲ႕ဟာ ကမာၻ႔ဘဏ္နဲ႔ IMF တို႔လို တင္းက်ပ္တဲ့ ေငြေၾကးစည္းကမ္းေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတာမဟုတ္လို႔ ၾကာၾကာမခံပဲ ၿပိဳလဲသြားလိမ့္မယ္ေပါ့။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ဳပ္တို႔ျမန္မာႏိုင္ငံလို ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံေတြအတြက္ေတာ့ ဝမ္းသာစရာေပါ့။ အတိုးနဲနဲနဲ႔ ႏွစ္ရွည္ေခ်းေပးမဲ့ ေနာက္ထပ္ကမာၻ႔ဘဏ္ႀကီးတခု ထပ္ေပၚလာလို႔ေလ။ မၾကာခင္ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာေတြ လူတေယာက္ကုိ အေႂကြး၅သိန္းထက္ ပိုတင္အံုးေတာ့မွာပဲေလလို႔ ေတြးမိလိုက္ပါတယ္။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱ-စကၤာပူ)
Facebook Page မွ ကူးယူတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

Read More

အိမ္ျခံေျမပူေဖာင္းေပါက္ျခင္းနဲ႔ ဘဏ္မ်ားၿပိဳလဲျခင္း

ဒီမနက္ အလုပ္သြားရင္း ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ေအာက္မွာတြဲထားတဲ့ Myanmar_Journal ရဲ႕သတင္းကို facebook ေပၚမွာ friend တေယာက္တင္ထားတာ ဖတ္မိတယ္။ အဲဒီသတင္းမွန္၊ မမွန္ဆိုတာကို ျမန္မာႏုိင္ငံထဲမွာ လက္႐ွိေနထိုင္ေနသူမဟုတ္တဲ့ က်ေနာ့္အဖို႔ ဘာမွေဝဖန္ခ်က္မေပးလိုပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ အဲဒီသတင္းမွာပါတဲ့ စာသားေလးတေၾကာင္းကို ေတြ႔လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္ ဒီေဆာင္းပါးေလးကုိ ေရးခ်င္စိတ္ေပၚလာပါတယ္။ အဲဒီစာေၾကာင္းေလးက "အကယ္၍ အိမ္ျခံေျမပူေပါင္းေပါက္ရင္ ဘဏ္ေတြ bankrupt ျဖစ္လိမ့္မယ္ဆိုတာဘဲ" တဲ့။

အဲဒါေသခ်ာေပါက္ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ မေျပာႏိုင္ေပမဲ့ အရင္ကျဖစ္ခဲ့တဲ့ သာဓက႐ွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီသာဓကေလးကေတာ့ ၁၉၉၇ခုႏွစ္မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အာဆီယံစီပြားပ်က္ကပ္ဆိုက္မႈႀကီး (Asean_Financial_Crisis) ပါပဲ။

ဒီကပ္ၾကီး ဘာေၾကာင့္ျဖစ္ခဲ့ရတာလဲဆိုတာ ေလ့လာလိုက္ရင္ သိႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီကပ္ႀကီးျဖစ္လာပံုကို အက်ဥ္းေလးေရးျပလိုက္ပါတယ္။

၁၉၉၀ ခုႏွစ္အလြန္ ေစာေစာပိုင္းကာလေလးမွာ အာ႐ွတိုက္က ႏိုင္ငံကုိးႏိုင္ငံျဖစ္ၾကတဲ့ ေတာင္ကိုးရီးယား၊ ဂ်ပန္၊ တ႐ုတ္၊ ေဟာင္ေကာင္၊ တိုင္ဝမ္၊ စကၤာပူ၊ မေလး႐ွား၊ အင္ဒိုနီး႐ွားနဲ႔ ဖိလိပိုင္ႏိုင္ငံေတြဟာ အာ႐ွရဲ႕က်ားႀကီးကုိးေကာင္လို႔ ကမၻာက တင္စားေခၚရေလာက္ေအာင္ စီးပြားေရးက အရမ္းကုိ တိုးတက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီႏိုင္ငံေတြရဲ႕ စီးပြားေရးတိုးတက္လာရတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ သူတုိ႔ႏိုင္ငံေတြမွာ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈမ်ားလာျခင္း၊ စက္မႈအတတ္ ကြန္ျပဴတာနည္းပညာေတြ တိုးတက္ထြန္းကားလာျခင္း၊ ပညာေရးအဆင့္အတန္းျမင့္မားလာျခင္း၊ ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံေတြ၊ အလုပ္သမားေတြ သူတို႔နိုင္ငံထဲဝင္လာျပီး အလုပ္လာလုပ္ၾကလို႔ရယ္၊ ေက်းလက္ေတာရြာကေန ၿမိဳ႕ေပၚတက္ၿပီး အလုပ္လာလုပ္ၾကလို႔ရယ္ေတြေၾကာင့္ လုပ္အားခေတြေစ်းေပါေပါနဲ႔ ရလာျခင္းေတြအျပင္ အဲဒီႏိုင္ငံေတြရဲ႕ အစိုးရေတြကလဲ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစံနစ္ပီျပင္လာဖို႔ စီးပြားေရးကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ျခယ္မႈေတြ ေလ်ွာ့ေပးလိုက္တယ္ဆိုတာေတြေၾကာင့္ပါ။။

စီးပြားေရးတိုးတက္လာေတာ့ လူေတြရဲ႕ဝယ္ယူသံုးစြဲမႈေတြ ျမင့္တက္လာတယ္။ ဝယ္လိုအားမ်ားလာေတာ့ လုပ္ငန္းေတြ တိုးခ်ဲ့လာၾကတယ္။ Shopping_Center ႀကီးေတြ အထပ္ျမင့္ရံုးအေဆာက္အဦေတြ၊ ဟိုတယ္ႀကီေတြ၊ မိုးေမ်ာ္အထပ္ျမင့္အိမ္ယာေတြ၊ ကြန္ဒိုေတြေဆာက္လာၾကတယ္။ စက္ရံု၊ အလုပ္ရံုေတြတိုးခ်ဲ႕တယ္၊ စက္ရံုသစ္ေတြ ေဆာက္လုပ္ၾကတယ္။

အဲဒါေတြအတြက္ ေငြေတြအမ်ားႀကီးလိုလာတယ္။ ေငြလိုေတာ့ ဘာလုပ္သလဲ။ ဘဏ္ေတြဆီက ေငြေခ်းၾကတာေပါ့။ စီးပြားေရးဟာ ဒီထက္မက အမ်ားႀကီးတိုးတက္ႏိုင္မယ္ဆိုတာ သိေနေတာ့ အစိုးရကလဲ ဘဏ္ေတြကို ေငြေခ်းရာမွာ စည္းကမ္းမတင္းၾကပ္ပဲ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတယ္။ ႏိုင္ငံအတြက္လိုတဲ့ ႏိုင္ငံျခားေငြေတြအတြက္ အစိုးရဗဟိုဘဏ္ေတြက ႏိုင္ငံျခားဘဏ္္ေတြကေန ေခ်းငွါးယူၾကတယ္။ ျပည္တြင္းဘဏ္ေတြကလဲ လုပ္ငန္း႐ွင္ေတြကို ဘဏ္စည္းမ်ဥ္းးအရ ေခ်းငွါးသင့္တာထက္ ပိုေခ်းေပးတယ္၊ အတိုးေကာင္းေကာင္းရမွာကို ေမ်ွာ္ကိုးေနတာကိုး။ ႏိုင္ငံျခားကုမၸဏီအမ်ားအျပားလဲ ဒီလိုစီးပြားေရး အရမ္းတိုးတက္ေနတဲ့ႏိုင္ငံေတြကို လိမ့္ဝင္လာၿပီး ရင္းႏီွးျမဳပ္ႏွံမႈေတြ လုပ္ၾကတယ္။အိမ္၊ ေျမတန္ဖိုးေတြ တက္လာတယ္။ အဲဒီလိုေစ်းေတြ တက္လာျခင္းဟာ စီးပြားေရးေကာင္းတဲ့ လကၡဏာျဖစ္လို႔ ရင္းႏီွးျမဳပ္ႏံွမႈေတြ တိုးလုပ္ၾကတယ္။ ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ထုတ္ကုန္ GDP ေတြ တက္လာတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ႏိုင္ငံျခားေငြေၾကးဖလွယ္ႏူန္းကလဲ တည္ၿငိမ္တယ္။အဲဒီ ၁၉၉၀ခုႏွစ္ကေန ၁၉၉၇ခုႏွစ္ဝက္အထိဟာ အာ႐ွက်ားကုိးေကာင္ရဲ႕ ေရႊမိုးေငြမိုးရြာတဲ့ကာလေပါ့။ စီးပြားေရး စကားနဲ႔ေျပာရရင္ Boon_Year ေပါ့။

ဒီအာဆီယံစီးပြားပ်က္ကပ္ဆိုက္မႈဟာ ထိုင္းႏုိင္ငံကေန ႐ုတ္တရက္ စလိုက္တာပါ။ ၁၉၉၇ခုႏွစ္ႏွစ္ဝက္ေလာက္မွာ ထိုင္းနိုင္ငံမွာ ေဆာက္လုပ္ျပီးစီးသြားတဲ့ ေျမာက္မ်ားစြာေသာအိမ္၊ ျခံေျမ၊ အဆင့္ျမင့္အိမ္ယာေတြ၊ ကြန္ဒိုတိုက္ခန္းေတြက ေရာင္းမထြက္ၾကေတာ့ဘူး။ ဝယ္သူေတြမရွိေတာ႔ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ မိုးေမ်ာ္အထပ္ျမင့္ရံုးခန္းေတြလဲ ဝယ္သူမ႐ွိ ငွါးသူမ႐ွိနဲ႔ ရံုုးခန္းလြတ္ေပါင္းသိန္းနဲ႔ခ်ီျပီး ႐ွိလာတယ္။

ထိုင္းေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္း႐ွင္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ေဆာက္လုပ္ၿပီးစ အေဆာက္အဦေတြ၊ အိမ္ယာေတြ ေရာင္းမထြက္ေတာ့ သူတို႔ရင္းႏွီးထားတဲ့ ေငြေတြျပန္မရျကေတာ႔ဘူး။ ဒီေတာ့ သူတို႔အတိုးနဲ႔ ေခ်းထားတဲ့ေငြေတြကို ဘဏ္ေတြကို ျပန္မဆပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဘဏ္ေတြမွာလဲ ေခ်းေငြေတြ ျပန္မရဘူးဆုိေတာ့ ဘဏ္ေတြထဲမွာ ေငြလက္က်န္နည္းလာျပီ။ တခိ်ဳ႕ဘဏ္ေတြက အေႂကြးမဆပ္ႏိုင္တဲ့ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္း႐ွင္ေတြရဲ႕ ေဆာက္လုပ္ၿပီးစ အိမ္ယာေတြ၊ အေဆာက္အဦေတြကို သိမ္းယူၾကတယ္။ သိမ္းၿပီးလို႔ အဲဒါေတြကို ျပန္ေရာင္းျပန္ေတာ့လဲ ဝယ္သူမရိွေတာ့ ဘဏ္ထဲကို ပိုက္ဆံျပန္ဝင္မလာဘူး။

အဲဒီလို ထိုင္းဘဏ္ေတြမွာ ေငြမရိွၾကေတာ့ဘူးဆိုတာ သိလာၾကတဲ့ ႏိုင္ငံျခားေငြေၾကး ဝယ္ေရာင္းသမားအႀကီးစားေတြဟာ သူတို႔လက္ထဲမွာ႐ွိၾကတဲ့ ထိုင္းဘတ္ေငြေတြတန္ဖိုးက်မွာ စိုးရိမ္ၿပီး အျမန္ဆံုး ထုတ္ေရာင္းၾကတယ္။ Supply_and_demand သေဘာတရားအတိုင္းပဲ ထိုင္းဘတ္ေငြတန္ဖိုးက်မယ္လို႔ သတင္းထြက္ေနခ်ိန္မွာ ဘယ္သူက ဘတ္ေငြကိုဝယ္ပါ့မလဲ။ ဒီေတာ့ ထိုင္းဘတ္တန္ဖိုးဟာ သူ႔တန္ဖိုးရဲ့တဝက္ေက်ာ္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္းက်သြားတယ္။ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံရဲ႕ ေငြေၾကးတန္ဖိုးဟာ ႐ုတ္တရက္ထိုးက်သြာျပီဆိုရင္ အဲဒီႏိုင္ငံမွာ စီးပြားေရးျပသနာတက္ေနၿပီဆိုတာ စီပြားေရးပညာ႐ွင္ေတြအတြက္ အင္မတန္လြယ္ကူတဲ့ အေျဖတခုပါ။

အဲဒီေတာ့ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈကုမၸဏီေတြဟာ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ရင္းႏီွးထားတဲ့ေငြေတြကို ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ထုတ္ယူၾကပါေတာ့တယ္။ အဲဒီသတင္းဟာ နိုင္ငံျခားရင္းႏီွးျမဳပ္ႏံွသူေတြအၾကားမွာ ျပန္႔ႏွံ႔သြားတယ္။ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံသူေတြအတြက္ကေတာ့ ဒီေငြေၾကးျပသနာဟာ ထိုင္းႏိုင္ငံတခုထဲမွာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ မသိဘူး။ အာဆီယံနိုင္ငံေတြမွာ ေငြေရးေၾကးေရးျပသနာတက္ေနၿပီလို႔ ယူဆၿပီး အာဆီယံေဒသတခုလံုးမွာ ရိွၾကတဲ့ သူတို႔ရင္းႏွီးျမဳပ္နံထားတဲ့ေငြေတြကို ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ထုတ္ယူကုန္ၾကတယ္။ သူတို႔ ေငြေၾကးေတြထုတ္ယူတာ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ မိနစ္ပိုင္းေလာက္ပဲ ၾကာပါလိမ့္မယ္။ ကြန္ျပဴတာမွာ ခလုတ္ေလး ၃-၄ခ်က္ႏွိပ္လိုက္တာနဲ႔ သူတို႔ပိုက္ဆံဟာ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း သူတို႔ႏိုင္ငံထဲကုိ ျပန္ေရာက္သြားၿပီ။ ဒီလို ေငြထုတ္ႏူန္းျမန္လြန္းလို႔လဲ အာဆီယံႏိုင္ငံေတြဟာ ျပင္ဆင္ခ်ိန္မရပဲ ႐ုတ္တရက္ အလဲထိုးခံလိုက္ရပါတယ္။

အဲဒီအက်ိဳးဆက္ကေတာ့ အာဆီယံႏိုင္ငံေတြမွာ လည္ပတ္စရာေငြမ႐ွိၾကေတာ့ စီးပြားေရးေတြ ထိုးက်ကုန္တယ္။ အထိအနာဆံုးႏုိင္ငံေတြကေတာ့ အင္ဒိုနီး႐ွား၊ မေလး႐ွား၊ ထိုင္းနဲ႔ ဖိလိပိုင္ႏိုင္ငံေတြေပါ့။ အဲဒီႏိုင္ငံေတြမွာ စီးပြားေ႐းလုပ္ငန္းေတြ ျပိဳပ်က္ကုန္လို႔ လူေပါင္းမ်ားစြာ အလုပ္ျပဳတ္ကုန္ၾကတယ္။ ဆႏၵျပမႈေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ ဒီအာဆီယံစီးပြားပ်က္ကပ္ေၾကာင့္ အင္ဒိုနီး႐ွားနိင္ငံမွာ သမတဆူဟာတိုေတာင္ ျပဳတ္က်သြားတယ္။ ႏိုင္ငံတကာစီးပြားေရးအသိုင္းအဝိုင္းမွာ ဝင္မဆန္႔တဲ့ က်ေနာ္တို႔ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာင္မွ အဲဒီစီးပြားေရးကပ္ရဲ႕အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ ၁၉၉၈ခုႏႇစ္မွာ စီးပြာေရးေတြ က်ဆင္းခဲ့ပါေသးတယ္။

အာဆီယံကပ္ဆိုးႀကီးကို ကမၻာ့ေငြေၾကးအဖြဲ႔ႀကီး IMF က အာဆီယံနိင္ငံေတြကို အေမရိကန္ေဒၚလာဘီလီယံေပါင္းမ်ားစြာ ေခ်းေပးၿပီး ကယ္တင္ခဲ့တာပါ။ ဒီအေၾကာင္းေတာ့ စာ႐ွည္မွာစိုးလို႔ မေရးျပေတာ့ပါဘူး။

ဒီအထိဖတ္ၿပီးၿပီဆိုရင္ ဒီေဆာင္းပါးအစမွာ ေရးခဲ့တဲ့ အိမ္ေျမပူေပါင္း (bubble)ေပါက္ျခင္းနဲ႔ ဘဏ္ၿပိဳကြဲျခင္းဆက္စပ္ေနတယ္ဆိုတာ လက္ခံနိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ အာဆီယံေဒသႀကီးမွာ ဒီလို အင္မတန္ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ စီးပြားပ်က္ကပ္ႀကီးမ်ိဳးကုိ ထပ္မံမၾကံဳရေအာင္လို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

မွတ္ခ်က္။ Bubble ဆိုတာ စီးပြာေရးအသံုးအႏွဳန္း (term) တခုပါ။ ပူေပါင္းတခုကို ေလထိုးလိုက္ရင္ ပူေပါင္းဟာ ေလတင္းလာၿပီး ေဖာင္းေဖာင္းလာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေလဆက္ထိုးေနရင္ ပူေပါင္းဟာ ေလ pressure ဒဏ္မခံႏိုင္ေတာ့ပဲ ေပါက္သြားတယ္။ ဒီသေဘာလိုပဲ ေစ်းကြက္တခု ဥပမာ အိမ္ျခံေျမ စေတာ့႐ွယ္ယာေတြဟာ ဝယ္သူမ်ားလာတာနဲ႔အမ်ွ ေစ်းေတြတက္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေစ်းႏွဳန္းတခုကုိ ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ေစ်းႀကီးလြန္းလို႔ ဝယ္သူအရမ္းနဲသြားတယ္၊ ဝယ္သူမရိွျဖစ္သြားမယ္။ အဲဒီေတာ့ ေစ်းေတြ႐ုတ္တရက္ ထိုးက်သြားတယ္။ အဲဒီေစ်းကြက္ရဲ႕အေရာင္းအဝယ္ လုပ္ငန္းေတြ လံုးဝရပ္ဆိုင္းသြားတယ္။ ဒါကို ပူေပါင္းေပါက္တယ္လို႔ စီပြားေရးစကားနဲ႔ ေျပာၾကပါတယ္။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱ-စကၤာပူ)
Facebook Page မွ ကူးယူတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

Read More

အလီဘာဘာနဲ႔ ဂ်က္မား

အလီဘာဘာဆိုတဲ့ ကုမၸဏီနာမည္ကို ၾကားဖူးေနတာ ၾကာပါၿပီ။ စကၤာပူက လူငယ္ေတြေျပာေနၾကတာ မၾကာခဏ ၾကားေနရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အလီဘာဘာဆိုတာ သူခိုးပံုျပင္ထဲက နာမည္မို႔ စိတ္မဝင္စားခဲ့ဘူး။ ေနာက္ၿပီး အလီဘာဘာဟာ တ႐ုပ္ျပည္က ကုမၸဏီတခုမို႔ ပိုလို႔ စိတ္မဝင္စားေသးတယ္။

မႏွစ္က စက္တင္ဘာလထဲမွာ အလီဘာဘာကုမၸဏီက အေမရိကန္ေဒၚလာ(၂၅)ဘီလီယံဖိုး အစုရွယ္ယာေတြ ထုတ္ေရာင္းတာေၾကာင့္ ကမ႓ာေပၚမွာ ရွယ္ယာေစ်းအျမင့္ဆံုးေရာင္းတဲ့ စံခ်ိန္တင္သြားတယ္ဆိုတဲ႔ သတင္းရယ္၊ ကုမၸဏီပိုင္ရွင္ ဂ်က္မား (Jack_Ma) ရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈ အေမရိကန္ေဒၚလာ(၂၂)ဘီလီယံေၾကာင့္ တ႐ုပ္ျပည္ရဲ႕ အခ်မ္းသာဆံုးလူတေယာက္ ျဖစ္လာတယ္ စတဲ့ သတင္းေတြကို အင္တာနက္နဲ႔ သတင္းစာေတြမွာ ေတြ႕လာမိေတာ့ စိတ္ဝင္စားလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အင္တာနက္၊ မဂၢဇင္းေတြ၊ Youtube မွာရွာၾကည့္မိတယ္။ ႐ွာၾကည့္ေတာ့ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ အေၾကာင္းအရာေတြ ေတြ႕ရတယ္။ ျမန္မာလူငယ္ေတြ အားက်အတုယူစရာေတြပါလို႔ ရွယ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

အလီဘာဘာကုမၸဏီဆိုတာ ႐ိုး႐ိုးေလးေျပာရရင္ အင္တာနက္က ပစၥည္းေၾကာ္ျငာၿပီး ပစၥည္းေရာင္းတဲ့ ကုမၸဏီပါ။ အလီဘာဘာအေၾကာင္းေျပာရင္ ကုမၸဏီကို ထူေထာင္ခဲ့တဲ့ တကၠသိုလ္ဆရာ ဂ်က္မားအေၾကာင္း ေျပာမွျပည့္စံုမွာပါ။

ဂ်က္မားကို (၁၉၆၄)ခုနစ္မွာ တ႐ုပ္႐ိုးရာကဇာတ္အဖြဲ႕ကအဖြဲ႕သား လင္မယားႏွစ္ေယာက္က ဟန္ဇိုးျမိဳ႕ေလးမွာ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းေနေတာ့ လူေကာင္ေသးေလးမို႔ အတန္းသားေတြရဲ႕ စေနာက္တာေတြ အၿမဲခံရတယ္။ လူေကာင္သာေသးေပမဲ့ ဂ်က္မားဟာ ရန္ျဖစ္ရင္ သူ႔ထက္လူေကာင္ႀကီးတဲ့ လူငယ္ေတြကို မေၾကာက္မရႊံ႕ တံု႔ျပန္တိုက္ခိုက္ရဲတယ္။

ဂ်က္မားဟာ အဂၤလိပ္စာ အရမ္းတတ္ခ်င္တယ္။ သူ႔ၿမိဳ႕မွာ အဂၤလိပ္စာတတ္သူ တေယာက္မွမရိွဘူး။ အဂၤလိပ္စာအုပ္တအုပ္ေတာင္ မ႐ွိဘူး။ ေက်ာင္းမွာလဲ အဂၤလိပ္စာမသင္ဘူး။ ဒီေတာ့ သူဘာလုပ္သလဲ။ မနက္အေစာႀကီး ထတယ္။ ေက်ာင္းမသြားခင္မွာ စက္ဘီးေလးစီးၿပီး ဟန္ဇုိးျမိဳ႕လည္က ႏိုင္ငံျခားသားတိုးရစ္ေတြ တည္းခိုေနတဲ့ ဟိုတယ္တခုကို ေန႔တိုင္းသြားတယ္။ တိုးရစ္ေတြကို ၿမိဳ႕အႏံွ႕ လိုက္ျပေပးတယ္။ ပိုက္ဆံမယူဘူး။ သူကို အဂၤလိပ္စကားေျပာသင္ေပးဖို႔ အေပးအယူလုပ္တယ္။ လူေကာင္ေသးေသးနဲ႔ အရမ္းသြက္လက္တဲ့ ဂ်က္မားကို တိုးရစ္ေတြကလဲ အရမ္းခင္ၾကတယ္။ မၾကာခင္ဂ်က္ဟာ ပိုက္ဆံစုၿပီး ေရဒီယိုတလံုးဝယ္လိုက္တယ္။ ေရဒီယိုကလာတဲ့ အဂၤလိပ္စကားေျပာေတြကို ေန႔တိုင္းနားေထာင္တယ္။ လိုက္ဆိုက်င့္တယ္။ တိုးရစ္ေတြဆီက ေန႔တိုင္း အဂၤလိပ္စာသင္ခဲ့တာ ကုိးႏွစ္ၾကာခဲ့တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္တံုးက တ႐ုပ္ျပည္မွာ အဂၤလိပ္စာတတ္သူ၊ အဂၤလိပ္စကားေျပာတတ္သူဆိုတာ အလြန္ကိုနည္းပါးတယ္။ ဂ်က္မားတေယာက္ ဘာေၾကာင့္အဂၤလိပ္စာကို တတ္ခ်င္ရတာလဲ။ ကြန္ျမဴနစ္အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္ေနၿပီး ကမာၻႀကီးနဲ႔ အဆက္ျဖတ္ထားတဲ့တ႐ုပ္ျပည္ဟာ တခ်ိန္တံခါးဖြင့္လိုက္ရင္ သူေလ့လာထားတဲ့ အဂၤလိပ္စာဟာ သူ႔အတြက္ အက်ိဳးျပဳလိမ့္မယ္ဆိုတာ သူသိေနလို႔ပါ။ ေငြေၾကးမျပည့္စံုတဲ့ ဂ်က္မားဟာ ပညာေရးကသာ သူ႔ကိုဆင္းရဲတြင္းက လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ေစမယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္တယ္။

ဂ်က္မားဟာ အဂၤလိပ္စာေတာ္ေပမဲ့ သခၤ်ာဘာသာမွာ ညံ့တယ္။ တကၠသိုလ္ဝင္ခြင့္စာေမးပြဲေျဖေတာ့ သခၤ်ာဘာသာမွာ က်လို႔ဝင္ခြင့္မရဘူး။ ေနာက္တႀကိမ္ ထပ္ေျဖတယ္။ သခၤ်ာေၾကာင့္ ထပ္က်တယ္။ သခ်ၤာဘာသာကို အျပင္းအထန္ႀကိဳးစားၿပီး တတိယအႀကိမ္ထပ္ေျဖမွ ဝင္ခြင့္စာေမးပြဲေအာင္သြားတယ္။ ဆရာျဖစ္သင္တကၠသိုလ္ တက္တယ္။ ၁၉၈၈ခုႏွစ္မွာ ဘဲြ႕ရတယ္။ ဘြဲ႕ရၿပီး ကုမၸဏီ(၃၀)မွာ အလုပ္ေလွ်ာက္တယ္။ ကုမၸဏီတခုမွ သူ႔ကိုမေရြးဘူး။ ၾကက္သားေက်ာ္ ကုမၸဏီ KFC ဆိုင္ေတြကို တ႐ုပ္ျပည္လာၿပီး စဖြင္႔ေတာ့ အင္တာဗ်ဴးေျဖသူ (၂၄)ေယာက္မွာ (၂၃)ေယာက္၊ သူကလြဲၿပီး အေရြးခံရတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွ တကၠသိုလ္တခုမွာ တလကို(၁၂)ေဒၚလာ(ျမန္မာက်ပ္ တစ္ေသာင္းႏွစ္ေထာင္)နဲ႔ အဂၤလိပ္စာသင္တဲ့ ဆရာအျဖစ္ အလုပ္ရတယ္။ အဂၤလိပ္စာ အသင္အျပေကာင္းတဲ့သူ႔ကို ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြက အရမ္းခ်စ္ၾကတယ္။

ဂ်က္မားရဲ႕ ငယ္ဘဝကို ေရးျပရတာက သူဟာ မိဘခ်မ္းသာလို႔ အေမြရၿပီး ခ်မ္းသာလာတာမဟုတ္ဖူးဆိုတာ သိေစခ်င္လို႔ပါ။ ဂ်က္ဟာ လူေကာင္ေလးေသးေပမဲ့ ရည္မွန္းခ်က္က ေတာင္ႀကီးတခုလို ႀကီးတယ္။ ခါက်ဥ္ေကာင္ မာန္ႀကီးၿပီး ေတာင္ႀကီးၿဖိဳဖို႔ ၾကံေနတယ္။ အခြင့္သာမဲ့ အခ်ိန္အခါကို ေစာင့္ေနတယ္။

၁၉၉၀ခုနစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ တ႐ုပ္ျပည္ႀကီးဟာ ကမာၻကိုတံခါးဖြင့္ေပးလိုက္တယ္။ ႏိုင္ငံတကာကို ထုတ္ကုန္ေတြတင္ပို႔ရင္း တ႐ုပ္ျပည္ဟာ စီးပြားေရး တဟုန္ထိုး တိုးတက္လာခဲ့တယ္။ ဂ်က္မားဟာ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္က ထြက္လိုက္ၿပီး တ႐ုပ္စာကို အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္ေပးတဲ့ ကုမၸဏီတခုကုိ ေထာင္လိုက္တယ္။

၁၉၉၅ခုႏွစ္မွာ ဂ်က္မားဟာ အေဝးေျပးလမ္းမတခု ေဆာက္မဲ့စီမံကိန္းတခုအတြက္ သူ႔ၿမိဳ႕က အစိုးရကို ကူညီဘာသာျပန္ေပးဖို႔ အေမရိကန္ႏိုင္ငံကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေရာက္သြားတယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ကြန္ျပဴတာကေန အင္တာနက္ဖြင့္ျပၿပီး လိုခ်င္တဲ့ပစၥည္းကို အင္တာနက္က ဝယ္လို႔ရတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဂ်က္က Beer ဆုိတဲ႔စာလံုး ႐ိုက္လိုက္တယ္။ ႏိုင္ငံတကာက ဘီယာမ်ိဳးစံုေပၚလာတယ္။ ဒါေပမဲ့ China_Beer ႐ွာမေတြ႕ပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး သူအံ့ၾသသြားတာက China ဆိုတဲ႔စာလံုး ႐ိုက္လိုက္တယ္။ ဘာမွေပၚမလာဘူး။ China နဲ႔ ပတ္သက္တာ အင္တာနက္မွာလံုးဝမရွိဘူး။

အေမရိကားက ျပန္လာတယ္။ သူ႔အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ တ႐ုပ္ျပည္ရဲ႕ တခုတည္းေသာ အင္တာနက္က ပစၥည္းေရာင္းတဲ့ China_Pages ဆိုတဲ့ website ကို ဝင္ၾကည့္တယ္။ တင္ထားတဲ့ပစၥည္းေတြက မစံုသလို အားလံုးက တ႐ုပ္စာနဲ႔ ေရးထားတယ္။ တ႐ုပ္စာနဲ႔ ေရးထားတဲ့ပစၥည္းကို တ႐ုပ္စာမဖတ္တတ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြက ဘယ္မွာဝယ္ပါ့မလဲဆိုတဲ့ အေတြးတခု သူ႔ေခါင္းထဲေပၚလာတယ္။

အဲဒီမွာ ဂ်က္မားတေယာက္ အခြင့္အလမ္းတခုကို စၿပီး စဥ္းစားလိုက္မိၿပီ။ အခြင့္အလမ္း(opportunity)ဆိုတာ အရံသင့္ ေရႊလင္ပန္းနဲ႔ ေပးလာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေစာင့္ေနခဲ့တဲ့ ဂ်က္အဖို႔ကေတာ့ ဒါဟာႀကီးပြားမဲ့လမ္းစတခုဆိုတာ သိေနေတာ႔ ရတဲ့အခြင့္အလမ္းကို အမိအရ ဖမ္းဆုတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေတာ့တယ္။

ေနာက္ေလးႏွစ္အၾကာ(၁၉၉၉)ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလမွာ ဂ်က္မားဟာ သူ႔သူငယ္ခ်င္း၁၇ေယာက္ကို သူ႔အိမ္ကိုေခၚ ထမင္းစားဖိတ္ေကၽြးၿပီး သူတည္ေထာင္မဲ့ အင္တာနက္ကုမၸဏီမွာ အစုေငြထည္႔ဝင္ၾကဖို႔ ေျပာတယ္။ ပထမေတာ့ အားလံုးဟာ အင္တာနက္အေၾကာင္းကို နည္းနည္းေလးပဲသိတဲ့ ဂ်က္ရဲ႕လုပ္ငန္းကို မယံုၾကဘူး။ ဒါေပမဲ့ စိတ္အားထက္သန္ၿပီး ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးတဲ့ဂ်က္ရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုး အစုေငြေတြ ထည္႔ၾကတယ္။ ရင္းႏွီးမတည္ေငြ အေမရိကန္ေဒၚလာ၆ေသာင္း ရလိုက္တယ္။ Website တခု ေထာင္လုိက္တယ္။ ဂ်က္မားဟာ ကြန္ျပဴတာပ႐ိုဂရမ္အေၾကာင္း ဘာမွမသိေသးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕အားသာခ်က္က တ႐ုပ္စာကို အဂၤလိပ္လို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ဘာသာျပန္တတ္တယ္။ သူလိုခ်င္တဲ့ website ပံုစံရေအာင္ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ကြန္ျပဴတာကြ်မ္းက်င္သူေတြကို လုပ္ခိုင္းတတ္တယ္။ အလီဘာဘာနာမည္နဲ႔ ကုမၸဏီေထာင္လိုက္တယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ႏိုင္ငံတခ်ိဳ႕က သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ ပစၥည္းေတြ လွမ္းမွာတယ္။ ဂ်က္မားတို႔က ပစၥည္းေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြကို အေၾကာင္းၾကားၿပီး မွာတဲ့ႏိုင္ငံကို ပို႔ခိုင္းတယ္။ အလုပ္ျဖစ္ရင္ ဝန္ေဆာင္ခ Commission ယူတယ္။

လအတန္ျကာမွာ အေမရိကန္က ရင္းနီးျမဳပ္နံမႈဘဏ္ႀကီး Goldman_Sachs က ေဒၚလာ(၅)သန္းနဲ႔ ဂ်ပန္ဆက္သြယ္ေရးကုမၸဏီႀကီး SoftBank ကေဒၚလာသန္း(၂၀)ကို အလီဘာဘာမွာ ထည္႔ဝင္ၾကတယ္။ ၂၀၀၅ခုႏွစ္မွာ Yahoo က ေဒၚလာတစ္ဘီလီယံ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံလာျပန္လို႔ အလီဘာဘာရဲ႕ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံေငြဟာ(၁၀)ဘီလီယံထိ ရွိလာခဲ့တယ္။

အလီဘာဘာဟာ ပစၥည္းဝယ္စုထားၿပီး အင္တာနက္ကအျမတ္နဲ႔ ျပန္ေရာင္းေနတဲ့ Amazon တို႔ eBay တို႔နဲ႔ မတူပါဘူး။ ပစၥည္းဝယ္ခ်င္သူနဲ႔ ပစၥည္းေရာင္းသူခ်င္း ဆက္သြယ္ေပးလိုက္ၿပီး အလုပ္ျဖစ္ရင္ပြဲစားခယူတဲ့ ပြဲစားကုမၸဏီမ်ိဳးပါ။ ပြဲစားကုမၸဏီက ဘာလို႔႔မ်ား အခုလို ကမာၻသိေအာင္ျမင္ခဲ့တာလဲ။ တ႐ုပ္ျပည္က ေစ်းသက္သာတဲ့ ပစၥည္းဝယ္ခ်င္တဲ့ အေနာက္ကမာၻႀကီးတခုလံုးရွိေနတယ္။ သေဘာက ဘီလီယံခ်ီတဲ့ ေစ်းကြက္ႀကီးရွိေနတယ္။ ထိုနည္းတူ စီးပြားေရးေကာင္းလာလို႔ ခ်မ္းသာတဲ့ တ႐ုပ္လူမိ်ဳးသန္းေပါင္းမ်ားစြာကလဲ အေနာက္ႏိုင္ငံထုတ္ Branded ပစၥည္းအေကာင္းစားေတြ ဝယ္ခ်င္တယ္။ စကားေျပာမတူၾကတဲ့ လူႏွစ္မ်ဳိးကို ၾကားခံဆက္သြယ္ေပးႏိုင္ၿပီး ေရာင္းသူေရာ၊ ဝယ္သူပါ စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္ခဲ့လို႔ပါ။ ဂ်က္မားရဲ႕ Business ကၽြမ္းက်င္မႈနဲ႔ Risk ယူရဲတတ္တာေတြကလဲ ကုမၸဏီရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈမွာ အဓိကက်ခဲ့ပါတယ္။ ယေန႔ အလီဘာဘာကုမၸဏီရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈဟာ အေမရိကန္ေဒၚလာ(၁၆၀)ဘီလီယံ ျဖစ္ေနပါၿပီ။

ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ လူငယ္ေတြအတြက္ မွတ္သားစရာေလးတခု ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ မဂၢဇင္းအင္တာဗ်ဴးတခုမွာ တကၠသိုလ္တက္တုန္းက ဂ်က္နဲ႔ ခ်စ္ႀကိဳက္ခဲ့ၾကၿပီး လက္ထပ္ခဲ့တဲ့ သူ႔မိန္းမေခ်ာေခ်ာေလး Zhang_Ying က အခုလိုေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ "မားဟာ ႐ုပ္မေခ်ာပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူ႔မွာ ႐ုပ္ေခ်ာသူေတြ မလုပ္ႏိုင္တာေတြကို လုပ္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိတယ္။ အဲဒီအရည္အခ်င္းကို သေဘာက်လို႔ သူ႔ကိုက်မလက္ထပ္ခဲ့တာပါ"တဲ့။ ၾကားၾကရဲ႕လား။ သူမလက္ထပ္တံုးက ဂ်က္ဟာ တေန႔ ဒီေလာက္ ခ်မ္းသာလာမယ္လို႔ မေမ်ာ္လင့္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဂ်က္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းေၾကာင့္ အမ်ားႀကီးတက္လမ္းရိွတယ္ဆိုတာ သူမ ေကာင္းေကာင္းသိေနခဲ့တယ္။

အလီဘာဘာနဲ႔ ဂ်က္မားတို႔ရဲ႕ စိတ္ဝင္စားဖြယ္အျခားအခ်က္မ်ား

1. ဂ်က္မားရဲ႕ အရပ္ဟာ ငါးေပပဲရွိတယ္။ လူရႊင္ေတာ္ ေဗလုဝနဲ႔ ႐ုပ္တူသလို ေဗလုဝလိုပဲ လူေကာင္ေသးေသးေလးပါ။
2. အလီဘာဘာဆိုတာ Alibaba_Group ကိုေျပာတာျဖစ္ၿပီး အဲဒီ Group ေအာက္မွာ Taobao ရယ္၊ Tmail ရယ္၊ Alibaba ဆိုၿပီး ကုမၸဏီသုံးခုနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတာပါ။
3. အလီဘာဘာဆိုတဲ့ နာမည္ကို ဂ်က္မားက "အလီဘာဘာနဲ႔ ခိုးသားေလးဆယ္" ကမာၻေက်ာ္အာရပ္ပံုျပင္ထဲက ယူလိုက္တာပါ။ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္က ကမာၻေက်ာ္ကုမၸဏီျဖစ္ေအာင္လို႔ ကမာၻသိပံုျပင္ထဲက နာမည္ကို ယူသံုးလိုက္တာပါ။
4. အလီဘာဘာရဲ႕ကုမၸဏီ website ေတြကို ဝင္ၾကည့္သူေတြဟာ တေန႔ကို လူေပါင္းသန္း(၁၀၀) ေလာက္ ရွိပါတယ္။
5. ဂ်က္မားဟာ ကမာၻေက်ာ္ အေမရိကန္ဟားဗတ္တကၠသိုလ္မွာ တက္ခြင့္ရဖို႔ ေလွ်ာက္တာ (၁၀)ႀကိမ္ ရွိခဲ့ျပီး အႀကိမ္တိုင္း အပယ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ မၾကာခင္ကပဲ ဟားဗတ္တကၠသိုလ္က သူ႔ကို လက္မခံလိုက္တာ မွားသြားတယ္လို႔ ဝန္ခံခဲ့ပါတယ္။
6. ဂ်က္မားရဲ႕ နာမည္ရင္းက Ma_Yun (မားယြန္း)ပါ။ ဂ်က္ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္နာမည္ကို သူငယ္ငယ္က ဟန္ဇိုးမွာ မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့တဲ့ တိုးရစ္အမ်ိဳးသမီးတေယာက္က ေပးခဲ့တာပါ။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ေယာက္်ားနဲ႔ အေဖနာမည္ေတြမွာ Jack ပါေနတယ္။
7. ဂ်က္ဟာ တ႐ုပ္တိုင္ခ်ီသိုင္းကစားတာကို အလြန္ဝါသနာပါလို႔ ေန႔တိုင္းေလ့က်င့္ပါတယ္။
8. ဝန္ထမ္း(၁၅)ေယာက္နဲ႔ စခဲ့တဲ့ အလီဘာဘာဟာ အခုဝန္ထမ္းေပါင္းသံုးေသာင္းေက်ာ္ ရွိေနပါၿပီ။
9. အလီဘာဘာဟာ ပစၥည္းမွာတဲ့ေဖါက္သည္ေတြရဲ႕ ယုျံကည္မႈရေစဖို႔ ပစၥည္းအတုလုပ္တဲ့၊ လိမ္ညာတတ္တဲ့ ကုမၸဏီေတြနဲ႔ အလုပ္မလုပ္ပါဘူး။
10. ဂ်က္မားရဲ႕ အဂၤလိပ္စကားေျပာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းသလဲဆိုတာ သိခ်င္ရင္ Jack_Ma_Davos_Interview ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို Youtube မွာ ႐ိုက္ထည္႔ၿပီး ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ပါ။ အံၾသသြားလိမ့္မယ္။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱ-စကၤာပူ)
Facebook Page မွ ကူးယူတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

Read More

Butterfly Effect (လိပ္ျပာေတာင္ပံ ရုိက္ခတ္ျခင္းဂယက္)

Butterfly_Effect ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးရဲ႕ အဓိပၸါယ္က ေတာင္အေမရိကတိုက္က ဘရာဇီးႏုိင္ငံရဲ႕ အာေမဇံုေတာအုပ္ၾကီးတခုထဲက လိပ္ျပာေလးတေကာင္ရဲ့ ေတာင္ပံခတ္လိုက္ျခင္းဟာ မိုင္ေပါင္းေထာင္ခ်ီ ကြာေဝးတဲ့ တ႐ုပ္ျပည္မွာ ဟာရီကိန္းမုန္တိုင္းႀကီးတခုကို ျဖစ္ေပၚေစတယ္တဲ့။

က်ေနာ္ဟာ ဒါမျဖစ္နိင္ဘူးဆိုၿပီး အဲဒီအယူအဆကို စိတ္လဲမဝင္စားခဲ့ပါဘူး။ ဒီအယူအဆရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ႐ွာေဖြဖို႔လဲ စိတ္ကူးမ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီButterfly_Effect စာလံုးေလးကို အင္တာနက္နဲ႔ စာအုပ္ေတြမွာ မၾကာမၾကာ ေတြ႔လာမိေတာ့ စိတ္ဝင္စားလာတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္ကလဲ ေဟာလီးဝုဒ္က Buterfly_Effect ႐ုပ္႐ွင္ကားတကား ထြက္ေပၚခဲ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္ သိခ်င္စိတ္ျပင္းျပလာၿပီး Butterfly_Effect ရဲ႕အဓိပၸါယ္ကို အင္တာနက္မွာ ႐ွာၾကည့့္မိတယ္။

ဒီအယူအဆကို တီထြင္ခဲ့သူက အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား Edward_Lorenz ပါ။ သူ႔ရဲ႕ ဒီအယူအဆ မွန္ကန္ေျကာင္းကို ၁၉၆၃ခုႏွစ္မွာ မိုးေလဝသေျပာင္းလဲတာကို သခၤ်ာနည္းနဲ႔ တြက္ခ်က္တင္ျပခဲ့တဲ့ဲ့အတြက္ သူဟာ ႏိုင္ငံတကာမိုးေလဝသအဖြဲ႔အစည္းေတြက ခ်ီးျမွင့္တဲ့ ဆုေပါင္းမ်ားစြာ ႐ွိခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ႐ွာေဖြရင္းနဲ႔ ဘာထပ္ေတြ႔မိသလဲဆိုေတာ့ Butterfly_Effect အယူအဆဟာ နိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးအားလံုးမွာလဲ မွန္ကန္ေနတာေတြ႔ရတယ္။

စီးပြားေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ၁၉၉၇ခုႏွစ္က ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ အာဆီယံစီးပြားပ်က္ကပ္ဆိုးဟာ ယိုးဒယားႏို္င္ငံမွာ ထိုင္းဘတ္ေငြကို အစိုးရက မထိန္းထားႏုိင္ခဲ႔လို႔ ထိုင္းႏိုင္ငံသာမက ဖိလိပိုင္၊ မေလး႐ွား၊ အင္ဒိုနီး႐ွားႏိုင္ငံေတြပါ စီးပြားပ်က္ကပ္ေတြ ၾကံဳခဲ့ရတယ္။ ဘဏ္ေတြ၊ ကုမၸဏီေတြ ပိတ္လိုက္ရလို႔ လူေတြအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အလုပ္လက္မဲ့ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ အင္ဒိုနီး႐ွားသမၼတ ဆူဟာတိုလဲ ဒီဂယက္ေၾကာင့္ ရာထူးက ျပဳတ္က်သြားခဲ့တယ္။ အဲဒါ Butterfly Effect ပါ။

တခါ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးျဖစ္ခဲ့တာဘယ္သူက စခဲ့တာလဲ။ ဂ်ာမနီႏိုင္ငံက ဟစ္တလာေၾကာင့္ဆိုတာ လူတိုင္းသိၾကပါတယ္။ စစ္အာဏာ႐ွင္တေယာက္ေၾကာင့့္ တကမၻာလံုး စစ္မီးေတြ တဟုန္းဟုန္းေတာက္ေလာင္ခဲ့ရတာ Butterfly_Effect ပါ။

Butterfly_Effect ဟာ ကမၻာေလာကႀကီး ပ်က္စီးတဲ့ေနရာမွာပဲ အကိ်ဳးသက္ေရာက္တာခ်ည္းပဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ကမၻာႀကီးေကာင္းလာေအာင္နဲ႔ လူသားေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကို ကာလရွည္ၾကာစြာ အက်ိဳးခံစားေစခဲ့တဲ့ ကိစၥေတြလဲ႐ွိပါတယ္။

ေသာမတ္စ္အယ္ဒီဆင္ဟာ လ်ွပ္စစ္မီးသီးေလး တီထြင္ခဲ့လို႔ ယေန႔ကမၻာႀကီးဟာ လ်ွပ္စစ္ေၾကာင့္ အလင္းေရာင္ေတြ ထိန္ထိန္လင္း႐ုံသာမက ေခတ္မွီစက္မွဳလုပ္ငန္းေတြ တိုးတက္လာၾကတာဟာလဲ Butterfly_Effect ပါ။

Mark_Zuckerberg ဆိုတဲ့ အသက္၂၀အရြယ္ အေမရိကန္ လူငယ္ေလးတေယာက္ဟာ facebook ကို စတီထြင္တုန္းကေတာ့ သူတက္ေနတဲ့ Havard_University ေက်ာင္းသားေတြကို ေနာက္ေျပာင္ဖို႔ပဲ ရည္ရြယ္ခဲ့တာပါ။ အခုၾကည့္စမ္းပါ။ သူတီထြင္လိုက္တဲ့ facebook ေၾကာင္႔ ဒီေန႔ကမၻာႀကီးမွာ လူေတြဟာ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ႏိုင္ငံအကန္႔အသတ္မ႐ွိ၊ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း ေျပာခ်င္တာ၊ စိတ္ကူး႐ွိတာ၊ ဓါတ္ပံုေတြ ဖလွယ္ႏိုင္ၾကၿပီ။

အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ လူတေယာက္ရဲ႕ ျပဳမူေဆာင္ရြက္မႈတုိင္းဟာ ေနာင္တခ်ိန္မွာ မိမိကိုယ္တုိင္ကိုသာမက မိမိပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ကမၻာႀကီးကို ၾကီးမားတဲ့အဟုန္နဲ႔ ေျပာင္းလဲေစလိမ့္မယ္။ အေကာင္းဖက္ကို ေျပာင္းတာလား။ အဆိုးဖက္ကို ေျပာင္းတာလားဆိုတာကေတာ့ မိမိျပဳလုပ္တဲ့တဲ့အျပဳအမူေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။ ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေကာင္းတဲ့အက်ိဳးဆက္ေတြ ျဖစ္မယ္။ အဆိုးလုပ္ရင္ ဆိုးတဲ့အကိ်ဳးဆက္ေတြ ျဖစ္လာမွာပါ။

က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ျပဳမူေဆာင္ရြက္မႈတိုင္းဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲေသးငယ္ပါေစ၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕မိသားစု၊ က်ေနာ္တို႔ပတ္ဝင္းက်င္၊ ေနာက္ကိုယ္ျမိဳ႕၊ ေနာက္ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို အက်ိဳးသက္ေရာက္ေစမွာပါ။ ဒီကေန႔ ကမၻာႀကီးကို ခ်က္ျခင္းမဟုတ္ေပမဲ့ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေျပာင္းလဲသြားမယ္ဆိုတဲ့ အသိေလးနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အျပဳအမူအေျပာအဆိုေတြကို ယေန႔မွစလို႔ ဆင္ျခင္ၾကၿပီး လူ႔ေလာကႀကီးကုိ ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေဆာင္ၾကပါစို႔။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱ-စကၤာပူ)

Facebook Page မွ ကူးယူတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

Read More

KAIZEN ဆိုတာ

"KAIZEN" ဆိုတာ စစ္ျပာပံုေအာက္က ဂ်ပန္ကို ကမၻာ့ထိပ္တန္းႏုိင္ငံအျဖစ္ ေရာက္ေစခဲဲ့တဲ့စံနစ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္၂၀ေလာက္က KAIZEN ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကေလးကို ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ခိုင္ဇန္လို႔ အသံထြက္မွာပါ။ စာအုပ္ထဲမွာ KAIZEN ဆိုတာ ဘာလဲ၊ ဘယ္လို ေပၚေပါက္လာသလဲ၊ ဘယ္လို အသံုးခ်သလဲဆိုတာ ေရးျပထားတာေလးေတြ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းလို႔ မွ်ေဝေပးလိုက္ပါတယ္။

ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးအတြင္းတုန္းက အေမရိကန္ႏိုင္ငံက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံကို အနုျမဳဗုံးၾကဲခ်ခဲ့တာကုိ အားလုံးသိၾကမွာပါ၊ ၁၉၄၅ခုႏွစ္ ဩဂုတ္လ ၆ရက္ေန႔မွာ ဟီ႐ုိ႐ွီးမားၿမိဳ႕ကို ပထမဆံုးအႏုျမဴဗံုးခ်ခဲ့ၿပီး ေနာက္၃ရက္အၾကာမွာ နာဂါဆာကီၿမိဳ႕ကို ဒုတိယ အႏုျမဴဗံုးထပ္ခ်လို႔ လူေတြသိန္းခ်ီျပီး အသက္ေသဆံုးခဲ့ၾကရတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္အစိုးရဟာ ၁၉၄၅ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ၂ရက္ေန႔မွာ အေမရိကန္နဲ႔ မဟာမိတ္တပ္ေတြထံမွာ လက္နက္ခ်အညံ့ခံလိုက္ၾကပါတယ္။ မေ႐ွးမေႏွာင္းမွာပဲ ၆နွစ္ၾကာခဲ့တဲ့ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးဟာ ၿပီးဆံုးသြားတယ္။

စစ္ရွံဳးသြားတဲ့ဂ်ပန္ဟာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံနဲ႔ သေဘာတူစာခ်ဳပ္လက္မွတ္ ေရးထိုးခဲ့ရပါတယ္။ စာခ်ဳပ္မွာပါတဲ့ အဓိကအခ်က္ေတြက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံဟာ စစ္အင္အားႀကီးႏုိင္ငံအျဖစ္ ထူေထာင္ခြင့့္မ႐ွိဘူး၊ အေမရိကန္စစ္တပ္ဟာ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွာစခန္းခ်ၿပီး ဂ်ပန္ႏိုင္ငံရဲ႕လံုျခံုေရးကို တာဝန္ယူမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြ ပါဝင္ပါတယ္။

ဂ်ပန္အစိုးရဟာ မတတ္သာလို႔ ဒီအခ်က္ေတြကိုသေဘာတူလိုက္ရေပမဲ့ ဒီစာခ်ဳပ္ကို အခြင့့္အလမ္းတရပ္အျဖစ္ အသံုးခ်လိုက္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္အရ ဂ်ပန္စစ္တပ္ႀကီးလဲ မထူေထာင္ရဘူး၊ ႏုိင္ငံ့လံုျခံုေရးကိုလဲ တာဝန္မယူရေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ စစ္စရိတ္ သံုးစရာမလိုေတာ့တဲ့အတြက္ စီးပြားေရးကိုပဲ အာရံုစိုက္လုပ္လာၾကတယ္။

မၾကာခင္မွာပဲ ဂ်ပန္ေတြဟာ KAIZEN လို႔ေခၚတဲ့ အေတြးအေခၚတရပ္ကို တီထြင္လိုက္ၾကတယ္။ "KAI" က "CHANGE" လို႔အဓိပၸါယ္ရၿပီး၊ "ZEN" ဆိုတာက "GOOD" လို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ အျပည့္အစံုအေနနဲ႔ Change_for_the_better (ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္ျခင္း)။ ဒါကို စဥ္ဆက္မျပတ္ တိုးတက္ေအာင္ေဆာင္ရြက္ျခင္း (Continuous_Improvement) လို႔ သံုးလိုက္တယ္။ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ကို တေန႔ထက္တေန႔ နည္းနည္းခ်င္း ပိုတိုးတက္ေအာင္လုပ္ရင္ အခ်ိန္ၾကာလာတဲ့အမွ် ကိုယ့္အလုပ္မွာ ႀကီးမားေသာ တိုးတက္ေျပာင္းလဲမႈႀကီး ျဖစ္လာမယ္ဆိုတဲ့အယူအဆပါ။

အစိုးရက ဒီအယူအဆေလးကို လူေတြသိလာေအာင္ သတင္းစာ၊ ေရဒီယို၊ တီဗြီေတြကေန ေန႔စဥ္ေၾကျငာေပးတယ္။ စက္ရံု၊ အလုပ္ရံုေတြမွာလဲ မန္ေနဂ်ာကစၿပီး ေအာက္ဆံုးအဆင့္ သန္႔႐ွင္းေရးသမားအထိ သူတို႔ရဲ့ရင္ထဲမွာ အဲဒီအယူအဆကို စြဲျမဲသြားေအာင္လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကတယ္။ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးဆိုတာကလဲ အထက္လူႀကီးစကားကို တေသြမသိမ္း လိုက္နာတတ္ၾကတဲ့လူမ်ိဳးေလ။

အစိုးရက အဲဒါနဲ႔တင္ မရပ္ေသးဘူး။ ေက်ာင္းေတြမွာလဲ မူလတန္း ေက်ာင္းသားေလးေတြကို KAIZEN အယူအဆကို ေလ့က်င့္ေပးတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက ေန႔တိုင္းကေလးေတြကို ေမးပါတယ္။ ဒီေန႔မွာ မေန႔ကထက္သာတဲ့ဟာ ဘာေတြလုပ္ခဲ့သလဲလို႔။ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ဒီကေလးေတြဟာ မန႔ကထက္ ဒီေန႔သာေအာင္ လုပ္ရမယ္။ မန႔ကထက္ ဒီေန႔သာေအာင္လုပ္ရမယ္။ ဒီေန႔ ေလးပုဒ္ၿပီးရမယ္။ မနက္ျဖန္က်ရင္ ငါးပုဒ္ၿပီးရမယ္စသျဖင့္၊ ေန႔စဥ္ ဘာတိုးတက္ေအာင္လုပ္ရမလဲဆိုတာ စဥ္းစားတဲ့ အက်င့္ျဖစ္လာၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တခုခုကုိ တိုးတက္ေအာင္ မလုပ္မိတဲ့ေန႔ဆိုရင္ သူတို႔ ညအိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။ သူတို႔ေလးေတြရဲ့ စိတ္ထဲမွာ အခ်ိန္တရက္ကို အလာဟသျဖဳန္းမိသလို ခံစားမိလာၾကတယ္။

ေဟာ အဲဒီကေလးေတြေက်ာင္းၿပီးလို႔ လုပ္ငန္းခြင္လဲဝင္ေရာ KAIZEN အက်င့္ကစြဲေနၿပီ။ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာလဲ ေန႔စဥ္ဘာတိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရမလဲဆိုတာ အျမဲ႐ွာေဖြတတ္လာတယ္။ ႐ွာေတြ႔ရင္လဲ တေန႔နည္းနည္းခ်င္းစီ ပိုၿပီး တိုးတက္ေအာင္လုပ္ၾကတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဂ်ပန္တႏိုင္ငံလံုးက လူေတြဟာ KAIZEN အေတြးအေခၚကို အားလံုးက်င့့္သံုးေနၾကၿပီ။ သူတို႔ ဦးေႏွာက္ေတြထဲကို ထည္႔ေပးလိုက္တဲ့ ဒီအယူအဆေလးဟာ သူတို႔ႏွလုံးသားထဲအထိ စြဲဝင္သြားၿပီ။

ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးၿပီးစက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက ထုတ္လုပ္တဲ့ပစၥည္းေတြဟာ ေစ်းေပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အရည္အေသြး Quality ည့ံဖ်င္းတယ္။ ၾကာၾကာအသံုးမခံဘူးလို႔ ကမၻာမွာေက်ာ္ၾကားတယ္။ KAIZEN ေၾကာင့္ ဂ်ပန္ထုတ္ပစၥည္းေတြဟာ တျဖည္းျဖည္း အရည္အေသြးျမင့္္တက္လာခဲ့တယ္။ အေမရိကန္၊ အဂၤလန္က ထုတ္တဲ့ပစၥည္းေတြနဲ႔ တန္းတူလိုက္လာႏိုင္ခဲ့တယ္။ ေစ်းက်ေတာ့လဲ အေနာက္ႏိုင္ငံထုတ္ပစၥည္းေတြထက္ သက္သာလို႔ တကမၻာလံုးက ဂ်ပန္ပစၥည္းေတြပဲ ဝယ္သံုးလာၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ အေမရိကန္ဥေရာပႏိုင္ငံေတြက လူေတြကပါ သူတို႔ႏိုင္ငံက ထုတ္တဲ့ပစၥည္းေတြ ေမာ္ေတာ္ကားေတြကိုမဝယ္ေတာ့ပဲ ေစ်းသက္သာၿပီး အရည္အေသြးျမင့္တဲ့ဂ်ပန္ပစၥည္းေတြ ဂ်ပန္ကားေတြကို သုံးလာၾကတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဂ်ပန္ပစၥည္းဆိုရင္ ကမၻာမွာ Top_Qualty ပဲလို႔ တကမၻာလံုးကလက္ခံလာၾကတယ္။

ဂ်ပန္နိင္ငံဟာ စစ္႐ႈံးၿပီးေနာက္ျပာပံုၾကားက ကမၻာက အံ့ၾသရေလာက္ေအာင္ ေခါင္းျပန္ေထာင္ႏိုင္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီ KAIZEN စာအုပ္ထဲမွာေရးထားတာေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ KAIZEN ကိုဘယ္လိုအသံုးခ်ရမယ္၊ လုပ္ငန္းခြင္မွာ ဘယ္လိုစံနစ္တက်သံုးရမယ္ဆိုတာ အမ်ားႀကီးပါ။ ဒါေပမဲ့ ဂ်ပန္အစိုးရဟာ KAIZEN စိတ္ဓာတ္ကို ကေလးေတြရဲ့ ႏွလံုးသားထဲကို ဘယ္လို သြင္းေပးလိုက္တယ္ဆိုတာေလးကိုေတာ့ သေဘာက်ဆံုးပါပဲ။

အစိုးရေကာင္းဆိုတာ ႏိုင္ငံတကာရဲ႕အကူအညီကို ထိုင္ေမ်ွာ္ေနတတ္ၾကသူေတြမဟုတ္ပါဘူး။ Investment ဘယ္ေတာ့လာမလဲဆိုၿပီး ထိုင္ေစာင့္ေနၾကသူေတြလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္းကို ျမႇင့္တင္ေပးရင္း ႏိုင္ငံကိုိတိုးတက္ေအာင္လုပ္ႏိုင္မွ အစိုးရေကာင္းျဖစ္မွာပါ။

မွတ္ခ်က္။ ကိုယ့္ကေလးေတြကို KAIZEN အက်င့္ေလးကို ေလ့က်င့္ေပးၾကရင္ မေကာင္းဘူးလား။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱစကၤာပူ)
Facebook Page မွ ကူးယူတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

Read More

ကမၻာ့အခ်မ္းသာဆံုးသူေ႒းႀကီးရဲ႕လ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ေလးတခု

တေလာက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ လဖက္ရည္ဆိုင္မွာဆံုျပီး လက္ဖက္ရည္ေသာက္ၾကပါတယ္။ ဟိုအေၾကာင္း ဒီအေၾကာင္းေလးေတြေျပာၾကရင္း သူက ရုတ္တရက္ စကားတခြန္းစေျပာပါတယ္။

သူအခု စကၤာပူမွာအိမ္ဌားေနရတာ စိတ္ပ်က္လာလို႔ သူအိမ္ခန္းတခန္းဝယ္ဖို႔ စဥ္းစားေနတယ္တဲ႔။ သူ႔လက္ထဲစုထားေငြနဲ႔ အစိုးရဆီအပ္ထားတဲ့ CPF နဲ႔ေပါင္းလိုက္ရင္ အိပ္ခန္းသုံးခန္းပါတဲ့ အိမ္ခန္းတခုေလာက္ ဝယ္ႏိုင္ၿပီတဲ့။ ဒါေပမဲ့ အခုစကၤာပူမွာ အိမ္ေစ်းေတြက်ေနတယ္ ေနာက္ထပ္ က်အံုးမလားလို႔ ထပ္ေစာင့္ရင္ေကာင္းမလားတဲ့။

တကယ္ေတာ့ က်ေနာ့္ကို စီးပြားေရးပညာရွင္တေယာက္လို ယူဆၿပီး အၾကံေတာင္းတာမဟုတ္ပါ။ သူ႔ရင္ထဲမွာ မြန္းၾကပ္ေနတဲ့ကိစၥတခုကို ရင္ဖြင့့္လိုက္တာပါ။

က်ေနာ္ဟာ စီးပြားေရးပညာ႐ွင္လဲမဟုတ္သလို ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးလဲ မလုပ္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဘြဲ႔ရၿပီးကတည္းက လခစားပဲလုပ္လာတာ အခုထိပါဘဲ။ ဒါေပမဲ့ စပ္စပ္စုစုနဲ႔ စိတ္ဝင္စားတာမွန္သမွ် စာဖတ္ၿပီး ေလ့လာတတ္ပါတယ္။ တခါတေလ လူငယ္ေတြကို စီးပြားေရး၊ နိင္ငံေရးေတြအေၾကာင္းကို ဆရာႀကီးပံုစံနဲ႔ အာလူးေပးတတ္ပါတယ္။ လဖက္ရည္ေတာ႔ အလကားေသာက္ရတာေပါ့၊ အဆုံးက်ေတာ့ ဘယ္သူမွလဲ က်ေနာ္စကားကို အတည္မယူၾကပါဘူး။

ထားပါေတာ့။ သူကစကားစလာေတာ့လဲ စကားဆက္မျပတ္ေအာင္ ျပန္ေျပာရေတာ့တာေပါ့။

က်ေနာ္က ေမးပါတယ္။ Warren_Buffett ဆိုတဲ့ လူနာမည္ ၾကားဖူးသလားလို႔။ ဝါရင္ဘူေဖးလို႔ အသံထြက္ပါတယ္။ သူကမၾကားဖူးဘူးလို႔ ႐ိုးသားစြာဝန္ခံပါတယ္။

က်ေနာ္က ဆက္ေျပာပါတယ္။ ဝါရင္ဘူေဖးဆိုတာ ကမၻာ့အခ်မ္းသာဆံုးစာရင္းမွာ Microsoft သူေ႒းႀကီး ဘီလ္ဂိတ္ျပီးရင္ ဒုတိယလိုက္တဲ့ အေမရိကန္သူေ႒းႀကီးပါလို႔။

ဒီမွာတင္ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းက စိတ္မ႐ွည္ေတာ့ပဲ က်ေနာ့္ကို ဘုေတာပါေလေတာ့တယ္။ က်ဳပ္အိမ္ဝယ္ဖို႔ကိစၥဟာ အဲဒီဘူေဖးဆိုတဲ့ဘဲႀကီးနဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲဗ်တဲ့။

က်ေနာ္က သူ႔ကိုေခ်ာ့ရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းရာ ငါအခုေျပာမဲ့ကိစၥက မင္းအိမ္ဝယ္မဲ့ကိစၥနဲ႔ အမ်ားႀကီးဆုိင္ပါတယ္။ ငါေျပာတာဆံုးေအာင္ နားေထာင္ၿပီးလို႔မွ မင္းကိစၥနဲ႔မဆိုင္ဖူးဆိုရင္ ညေနက်ရင္ ငါဘီယာဝယ္တိုက္ပါမယ္ကြာလို႔။

ဒီေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းလဲ စိတ္ေျပသြားၿပီး၊ "ေအး၊ ေကာင္းၿပီေလ။ ဆက္ေျပာ"တဲ့။

က်ေနာ္ဆက္ေျပာပါတယ္။ "ဝါရင္ဘူေဖးဟာ စေတာ့႐ွယ္ယာေတြဝယ္ေရာင္းလုပ္ရင္း ခ်မ္းသာလာတာပါ။ စေတာ့႐ွယ္ယာ ဝယ္ေရာင္းလုပ္တယ္ဆိုတာလဲ ကားဝယ္ေရာင္းလုပ္တာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ ဝယ္ေရာင္းသမားဆုိတာ ပြဲစားနဲ႔မတူပါဘူး။ ပြဲစား ေရာင္းသူနဲ႔ဝယ္သူ ေတ့ဆိုင္ေပးၿပီး အေရာင္းအဝယ္ျဖစ္သြားရင္ ပြဲခရတဲ့သူပါ။ ဝယ္ေရာင္းသမားက်ေတာ့ အရင္းစိုက္ၿပီး ပစၥည္းေစ်းက်ရင္ဝယ္ထား၊ ေစ်းတက္ေတာ့ျပန္ေရာင္းတဲ့သူပါ။"

"ဆက္ေျပာရရင္ကြာ ဝါရင္ဘူေဖးဟာ စေတာ့႐ွယ္ယာေတြဝယ္ေရာင္းရင္း ခ်မ္းသာလာလိုက္တာ သူ႔ရဲ႕ပိုင္ဆိုင္မႈဟာ ေဒၚလာသန္းခ်ီရံုမကပဲ ေဒၚလာဘီလီယံေပါင္း ၆၀ေလာက္ျဖစ္လာတယ္။"

"တေန႔မွာ သတင္းစာသမားတေယာက္က ဝါရင္ဘူေဖးကို အင္တာဗ်ဴးလုပ္တယ္။ အင္တာဗ်ဴးမွာ သတင္းစာသမားက ေမးခြန္းတခုေမးပါတယ္။ သူေ႒းႀကီးခင္ဗ်ာ အခုလိုခ်မ္းသာလာရတဲ့ လ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ေလးကို ေျပာေပးႏိုင္ရင္ ေျပာျပေပးပါလားလို႔။ အဲဒီေတာ့ သူေ႒းႀကီးဝါရင္က ဘာေျပာသလဲဆိုေတာ့ 'ငါ့ရဲ႕ ခ်မ္းသာနည္းလ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္က လူေတြလုပ္တာနဲ႔ ငါအျမဲေျပာင္းျပန္လုပ္တာပဲ" တဲ့။

"သတင္းစာသမားက ဘာဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ႐ွင္းျပေပးႏိုင္ရင္ ႐ွင္းျပေပးပါလို႔ ေျပာတယ္။ သူေ႒းႀကီးကလဲ ႐ွင္းျပပါတယ္။"

"ပစၥည္းတခုေစ်းတက္ၿပီၾကားတာနဲ႔ အဲဒီပစၥည္းကို လူေတြအလုအယက္ လိုက္ဝယ္ၾကတယ္၊ ေနာက္ထပ္ ေစ်းထပ္တက္မွာ စိုးရိမ္ၿပီး ဝယ္ၾကတာေပါ့။ အဲဒီမွာ ပစၥည္းကအဝယ္လိုက္ေတာ့ ေစ်းထပ္တက္တာ သဘာဝပဲေလ။ Supply နဲ႔ demand သေဘာတရားေပါ့။"

"အဲဒီလိုပဲ ပစၥည္းတခုေစ်းက်ၿပီဆိုရင္ လူေတြမဝယ္ၾကေသးဘူး၊ ေနာက္ထပ္ ေစ်းမ်ားထပ္က်အံုးမလားဆိုၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ အဲဒီပစၥည္းဟာ အဝယ္မရိွေတာ့ ေစ်းထပ္က်တာေပါ့။ လူေတြက ေစ်းထပ္က်အံုးမလားေစာင့္ၿပီ မဝယ္ၾကဘူးေလ။ အဝယ္မရွိေလ ေစ်းကထပ္က်ေလေပါ့။"

"လူေတြရဲ႕ စိတ္သဘာဝကိုက သူမ်ားလုပ္ရင္ လိုက္လုပ္ခ်င္တယ္။ ဒီပစၥည္းေစ်းတက္ေနၿပီ၊ လူေတြလိုက္ဝယ္ေနၾကၿပီၾကားရင္ ကုိယ္လဲလိုက္ဝယ္လိုက္ရမွ ေနသာထိုင္သာရိွသြားတတ္ၾကတယ္။ အမ်ားမိုးခါးေရေသာက္ရင္ ကိုယ္လဲလိုက္ေသာက္ၾကသလိုေပါ့။"

"သူေ႒းႀကီးက ဆက္ေျပာတယ္၊ သူကေတာ့ သူမ်ားလုပ္သလို လိုက္မလုပ္ဖူးတဲ့။ စေတာ့႐ွယ္ယာ ေစ်းတက္လို႔ လူေတြအတင္းလိုက္ဝယ္ၾကျပီဆိုရင္ သူလိုက္မဝယ္ဖူး။ ဘာလို႔လဲဆုိိေတာ့ လူေတြအဝယ္မ်ားၿပီဆိုရင္ အဲဒီပစၥည္းေစ်းထပ္တက္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သိေနလို႔ပဲတဲ့။ အဲဒီလို ေစ်းေတြအရမ္းတက္လာၿပီဆိုရင္ သူ႔မွာအရင္ေစ်းနည္းနည္းနဲ႔ ဝယ္ထားတဲ့ စေတာ့႐ွယ္ယာေတြကို အျမတ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေရာင္းထုတ္လိုက္တယ္။"

"ထိုနည္းတူပဲ ႐ွယ္ယာေစ်းက်ၿပီၾကားရင္ လူေတြမဝယ္ၾကေတာ့ဘူး။ ေနာက္ထပ္မ်ားက်အံုးမလားလို႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ဝယ္သူမရွိေတာ့ အဲဒီ႐ွယ္ယာေစ်းဟာ က်ၿပီးရင္း ထပ္က်တာေပါ့။ သူ႔အေနနဲ႔ ဒီ႐ွယ္ယာဟာ ဒီထက္ထပ္မက်နိင္ေတာ့ဘူးလို႔ ယူဆတဲ့အခ်ိန္မွာ၊ ေစ်းအနိမ့္ဆံုးနဲ႔ ဝယ္ထားလိုက္တယ္ေလ။ ေနာက္ေစ်းတက္ေတာ့ အျမတ္ႀကီးႀကီးနဲ႔ ထုတ္ေရာင္းျပန္တာေပါ့"

အဲဒီစကားလဲဆံုးေရာ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းဟာ ခ်က္ျခင္းမတ္တပ္ရပ္ထလိုက္ၿပီး က်ေနာ့္ကို အခုလိုေျပာလိုက္ပါတယ္။ "သူငယ္ခ်င္း အိမ္ဝယ္ဖို႔ကိစၥမွာ ငါဘာလုပ္သင္႔တယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္သြားၿပီကြာ။ သူငယ္ခ်င္းကို ေက်းဇူးတင္လို႔ ညေနက်ရင္ဘီယာဖိုး ငါပဲဒကာခံမယ္ကြာ"လို႔ေျပာၿပီး လဖက္ရည္ဆိုင္ထဲက ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။

က်ေနာ္လဲ လဖက္ရည္ဆိုင္ထဲမွာ ဆက္ထိုင္ေနရင္း အေတြးတခုေပၚလာတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာလဲ အခုအိမ္ျခံေျမေစ်းေတြ က်ေနတယ္။ ကားေစ်းေတြ က်ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလိုေစ်းက်တယ္ဆိုတာ အျမဲတမ္းက်ေနတတ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ တခ်ိန္ခိ်န္မွာ ျပန္တက္တတ္တာ စီးပြားေရးသေဘာေလးတခုပါ။

အဲဒီတခ်ိန္ခ်ိန္ဆိုတဲ့ အခြင့္အလမ္းကို အမိအရဖမ္းဆုပ္ႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ အဲဒီလူ ခ်မ္းသာဖို႔ ေျပးမလႊတ္ေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။

မွတ္ခ်က္။ ဝါရင္ဘူေဖးအေၾကာင္းေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ထဲက အခ်က္ေလးတခုကို မီွးထားတာပါ။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱ-စကၤာပူ)
Facebook Page မွ ကူးယူတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

Read More

Ponzi Scheme (ပြန္ဇီလိမ္နည္း)

"ငါးၾကင္းဆီနဲ႔ ငါးၾကင္းေက်ာ္ၿပီး လိမ္တဲ့နည္းေလးတခု" ဆိုတဲ့ ပုိ႔စ္ေလးကို တင္ထားခဲ့ပါတယ္။ မဖတ္ရေသးရင္ အဲဒါေလးအရင္ဖတ္ၿပီးမွ ေအာက္ကစာကိုဖတ္ရင္ ပိုျပည့္စံုပါလိမ့္မယ္။

ငါးၾကင္းဆီနဲ႔ ငါးၾကင္းေက်ာ္လိမ္နည္းဆိုတာ လူေတြအပ္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံေတြထဲကေန အတိုးႀကီးႀကီးကို လစဥ္ပံုမွန္ေပးေနရင္းက အပ္ေငြအမ်ားႀကီးရတဲ့တခ်ိန္မွာ အပ္ေငြလက္ခံသူ ႐ုတ္တရက္ေပ်ာက္သြားတဲ့ မ႐ိုးႏိုင္တဲ့လိမ္နည္းပါ။

ဒီလိုလိမ္နည္းမိ်ဳးဟာ ေငြးေၾကးဗဟုသုတနည္းပါးၿပီး ေငြေၾကးဆိုင္ရာ တရားဥပေဒစိုးမိုးမႈနည္းပါးတဲ့ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာပဲ ရွိေနတာလို႔ထင္ခဲ့တယ္။

ဒီေန႔ စကၤာပူႏိုင္ငံထုတ္ The_Straits_Times သတင္းစာႀကီးမွာ ေအာက္က သတင္းေလးတပုဒ္ ပါလာပါတယ္။

အသက္၅၀ေက်ာ္အရြယ္ စကၤာပူလူမိ်ဳးအမိ်ဳးသမီး Ms_Leong_Lai_Yee (Yeeလို႔ပဲ အတိုေခၚၾကရေအာင္)ဟာ စကၤာပူရဲ႕ျမဳိ႕လည္ေခါင္က ေစ်းအင္မတန္ႀကီးတဲ့ ေနရာေတြျဖစ္ၾကတဲ႔ Orchard, Newton, Tanglin စတဲ့ေနရာေတြမွာ အေဆာက္အဦးအေဟာင္းေတြကို စကၤာပူဘဏ္တခုကဝယ္ၿပီး မိုးေမွ်ာ္လူေနအိမ္၊ ကြန္ဒိုတိုက္ခန္းေတြ ေဆာက္ဖို႔လုပ္ေနတယ္။ ၿပီးရင္ ေစ်းေကာင္းေကာင္းနဲ႔ တ႐ုပ္ျပည္မႀကီးက ခ်မ္းသာတဲ့ လူေတြကို ျပန္ေရာင္းမယ္။ ေသခ်ာေပါက္ အရမ္းျမတ္မဲ့လုပ္ငန္းမို႔ သူမကိုယ္တိုင္ စကၤာပူေဒၚလာတစ္သန္း ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံထားတယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာျပတယ္။ သူမရဲ႕ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံထားတဲ့ တရားဝင္စာခ်ဳပ္စာတမ္းေတြလဲ ျပတယ္။

သူ႔လို ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမယ္ဆိုရင္ ရင္းႏွီးျမုပ္ႏွံေငြထည္႔ထားမဲ့ အခ်ိန္ကာလေပၚမူတည္ၿပီး အျမတ္ေငြ(၃၀)ကေန(၄၈)ရာခိုင္ႏွဳန္း ရမယ္။ ဒါေပမဲ့ ရင္းနီးျမဳပ္ႏွံမဲ့ေငြရဲ႕ ၄၀ရာခိုင္ႏွဳန္းကို ခ်က္ခ်င္းေပးသြင္းရမယ္။ က်န္တဲ့ ပိုက္ဆံကို ဆက္မသြင္းႏိုင္ရင္ သြင္းထားေငြအားလံုးဆံုးသြားမယ္တဲ့။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တႏွစ္လံုးထားတဲ့ စုေငြ(Deposit)ေပၚမွာ အတိုး ၁.၅ရာခိုင္ႏွဳန္းေအာက္ပဲေပးတဲ့ စကၤာပူဘဏ္တိုးထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုရမွာမို႔ စိတ္ဝင္စားစရာပါပဲ။

Yee က အတိုးမ်ားမ်ားရမဲ့ မက္လံုးအျပင္ ရင္းနီးျမဳပ္ႏွံမဲ့လူရွာေပးႏိုင္ရင္ ရွာေပးတဲ့လူရဲ႕ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံေငြရဲ႕ တစ္ရာခိုင္ႏူန္း (သို႔မဟုတ္) လူသစ္ရဲ႕ရင္းနွီးျမဳပ္ႏွံေငြရဲ႕ တဝက္ကို ေလွ်ာ့ေပးမယ္လို႔လဲ ေျပာတယ္။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ မက္လံုးေတြပါ။ တခိ်ဳ႕ရင္းႏွီးေငြထည္႔ခ်င္ေပမဲ့ လက္ထဲပိုက္ဆံမရွိၾကတဲ့ ပင္စင္စားအဖိုးႀကီး၊ အဖြြားႀကီးေတြကို အသက္ႀကီးလာရင္ ထုတ္လို႔ရတဲ့ အစိုးရထံအလုပ္လုပ္စဥ္က အပ္ထားေငြ CPF ေငြေတြထုတ္ၿပီး ထည္႔လို႔ရတယ္။ အိမ္ရွင္မေတြကိုေတာ့ အိမ္ေရာင္းလိုက္၊ ၿပီးရင္ အိမ္ငွားေနၿပီး အရင္းအႏွီးထည္႔ပါလားလို႔ Yee က အၾကံေပးတယ္။ ရင္းႏွီးထည္႔သူေတြဟာ ေဒၚလာ၂ေသာင္းကေန ေဒၚလာ၂သန္းထိ အသီးသီး ထည္႔ဝင္ခဲ့ၾကတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္အတန္ၾကာက ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံထားသူ လူအေယာက္၆၀ေလာက္က သူတို႔ရဲ႕ပိုက္ဆံေတြကို Yee လိမ္သြားၿပီလို႔ The_Straits_Times သတင္းစာကို ေျပာျပၾကတယ္။ အလိမ္ခံလိုက္ရတဲ့ေငြဟာ အတိုးေပးရမွာ မပါေသးပဲ စကၤာပူေဒၚလာ သန္း၆၀ေက်ာ္လိမ့္မယ္လို႔ သတင္းစာကေရးပါတယ္။ ဒါကသတင္းစာကို ေျပာျပတဲ့လူေတြရဲ႕စာရင္းအရပဲ ရိွပါေသးတယ္။ ထုတ္မေျပာသူေတြ အမ်ားႀကီး ရိွႏိုင္ပါေသးတယ္။

အလိမ္ခံရသူေတြက ေျပာျပတယ္။ Yee ရဲ႕ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံတဲ့ အစီအစဥ္ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက စခဲ့တာပါ။ အဲဒီႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ Yee နဲ႔ စာခ်ဳပ္သေဘာတူညီခ်က္အတိုင္း ရသင့္တဲ့အျမတ္ေငြကို ထည္႔ဝင္ထားသူေတြ ပံုမွန္ရေနခဲ့ၾကတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ စက္တင္ဘာလေလာက္ကမွ ျပႆနာစတာပါတဲ့။ စက္တင္ဘာလမွာ Yee က ရင္းႏွီးထဲ့ထားသူေတြကို တယ္လီဖံုးနဲ႔ မက္ေစ့ခ်္ပို႔ၿပီး ေလာေလာဆယ္ေငြမလြယ္ေသးလို႔ ဒီဇင္ဘာလက်ရင္ ေပးရမဲ့ အတိုးေငြေတြကို ေပးပါမယ္လို႔ အေၾကာင္းၾကားပါတယ္။

တပတ္ၾကာေတာ့ Yee ဆီက မက္ေစ့ခ်္႕ထပ္လာျပန္တယ္။ ဒီႏွစ္ မတ္လ ၉ရက္ေန႔မွာ ကြန္ဒိုတိုက္ခန္းအသစ္ေတြကို သန္း(၇၀)နဲ႔ေစ်းဆိုင္ထားတာ အေရာင္းအဝယ္ျဖစ္ၿပီမို႔ မတ္လ ၉ရက္ေန႔မွာ ေပးစရာ အတိုးေငြေတြအားလံုး ျပန္ေပးမယ္တဲ့။ မတ္လ ၉ရက္ေန႔ေရာက္ေတာ့ ေမလ ၁၈ရက္ထိ ေစာင့္ပါအံုးတဲ့။ ေမလ ၁၈ရက္ျပည့္ဖို႔ ၄ရက္အလိုမွာ Yee ဆီက မက္ေစ့ခ်္ လာျပန္တယ္။ သူမဆီကို လက္ရွိ ေနရပ္လိပ္စာေတြ ပို႔ေပးပါ။ သူမ ေပးရမဲ့အတိုးေတြအတြက္ ခ်က္လက္မွတ္ပို႔ေပးမလို႔ပါတဲ့။ သိတ္မၾကာခင္ လိပ္စာပို႔လိုက္တဲ့ လူေတြရဲ႕အိမ္ေတြကို စာတေစာင္စီ ေရာက္လာတယ္။ စာထဲမွာ ခ်က္လက္မွတ္ ပါမလာပါဘူး။ Yee ရဲ႕ စာတေစာင္ပဲ ပါလာတယ္။

စာထဲမွာ Yee က သူမလုပ္ငန္းေတြရံွဳးသြားလို႔ ပိုက္ဆံေတြ ျပန္မေပးႏိုင္ေတာ့အတြက္ သူမကိုယ္သူမ သတ္ေသေတာ့မယ္တဲ့။ အဲဒီစာရၿပီးကတည္းက ရင္းႏွီးထည္႔ထားသူေတြဟာ Yee နဲ႔ သူမေယာက္်ားကို ဘယ္လိုမွ ဆက္သြယ္လို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ အရင္းႏွီးထည္႔ဝင္ထားသူ (၁၀)ေယာက္ကေတာ့ ေရွ႕ေနတဦးငွားၿပီး သူမကို တရားစြဲဖို႔လုပ္ေနပါတယ္။ က်ေနာ့္အထင္ေတာ့ သူတို႔ပိုက္ဆံျပန္ရဖို႔ အခြင့္အလမ္း အရမ္းနည္းပါတယ္။ ဒီမိန္းမ ေထာင္အက်ခံသြားမွာပါ။

က်ေနာ္အရင္က ေရးျပခဲ့တဲ့ ငါးၾကင္းဆီနဲ႔ငါးၾကင္းေက်ာ္လိမ္နည္းနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ ဒီလိမ္နည္းကို Ponzi_Scheme (ပြန္ဇီစကင္း) လို႔ေခၚတယ္။ စကၤာပူကေတာ့ Ponzi_Scam လို႔ေခၚတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ငါးၾကင္းဆီနဲ႔ငါးၾကင္းေက်ာ္လိမ္နည္းလို႔ ေခၚတယ္။ ဘယ္လိုပဲေခၚေခၚ လိမ္နည္းက အတူတူပါပဲ။ အရင္းအႏွီးထည္႔ဝင္ထားတဲ့ လူေဟာင္းေတြရဲ႕အတိုးကို ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမွဳ အသစ္ထဲကေငြနဲ႔ ေပးေနရင္းကေန မွန္းထားတဲ့ေငြ အလံုးအရင္းရတာနဲ႔ လိမ္သူ ႐ုတ္တရက္ ေပ်ာက္သြားတာပါ။

Ponzi လို႔ ေခၚရျခင္းက ၁၉၂၀ခုႏွစ္က အေမရိကန္ႏိုင္ငံက ဒီနည္းနဲ႔ လိမ္သြားတဲ့ Charles_Ponzi ဆိုသူရဲ႕နာမည္ကို ယူထားတာပါ။ လိမ္သူတဦးတေယာက္ကေန အလိမ္ခံရသူေတြ တဆင့္စကားတဆင့္ၾကားနဲ႔ မ်ားမ်ားလာၿပီး ပိရမစ္ပံုစံျဖစ္လာလို႔ PonzI_Pyramid လို႔လဲေခၚၾကတယ္။ ပံုကိုၾကည့္ပါ။

ဒီလိမ္နည္းဟာ ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ရွိေနခဲ့ ရွိဆဲေနပါပဲ။ ေငြေရးေၾကးေရး အသိဥဏ္ရွိၾကတဲ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံတို႔ အဂၤလန္ႏိုင္ငံေတြမွာလဲရွိခဲ့ပါတယ္။ ေလာဘနဲ႔ မကင္းၾကတဲ့လူသားေတြရွိေနသမွ် ဒီလိမ္နည္းဟာ ဆက္လက္ရပ္တည္ေနအံုးမွာပဲ။

သင့္ကို သင့္မိတ္ေဆြတေယာက္က "ဘဏ္တိုးထက္ အဆမ်ားစြာပိုတဲ့အတိုးရမယ္၊ ဘာအလုပ္လဲဆိုတာေတာ့ မေမးပါနဲ႔၊ အတိုးေကာင္းေကာင္းကို ပံုမွန္စားေနရရင္ ၿပီးေရာမဟုတ္လား"လို႔ ေျပာလာရင္ သတိသာထားေပေတာ့။

သင့္သူငယ္ခ်င္းဟာ လူလိမ္တေယာက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူအလိမ္ခံရမွာကိုမသိပဲ အတိုးေကာင္းေကာင္းရေနေတာ့ သင့္ကိုလဲ သူ႔လိုအတိုးေကာင္းေကာင္းရေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ အၾကံေပးတာပါ။ ဒီပြန္ဇီလိမ္နည္းေၾကာင့္ မိမိရဲ႕ဦးေႏွာက္နဲ႔၊ ေခြ်းနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စုေဆာင္းရွာေဖြထားတဲ့ေငြေတြ ဆံုးသြားလို႔ စိတ္ဆင္းရဲရမွာျဖစ္သလို၊ ကိုယ္အၾကံေပးမိလိုက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြကိုလဲ သင္ဆံုးရွံုးသြားလိမ့္မယ္ဆိုတာ သတိရွိၾကပါလို႔။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱ-စကၤာပူ)
Facebook Page မွ ကူးယူတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

Read More

ငါးၾကင္းဆီနဲ႔ ငါးၾကင္းေက်ာ္ၿပီး လိမ္တဲ့နည္းေလး

၁၉၇၀ခုႏွစ္ဝန္းက်င္က တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္အေၾကာင္းေလးပါ။

က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႕ေလးမွာ ပြဲစားလုပ္ေနတဲ့ မိန္းမတေယာက္႐ွိပါတယ္။ အသက္က ၃၀ေလာက္။ အပ်ိဳႀကီး။ ပညာအရည္အခ်င္းက ဆယ္တန္းမေအာင္ပါဘူး။ သူ႔နာမည္ကို "မတင္လွ" လို႔ပဲ ေခၚၾကရေအာင္။ နာမည္ရင္းမဟုတ္ပါ။

တရက္မွာ မတင္လွက သူ႔သူငယ္ခ်င္းမိန္းမတေယာက္ကို ေျပာတယ္။ သူမမွာ အျမတ္ႀကီးႀကီးရမဲ့ လုပ္ငန္းဂြင္ ေကာင္းေကာင္းတခုေတြ႔ထားလို႔ ပိုက္ဆံေခ်းေပးမလား။ တလကို ပံုမွန္ ေငြတရာကို တစ္ဆယ္တိုးေပးမယ္ေပါ့။ ပထမေတာ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက မေခ်းေပးခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ မတင္လွနဲ႔နဲ႔ ရင္းႏွီးေနတာၾကာၿပီျဖစ္လို႔ရယ္၊ မတင္လွအေျပာေကာင္းတာရယ္၊ အတိုးကလဲ မက္ေလာက္စရာျဖစ္ေနတာေတြေၾကာင့္၊ ေငြတစ္ေထာင္ကို ထုတ္ေခ်းေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေခတ္က ေငြတစ္ေထာင္ဆိုတာ ေျမတဧက ဝယ္လို႔ရတဲ့ေခတ္ေလ။ ေနာက္ၿပီး ေငြတရာေခ်းေပးရင္ ပစၥည္းအေပါင္ပါရင္ ငါးက်ပ္နဲ႔၊ အေပါင္မပါရင္ ႏွစ္က်ပ္ပဲရတဲ့ေခတ္ပါ။

မတင္လွဟာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကို အတိုးေငြတစ္ရာကို မွန္မွန္ေလးေပးေနတယ္။ ၄လေလာက္ၾကာလာေတာ့ အတိုးမွန္မွန္ေလးရေနတဲ့ မိန္းမစဥ္းစားလာတယ္။ အခု ငါေငြတေထာင္ရင္းလိုက္တာ ၄လပဲရွိေသးတယ္။ ေငြေလးရာရေနၿပီ။ ေနာက္ထပ္၆လဆိုရင္ သူရင္းထားတဲ့ေငြတစ္ေထာင္ေၾကၿပီေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ မတင္လွကို ေနာက္ထပ္ ေငြတစ္ေထာင္ထပ္ေခ်းေပးလိုက္ျပန္တယ္။

သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ အဲဒီပိုက္ဆံထုတ္ေခ်းေပးတဲ့မိန္းမက ပိုက္ဆံအေတာ္အတန္ရိွတဲ့ သူ႕ေယာင္းမကို ေျပာျပတယ္။ သူ႕လိုမ်ိဳး တရာတစ္ဆယ္တိုးနဲ႔ေခ်းမလား။ စိတ္ခ်ရတယ္ေပါ့။ အဲဒီေတာ့ သူ႔ေယာက္မကလဲ စမ္းၾကည့္တဲ့အေနနဲ႔ မတင္လွကို ေငြငါးေထာင္ေခ်းေပးလိုက္တယ္။ တလေငြငါးရာ မွန္မွန္ေလး ဝင္ေနတယ္။ ၃လေလာက္ၾကာေတာ့ တဆင့္စကားတဆင့္ၾကားနဲ႔ လူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ လူသိ႐ွင္ၾကားမဟုတ္ပဲ မတင္လွကို သူတုိ႔ပိုက္ဆံေတြ ေခ်းေပးရင္း အတိုးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ဟန္က်ေနၾကပါတယ္။

ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ မတင္လွလက္ထဲ ေငြသိန္းတရာေလာက္ ေရာက္ေနျပီ။ မတင္လွၿမိဳ႕ေပၚက ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ေငြေခ်းထားသူေတြ အထိတ္ထိတ္ အျပာျပာျဖစ္ကုန္ၾကၿပီ။ အလိမ္ခံလိုက္ရၿပီဆိုတာ သိလိုက္ၾကၿပီ။ ဒါေပမဲ့ လူသိကလဲမခံရဲ၊ စာခ်ဳပ္စာတန္းလဲမရိွေတာ့ ရဲကိုလဲမတိုင္ရဲ တရားလဲမစြဲရဲၾကဘူးေပါ့။ နီးစပ္ရာ အလိမ္ခံရသူေတြအခ်င္းခ်င္းအတြင္းႀကိတ္ၿပီး သူတို႔ပိုက္ဆံေတြ ဘယ္လိုျပန္ရေအာင္လုပ္ၾကမလဲလို႔ တိုင္ပင္ၾကတယ္။

တလၾကာေတာ့ မတင္လွ ၿမိဳ႕ကိုျပန္ေရာက္လာတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ရဲစခန္းကိုသြားၿပီး သူမေငြလိမ္ထားပါတယ္လို႔ဝန္ခံၿပီး အဖမ္းခံတယ္။ သူမကိုတရားစြဲဖို႔ တရား႐ုံးကိုပို႔လိုက္တဲ့အခါ အလိမ္ခံရတဲ့လူေတြ တရားရံုးအဝင္ဝမွာေစာင့္ၿပီး သူတို႔ပိုက္ဆံေတြျပန္ေပးဖို႔ ေအာ္ဟစ္ေတာင္းၾကတယ္။ လူ ၃၀၊ ၄၀ေလာက္ ရိွၾကလိမ့့္မယ္။ ဒါေတာင္ ေယာက္်ားမသိေအာင္၊ မိန္းမမသိေအာင္ ႀကိ္တ္ေခ်းလိုက္တဲ့ လူေတြ မပါေသးဖူး။ မတင္လွကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ျပန္ေျပာတယ္။ သူ႔လုပ္ငန္း႐ႈံးလို႔ ေခ်းထားတဲ့ ေငြေတြ အားလံုးဆံုးသြားၿပီ။ ျပန္မေပးႏိုင္ေတာ့လို႔ အခုလိုတရားဥပေဒနဲ႔ လာၿပီးရင္ဆိုင္တာေပါ့တဲ့။

တိုတိုေျပာရရင္ တရားရံုးက မတင္လွကို ပိုက္ဆံေတြ ျပန္မဆပ္ႏိုင္လို႔ ေထာင္ဒဏ္တႏွစ္ခ်လိုက္တယ္။ ေထာင္ထဲမွာ ၈လေလာက္ေနရျပီး လြတ္သြားတယ္။ ေထာင္ကထြက္တဲ့ေန႔မွာပဲ က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႕က ျပန္ေပ်ာက္သြားတယ္။ ေငြသိန္းရာခ်ီ (အခုေခတ္ေငြတန္ဖိုးနဲ႔ဆိုရင္ သိန္းေပါင္းေသာင္းခ်ီ) ပိုက္ၿပီး တျခားၿမိဳ႕မွာ တသက္လံုး ေအးေအးေဆးေဆးထိုင္စားလို႔ ရသြားၿပီေလ။

ဒီျဖစ္ရပ္ကေန က်ေနာ္တို႔ဘာသခၤန္းစာ ရႏိုင္ၾကမလဲ။ က်ေနာ့္သံုးသပ္ခ်က္ကိုေျပာရရင္

၁။ လူတိုင္း ေလာဘနဲ႔ မကင္းၾကဘူး။ ေလာဘႀကီးတဲ့လူနဲ႔ ေလာဘနည္းတဲ့ လူပဲကြာတယ္။ ေလာဘႀကီးတဲ့လူကို ေငြထုပ္နဲ႔ျပလိုက္ရင္ အသာေလးလိုက္လာတတ္တယ္။ ေငြထုပ္ကိုျမင္ေတာ့ စဥ္းစားဆင္ျခင္ဉာဏ္ ေပ်ာက္သြားတယ္ေလ။ ငါးစာပဲျမင္ၿပီး ငါးမ်ွားခ်ိပ္ကို မျမင္သလိုေပါ့။ ဒါေၾကာင့့္လဲ မတင္လွတေယာက္ ဘာလုပ္ငန္းလုပ္လို႔ ဒီေလာက္အတိုးႀကီးႀကီးေပးနိုင္တာလဲလို႔ အလိမ္ခံသြားရသူတေယာက္ကမွ ေမးျမန္းစံုစမ္းျခင္း မလုပ္ၾကဘူး။ အတိုးရတဲ့ ပိုက္ဆံေတြပဲ မ်က္လံုးထဲျမင္ေနၾကတာကိုး။

၂။ မတင္လွဟာ ၁၀တန္းသာ မေအာင္တယ္။ ေစ်းေခၚနည္း (marketing) အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ သူသံုးသြားတာ word_of_mouth_marketing ဆိုတဲ့တဆင့္စကား တဆင့္ၾကားနဲ႔ ေၾကာ္ျငာတဲ့နည္းပါ။ ဒီနည္းက လူမ်ားမ်ားမသိဘူး။ အစိုးရလဲမသိေတာ့ အခြန္ေကာက္မွာလဲ စိုးရိမ္စရာမလိုဘူး ေၾကာ္ျငာခလဲ အကုန္ခံစရာမလိုဘူး။ အဓိကက သူအတိုးေပးေနတယ္ဆိုတာ လူမ်ားမ်ားမသိေစခ်င္တာပဲ။

၃။ ဒီအခ်က္ကေတာ့ လိမ္လည္မႈရဲ႕ အခရာေသာ့ခ်က္ပါပဲ။ မိတ္ေဆြ ဒီေလာက္ထိဖတ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ဒီမိန္းမ ဘာလုပ္ငန္းေတြလုပ္လို႔ အတိုးျမင့္ျမင့္ေတြေပးႏိုင္ေနတာလဲဆိုတာ သိခ်င္စိတ္ေပၚမလာဘူးလား။ က်ေနာ့္အေျဖကိုၾကားရင္ အံ့ၾသသြားပါလိမ့္မယ္။ မတင္လွ ဘာလုပ္ငန္းမွမလုပ္ဘူး။ ဟင္ ဒါဆိုရင္ အတုိး ၁၀ရာခိုင္ႏွဳန္းကို ဘာေၾကာင႔္ လစဥ္မွန္မွန္ေပးႏိုင္တာလဲလို႔ ေမးခ်င္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအတိုးေတြကို သူတုိ႔ေခ်းေပးထားတဲ့ ပိုက္ဆံေတြထဲကေန ျပန္ေပးေနတာပါ။ သူတို႔ အပ္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံက တလ အတုိး၁၀ရာခိုင္ႏွဳန္းနဲ႔ဆိုေတာ့ ၁၀လျပည့္မွကုန္သြားမွာပါ။ ၁၀လမျပည့္ခင္ သူ႔ေထာင္ေခ်ာက္ထဲဝင္လာမဲ့ သားေကာင္ေတြေပၚလာမယ္ဆိုတာ မတင္လွတေယာက္ ေကာင္းေကာင္းသိေနတယ္ေလ။

၄။ ဒီမိန္းမရဲ့အရည္အခ်င္းက စိတ္႐ွည္တယ္။ သားေကာင္မ်ားမ်ား ဂြင္ထဲဝင္လာေအာင္ ေစာင့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္မွာဆုတ္ခြာရမယ္ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ သူမရဲ႕လိမ္လည္မႈဟာ ေပၚလာေတာ့မယ္။ တသက္လံုး ဆက္လိမ္ေနလို႔မရဘူးဆိုတာ သူမသိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူမ ေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ေငြပမာဏရၿပီဆိုတာနဲ႔ ခ်က္ျခင္းရပ္လိုက္တယ္။ အဖမ္းခံလိုက္တယ္။ ေထာင္ခနက်ခံၿပီး တသက္စာရသြားၿပီ။

ဒီလိုပိပိရိရိလိမ္နည္းေလးဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄၅ႏွစ္ေလာက္က အျဖစ္အပ်က္ပါကြာ။ ဒိတ္ေအာက္ေနပါၿပီ။ ဒီေခတ္ႀကီးမွာ မ႐ွိေတာ့ပါဘူးလို႔ ထင္ရင္ေတာ့ မိတ္ေဆြတို႔ အမ်ားႀကီးမွားသြားလိမ့္မယ္။ အခုေခတ္မွာလဲ ရံုးခန္းသားသားနားနားႀကီးေတြဖြင့္၊ စာခ်ဳပ္နဲ႔ အစု႐ွယ္ယာလက္ခံတယ္ဆိုၿပီး လစဥ္ အတိုးမွန္မွန္ေပးေနရာက ႐ုတ္တရက္ေန႔ခ်င္း ညခ်င္းေပ်ာက္သြားတဲ့ ပိတ္သြားတဲ့ကုမၸဏီေတြၾကံဳဖူး ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ အဲဒီကုမၸဏီေတြဟာ မိတ္ေဆြတို႔ရဲ႕ပိုက္ဆံကို ငါးၾကင္းဆီနဲ႔ ငါးၾကင္းေၾကာ္သြားတာပါ။

မွတ္ခ်က္။ အစု႐ွယ္ယာအဝင္ခံၿပီး လစဥ္အတိုးမွန္မွန္ေပးေနတဲ့ တကယ္လုပ္ငန္းကို မွန္မွန္ကန္ကန္ လုပ္ေနၾကတဲ့ကုမၸဏီေတြလဲ အမ်ားႀကီးရိွပါတယ္။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱစကၤာပူ)
Facebook Page မွ ကူးယူတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

Read More

ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းေထာင္ရင္ Cash_Flow ဆိုတာကို သတိထားေစခ်င္

က်ေနာ္လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ႏွစ္ေလာက္တုန္းက စကၤာပူကေနအလုပ္ထြက္ၿပီး ရန္ကုန္မွာ လုပ္ငန္းတခုလုပ္ဖို႔ စီစဥ္ဖူးတယ္။

ဘာလုပ္ငန္းလုပ္မယ္။ လုပ္ငန္းအတြက္ ေဖါက္သယ္ေစ်းကြက္ရွိ၊ မရွိ ေလ့လာၿပီးၿပီ။ ေစ်းကြက္နဲ႔ နီးတဲ့ေနရာမွာ လုပ္ငန္းရံုးခန္းဖြင့္မယ္။ ေရာင္းခ်မဲ့ ကုန္ပစၥည္းဝယ္ရမွာေတြ ရံုးခန္း၊ ေမာ္ေတာ္ကား၊ ငွားခေတြ ဝန္ထမ္းေတြေပးရမဲ့ လခ၊ ေရဖိုး၊ မီးဖိုးကအစ အကုန္တြက္ခ်က္တယ္။

အဲဒီကုန္က်စရိတ္ေတြကို အေသးစိပ္ တြက္ခ်က္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ လက္ထဲမွာရွိတဲ့ေငြနဲ႔ဆိုရင္ လံုေလာက္တယ္။ လုပ္ငန္းစဖို႔ ဆံုးျဖတ္ရေတာ့မယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ဖို႔ အခ်က္တခုဟာ စိတ္ထဲမွာလာခုေနတယ္။

အဲဒါက စာအုပ္တအုပ္ထဲမွာ ဖတ္ဖူးခဲ့တဲ့ အခ်က္ေလးတခုပါ။ စာအုပ္ထဲမွာ ဘာေရးထားသလဲဆိုေတာ့ "သင္လုပ္ငန္းတခု ထူေထာင္မယ္ဆိုရင္ လုပ္ငန္းအတြက္ ရင္းႏွီးရမဲ့ကုန္က်စရိတ္ေတြကို အေသးစိပ္တြက္ၾကည့္ပါ။ အဲဒီကုန္က်စရိတ္ေတြရဲ႕ အနည္းဆံုးေငြႏွစ္ဆ သင့္လက္ထဲမွာမရွိရင္ လုပ္ငန္းမထူေထာင္ပါနဲ႔"တဲ့။

ဒါေပမဲ့ အဲဒီစာအုပ္ထဲမွာ ဘာေၾကာင့္ ရင္းနွီးျမဳပ္ႏွံမဲ့ေငြႏွစ္ဆရွိဖို႔ လိုလဲဆိုတာကို ရွင္းျပမထားပါဘူး။ က်ေနာ္ လုပ္ငန္းမလုပ္ျဖစ္ပါဘူး။ အရင္လုပ္ၿပီး ထြက္ခဲ့တဲ့ကုမၸဏီက ျပန္ေခၚလို႔ စကၤာပူမွာ ျပန္လာလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ေစာေစာကေျပာတဲ့ လုပ္ငန္းတခုေထာင္ရင္ ရင္းႏွီးကုန္က်ေငြရဲ႕ ႏွစ္ဆလက္ထဲရွိထားရမယ္ဆိုတဲ့ ကိစၥဟာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာေခါင္းထဲက ေဖ်ာက္လို႔မရဘူး။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကုမၸဏီကဌာနႀကီးတခုရဲ႕ ေငြေရးေၾကးေရးေတြကို ကိုယ္တိုင္ကိုင္တြယ္ စီမံရေတာ့မွပဲ အဲဒါရဲ႕ အေျဖကို သြားေတြ႕မိေတာ့တယ္။

အေျဖက Cash_Flow ပါ။ ျမန္မာလိုေျပာရင္ေတာ့ ေငြအဝင္အထြက္ လည္ပတ္မႈလို႔ ေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္။ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ လစဥ္ကုန္က်တဲ့ေငြေတြထက္ ျပန္ဝင္လာတဲ့ေငြဟာ ပိုရင္ပို၊ မပိုရင္ အနည္းဆံုး ညီေနဖို႔ လိုလိမ့္မယ္။ ေရတိုင္ကီထဲမွာ အခ်ိန္ျပည့္ေရရွိေနဖို႔ သံုးလိုက္တဲ့ ေရေတြအတြက္ အၿမဲေရျဖည္႔ေပးေနရသလိုေပါ့။ လုပ္ငန္းတခုဟာ ေငြျပတ္သြားလို႔ မရပါဘူး။ ေငြျပတ္သြားရင္ ဝန္ထမ္းလစာေတြ မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေရဖိုး၊ မီးဖိုးစတဲ့ စရိတ္ေတြ မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ပစၥည္းထပ္ဝယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံမရွိေတာ့ဘူး။ ေငြအျပတ္မခံႏိုင္ေတာ့ ဘဏ္တို႔ တျခားသူေတြဆီက အတိုးႀကီးႀကီးနဲ႔ ေငြေခ်းရေတာ့မယ္။

ဒါက လုပ္ငန္းစတင္ထူေထာင္သူတိုင္း ၾကံဳရတတ္တယ္။ လုပ္ငန္းနည္းနည္းၾကာသြားရင္ ထြက္ေငြနဲ႔ဝင္ေငြ ဟန္ခ်က္ညီသြားမွာပါ။ Cash_Flow မွန္သြားၿပီလို႔ ဆိုရမွာပါ။

ဘာေၾကာင့္ လုပ္ငန္းစတင္ထူေထာင္ခ်ိန္မွာ ဒီ Cash_Flow ျပႆနာရွိရတာလဲ။ လုပ္ငန္းစထူေထာင္စဥ္မွာ မိမိပစၥည္းကို ဘယ္ေလာက္နဲ႔ဝယ္ၿပီး ဘယ္ေလာက္နဲ႔ ေရာင္းလိုက္မယ္ဆိုရင္ အျမတ္ဘယ္ေလာက္က်န္မယ္လို႔ တြက္ၾကတယ္။ အစပိုင္းမွာ မွန္ပါလိမ့္မယ္။ ပစၥည္းကို လက္ငင္းေငြေခ်စံနစ္နဲ႔ ေရာင္းေပးတာကိုး။ နဲနဲၾကာလာတာနဲ႔ ဝယ္ေနၾကေဖါက္သယ္ေတြကို အေႂကြးေပးရေတာ့မယ္။ ဝယ္သူဖက္ကလဲ ပစၥည္းတဆင့္ျပန္ေရာင္းၿပီးမွ ေငြေပၚမွာမို႔ ပစၥည္းမ်ားမ်ားဝယ္ရင္ အေႂကြးက ေပးကိုေပးရမယ္။ အေႂကြးနဲ႔ မေရာင္းေပးဘူးဆိုရင္ ေဖါက္သယ္ဟာ တျခားအေႂကြးနဲ႔ ေရာင္းေပးမဲ့ဆိုင္ေတြဆီက သြားဝယ္ၾကမွာပါ။

အေႂကြးဆိုတာကလဲ ရင္းနီးတဲ့ေဖါက္သယ္ရယ္၊ ပစၥည္းအမ်ားႀကီးဝယ္တဲ့အေပၚ မူတည္ၿပီး အနည္းဆုံး တလကေန သုံးလထိေပးၾကရေတာ့ အဲဒီကာလအတြင္းမွာ လုပ္ငန္းထဲကို ေငြမဝင္လာႏိုင္လို႔ အဲဒီကာလကို ေတာင့္ခံႏိုင္ဖို႔ ေငြပိုေငြလွ်ံရွိထားဖို႔လိုမယ္။ လိုအပ္ရင္ ေခ်းဖို႔ဘဏ္ေတြ ေငြေခ်းေပးမဲ့သူေတြ ရွာထားရမယ္။

တကယ္ေတာ့ Cash_Flow ဆိုတာ လုပ္ငန္စတင္ထူေထာင္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ လိုအပ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ လုပ္ငန္းလည္ပတ္ေနတုန္းကာလမွာလဲ ကုမၸဏီမွာ ေငြေၾကးျပတ္မသြားေအာင္ ေႂကြးရွင္ေတြကို ဆပ္ရမဲ့ကာလေရာက္တာနဲ႔ အေႂကြးျပန္ဆပ္ဖို႔ ဖံုးနဲ႔တမ်ိဳး၊ emailနဲ႔၊ စာနဲ႔တမ်ိဳး တခ်ိဳ႕မေပးခ်င္ဘူးဆိုတဲ့ လူေတြကိုေတာ့ ေရွ႕ေနဆင့္ေခၚစာေတြပို႔ၿပီး အေႂကြးေတာင္းရတယ္။

လုပ္ငန္းအတြက္အတြက္ အျမတ္ရေအာင္ ႀကိဳးစားေနရတာထက္ အဲဒီအေႂကြးေတာင္းရတဲ့ ဒုကၡကလဲ ေခါင္းစားလွပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ Cash_Flow အျပတ္မခံႏိုင္လို႔ပါပဲ။

အင္မတန္ေရာင္းေကာင္းေနတဲ့ ေစ်းဆိုင္ႀကီးတခုဟာ စဖြင့္ၿပီးလအနည္းငယ္အၾကာမွာ ပိတ္သြားတာ ေတြ႕ဖူးပါလိမ့္မယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ Cash_Flow ျပႆနာပါ။ လည္ပတ္စရာေငြမရွိေတာ့လို႔ လုပ္ငန္းကို ပိတ္လိုက္ရတာပါ။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱ-စကၤာပူ)
Facebook Page မွ ကူးယူတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

Read More

တ႐ုတ္နိင္ငံရဲ႕ Stock Market ျပိဳလဲက်ေနျခင္း

‪စီးပြားေရးနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ယေန႔သတင္းစာ၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား အင္တာနက္ေတြမွာ စိုးမိုးေနတဲ့ အဓိကသတင္းႏွစ္ပုဒ္ကေတာ့ ဂရိႏိုင္ငံရဲ႕ေႂကြးၿမီျပႆနာနဲ႔ တ႐ုပ္ႏိုင္ငံရဲ႕ စေတာ့ေစ်းကြက္ၿပိဳလဲေနတဲ့ သတင္းေတြျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဂရိႏိုင္ငံရဲ႕ေႂကြးၿမီျပႆနာ အေၾကာင္းကိုေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ပို႔စ္မွာ ေရးသားခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ အခု စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့ တ႐ုပ္ႏိုင္ငံရဲ႕စေတာ့ေစ်းကြက္ၿပိဳကြဲျခင္းအေၾကာင္း ေရးျပေပးလိုက္ပါတယ္။

တ႐ုပ္ႏိုင္ငံဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စီးပြားေရးဖံြ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေနခဲ့ရာက မႏွစ္က(၂၀၁၄ခုႏွစ္မွာ) ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ (၇)ရာခိုင္ႏူန္းနဲ႔ အနိမ့္ဆံုးေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းေတြ၊ အိမ္ေျမေရာင္းဝယ္ေရးေစ်းကြက္ေတြ မေကာင္းေတာ့တာေၾကာင့္ ပိုက္ဆံအပိုရွိေနၾကသူေတြဟာ စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းကြက္ဖက္ကို စိတ္ဝင္စားလာၾကတယ္။ တျခားရင္းႏွီးျမဳပ္နံွစရာလုပ္ငန္းလဲ မရွိဘူးေလ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ကုန္ပိုင္း ႏိုဝင္ဘာလကစၿပီး တ႐ုပ္အစိုးရက သူ႔ႏိုင္ငံသားေတြကို စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းကြက္ေတြမွာ ရင္းႏွီးျမဳပ္နံမႈလုပ္ဖို႔ အားေပးတိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။ ဘဏ္ေတြရဲ႕ ေငြေခ်းအတိုးႏူန္းေတြ ေလွ်ာ့ခ်ေပးလိုက္တယ္။ ေနာက္ၿပီး စေတာ့ပြဲစားေတြဆီက Margin_Trading လို႔ေခၚတဲ့နည္းနဲ႔ ေခ်းယူႏိုင္တဲ့ေငြေၾကးပမာဏကို တိုးျမႇင့္ေပးတဲ့ဥပေဒေတြ ထုတ္ျပန္ေပးလိုက္တယ္။ စေတာ့ရွယ္ယာ ဝယ္ခ်င္သူမ်ားလာေအာင္ မက္လံုးေပးဆြဲေဆာင္လိုက္တာပါ။

အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ ပိုက္ဆံရွိတဲ့လူေတြကလဲ တျခားရင္းႏွီးတာလဲမရွိ အျမတ္လဲေကာင္းတဲ့ စေတာ့ရွယ္ယာေတြ လိုက္ဝယ္ၾကေတာ့တယ္။ ပိုက္ဆံမရွိသူေတြကလဲ ဘဏ္ေတြကေန ပိုက္ဆံေခ်းၿပီး စေတာ့ေတြဝယ္တယ္။ ပိုက္ဆံမရိွသူ လူအမ်ားစုကေတာ့ Margin_Tradingနည္းနဲ႔ စေတာ့ပြဲစားေတြဆီက အာမခံပိုက္ဆံအနဲငယ္သြင္းျပီး စေတာ့ရွယ္ယာေတြ လိုက္ဝယ္ၾကတယ္။ ၆လေလာက္အတြင္း စေတာ့ရွယ္ယာဝယ္သူေပါင္း သန္း(၉၀)ေလာက္ရွိလာခဲ့တယ္။ ကုမၸဏီေတြအေတာ္မ်ားမ်ားဟာလဲ ကုမၸဏီပိုင္ေငြေတြနဲ႔ စေတာ့ေတြဝယ္ၾကျပန္တယ္။ ၆လအတြင္း အေရာင္းအဝယ္ျဖစ္တဲ့ စေတာ့ရွယ္ယာတန္ဖိုးစုစုေပါင္းဟာ အေမရိကန္ေဒၚလာဘီလီယံ(၇၀၀)ကေန ဘီလီယံ(၉၄ဝ)ၾကားျဖစ္လာခဲ့တယ္။

စေတာ့ရွယ္ယာရဲ႕သေဘာတရားအတိုင္း ဝယ္သူအရမ္းမ်ားလာလို႔ စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းႏူန္းေတြ မတန္တဆတက္လာခဲ့တယ္။ ၆လအတြင္း ေစ်းႏူန္းေတြဟာ(၁၅၀)ရာခိုင္ႏူန္းအထိ တက္လာခဲ့တယ္။ စေတာ့ရွယ္ယာေတြ ဝယ္ထားသူေတြကေတာ့ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ေပါ့။ တကယ္ေတာ့ တ႐ုပ္ႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးဟာ သိတ္မတိုးတက္ပဲနဲ႔ စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းႏူန္းေတြ အရမ္းျမင့္တက္ေနတာ သဘာဝမက်ပါဘူး။ ဒါကို ရိပ္စားမိတဲ့ တ႐ုပ္အစိုးရဟာ စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းႏူန္းကို ျပန္ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔လုပ္ပါေတာ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္ ၿပီးခဲ့တဲ့ဇြန္လ(၁၂)ရက္ေန႔မွာ တ႐ုပ္အစိုးရက ဘဏ္ေခ်းေငြအတိုးႏူန္းေတြကို ႐ုတ္တရက္ တိုးျမႇင့္လိုက္တယ္။ ေငြေခ်းမယ့္သူနဲပါးသြားေအာင္ လုပ္လိုက္တာပါ။ ဒါတင္ မကေသးဘူး။ စေတာ့ပြဲစားေတြရဲ႕ Margin_Tradingနည္းနဲ႔ ေခ်းေပးႏိုင္တဲ့ ေငြပမာဏရာခိုင္ႏူန္းကို တိုးျမႇင့္ကန္႔သတ္လိုက္ပါတယ္။ အခ်ဳပ္ကေတာ့ လူေတြလက္ထဲပိုက္ဆံနဲသြားၿပီး စေတာ့ရွယ္ယာေတြ မဝယ္ႏိုင္ေအာင္လို႔ပါ။

ေနာက္တေန႔မွာပဲ စေတာ့ေစ်းကြက္ အေျခအေနမေကာင္းေတာ့ဘူးဆိုတာ ရိပ္မိတဲ့လူေတြဟာ သူတို႔ဝယ္ထားတဲ့ စေတာ့ရွယ္ယာေတြထုတ္ေရာင္းၾကၿပီး ေငြေတြျပန္ထုတ္ယူၾကတယ္။ ဝယ္သူထက္ ေရာင္းသူပိုမ်ားလို႔ စေတာ့ေစ်းႏူန္းေတြ ခ်က္ျခင္းထိုးက်သြားတယ္။ သံုးပါတ္အတြင္းမွာ စေတာ့ရွယ္ယာ စုစုေပါင္းတန္ဖိုးဟာ ၃၀ရာခိုင္ႏူန္း(ေဒၚလာဘီလီယံ၃ေထာင္ေလာက္) ေလ်ာ့က်သြားေတာ့တယ္။ သေဘာကေတာ့ လူေတြဝယ္ထားတဲ့ စေတာ့တန္ဖိုးဟာ သံုးပတ္အတြင္း (၃၀)ရာခိုင္ႏူန္းရံႉးသြားၿပီေလ။

ဒါေၾကာင့္ လူအေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားႀကီးဆံုးရံႈးကုန္ၾကတယ္။ အေႂကြးေတြလဲ ျပန္မဆပ္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ တေန႔ကပဲ စေတာ့ရွယ္ယာဝယ္ထားလို႔ ပိုက္ဆံေတြရႈံးသြားတဲ့ တ႐ုပ္လူမိ်ဳးတေယာက္ သူ႔ကိုယ္သူသတ္ေသသြားတယ္လို႔ သတင္းစာမွာဖတ္လိုက္ရတယ္။ စေတာ့ေတြဝယ္ထားတဲ့ ကုမၸဏီအေတာ္မ်ားမ်ားလဲ ပိုက္ဆံမရွိေတာ့လို႔ ပိတ္ပစ္လိုက္ၾကရတယ္။ လူေတြအမ်ား မေက်မနပ္ျဖစ္လာၿပီး အစိုးရဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈေတြ ေပၚေပါက္လာမွာကို စိုးရိမ္တဲ့ တ႐ုပ္အစိုးရဟာ ဒီဇူလိုင္လဆန္းမွာ စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းျပန္တက္ႏိုင္ဖို႔ အေရးေပၚအစီအစဥ္ေတြ လုပ္ျပန္ပါတယ္။

တ႐ုပ္အစိုးရပိုင္ People's_Bank_of_China ကေန စေတာ့ပြဲစားေတြကို ေဒၚလာဘီလီယံ(၅၀)ဖိုး ေငြေတြ ေခ်းေပးလိုက္တယ္။ စေတာ့ပြဲစားေတြက စေတာ့ဝယ္ခ်င္သူေတြကို Trading_on_Marginနည္းနဲ႔ စေတာ့ရွယ္ယာေတြ ေရာင္းေပးႏိုင္ေအာင္ပါ။ တ႐ုပ္အစိုးရဗဟိုဘဏ္ကလဲ အစိုးရကိုယ္တိုင္ စေတာ့ေတြျပန္ဝယ္ဖို႔အတြက္ ေငြစကၠဴေတြ လိမ့္႐ိုက္ထုတ္ပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးသတင္းေတြအရကေတာ့ စေတာ့ေစ်းေတြဟာ ဆက္လက္က်ဆင္းၿမဲ က်လ်က္ပါပဲ။ တ႐ုပ္အစိုးရလဲ အခုေလာေလာဆယ္ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိနဲ႔ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနပါတယ္။

စေတာ့ရွယ္ယာ ကြ်မ္းက်င္သူေတြေျပာၾကတာက ၿပီးခဲ့တဲ့ဇြန္လ(၁၂)ရက္ေနာက္ပိုင္းမွာ တ႐ုပ္ရဲ႕စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းေတြ ႐ုတ္တရက္က်သြားတဲ့အေၾကာင္းရင္းကို ဘယ္သူမွ အေျဖမရွာႏိုင္ၾကပါဘူးတဲ့။ ဒါ့ျပင္ အခုတ႐ုပ္စေတာ့ေစ်းကြက္ျဖစ္ပ်က္ေနတာ ၁၉၂၉ခုႏွစ္က အေမရိကန္စေတာ့ေစ်းကြက္ပ်က္ၿပီး ေနာက္ဆယ္ႏွစ္ၾကာေအာင္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ စီးပြားပ်က္ကပ္ႀကီးၾကံဳခဲ့တာနဲ႔ တပံုစံထဲပဲတဲ့။ ၾကံဳရင္ အဲဒီအေၾကာင္းေရးျပေပးပါမယ္။

တ႐ုပ္ႏိုင္ငံရဲ႕စေတာ့ေစ်းကြက္ဟာ ကမာၻ႕စေတာ့အိပ္ခ်ိန္း(Stock_Exchange)ေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ထားတာ မဟုတ္လို႔ ေလာေလာဆယ္ ကမာၻ႕စေတာ့ေစ်းကြက္ကိုေတာ့ မထိခိုက္ေသးပါဘူး။ တ႐ုပ္ရဲ႕စေတာ့ေစ်းကြက္နဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ထားတဲ့ ေဟာင္ေကာင္မွာေတာ့ မေန႔ကစၿပီး စေတာ့ေစ်းႏူန္းေတြ ထိုးက်သြားပါၿပီ။ ေလာေလာဆယ္ တ႐ုပ္ရဲ႕စေတာ့ေစ်းကြက္ဟာ ကမာၻကို ဂယက္မ႐ိုက္ခတ္ေသးေပမဲ့ ကမာၻမွာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံၿပီးရင္ ဒုတိယအႀကီးဆံုး စီးပြားေရးပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ တ႐ုပ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ဒီစေတာ့ေစ်းကြက္ျပႆနာကို တ႐ုပ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ အကိုင္အတြယ္မတတ္ရင္ေတာ့ ကမာၻ့စီးပြားပ်က္ကပ္ႀကီး ျဖစ္လာႏိုင္တယ္လို႔ စီးပြားေရးပညာရွင္ေတြက သံုးသပ္ေနၾကပါတယ္။

‪‎မွတ္ခ်က္။ စေတာ့(Stock)နဲ႔ ရွယ္ယာ(Share)တို႔ ဘာကြာျခားသလဲလို႔ေမးခ်င္ၾကပါလိမ့္မယ္။ စေတာ့ဆိုတာက ကုမၸဏီတခု သို႔မဟုတ္ ကုမၸဏီအမ်ား(ကုမၸဏီနာမည္ေျပာစရာမလို)ရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈစာခ်ဳပ္စာတမ္းျဖစ္ၿပီး ရွယ္ယာဆိုတာက နာမည္အတိအက် တပ္ထားတဲ့ကုမၸဏီတခုရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈစာခ်ဳပ္စာတမ္းျဖစ္ပါတယ္။ သေဘာခ်င္းသိပ္မကြာလို႔ လူေတြဟာ စေတာ့နဲ႔ရွယ္ယာကို ေရာေႏွာေျပာတတ္ ေရးတတ္ၾကပါတယ္။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱ-စကၤာပူ)
Facebook Page မွ ကူးယူတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

Read More

ဂရိႏိုင္ငံရဲ႕ မၿပီးဆံုးေသးေသာ အေႂကြးျပႆနာႀကီး

ဒီပို႔စ္ကို အရင္တင္ထားတဲ့ "တကမၻာလံုးက ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ၾကရတဲ့ ဂရိႏိုင္ငံရဲ႕ ေရြးေကာက္ပြဲ" ဆိုတဲ့ ပို႔စ္နဲ႔ယွဥ္တြဲဖတ္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ျပည့္ျပည့္စံုစံုသိႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

အရင္ပို႔စ္မွာေရးထားသလို ဂရိႏိုင္ငံရဲ႕စီးပြားေရးဟာ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ ႏိုင္ငံတကာ ေငြေၾကးျပႆနာႀကီး ေပၚလာၿပီးကတည္းက က်ဆင္းလာခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့ ဂရိအစိုးရဟာ Troika လို႔ေခၚတဲ႔ ယူ႐ိုေငြေၾကးအဖြဲ႔ၾကီးမွာ ပါဝင္ၾကတဲ့ ကမၻာ့ေငြေၾကးရန္ပံုေငြ အဖြဲ႔(IMF)ရယ္၊ European_Commission(EC)နဲ႔ European_Central_Bank(ECB)တို႔ ဆီကေန ၂၀၁၀ခုႏွစ္မွာ အကူအညီေခ်းေငြေတြ ယူရတယ္။ ေနာက္တခါ ၂၀၁၂ခုႏွစ္မွာ ေခ်းေငြေတြထပ္ယူရလို႔ ဂရိႏိုင္ငံတင္တဲ့ အေႂကြးစုစုေပါင္းဟာ ယူ႐ို၂၄၀ဘီလီယံ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။

ယူ႐ိုေငြေၾကးအဖြဲ႕ႀကီးေတြက အေႂကြးေတြက္ို လြယ္လြယ္ကူကူေခ်းေပးလိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဂရိအစိုးရက Austerity_Plan ဆိုတဲ့ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး အစီအစဥ္ေတြ လုပ္ပါမယ္လို႔ အာမခံခ်က္ေပးမွ ေငြေခ်းေပးလိုက္တာပါ။ ယူ႐ိုေငြေၾကးအဖြဲ႕ႀကီး ေတာင္းဆိုတာေတြက ႏိုင္ငံရဲ႕ အသံုးစရိတ္ဘတ္ဂ်က္ေတြ ေလွ်ာ့ပစ္ရမယ္။ လုပ္ငန္းေတြ လူေတြဆီကေန အခြန္ေတြ တိုးေကာက္ရမယ္။ အလုပ္သမားလစာေတြ ပင္စင္ခံစားခြင့္ေငြေတြ ေလွ်ာ့ပစ္ရမယ္။ လူမႈေရးအသံုးစရိတ္ေတြ ေလွ်ာ့ပစ္ရမယ္စတဲ့ ဆိုးဆိုးဝါးဝါးအစီအစဥ္ေတြ လုပ္ခိုင္းပါတယ္။ ဂရိအစိုးရကလဲ ေခ်းေငြရဖို႔ တျခားနည္းလမ္းေတြမရွိေတာ့ ေတာင္းဆိုတာေတြ လိုက္လုပ္ေပးရတယ္။

၅ႏွစ္သာၾကာလာတယ္။ ဂရိႏိုင္ငံရဲ႕စီးပြားေရးမတိုးတက္လာတဲ့အျပင္ ပိုပိုဆိုးဝါးလာတယ္။ ဘယ္လို စီးပြားေရးတိုးတက္ပါ့မလဲ။ ေနာက္ေခ်းရတဲ့ေငြေတြကို အရင္ယူထားတဲ့အေႂကြးတခ်ိဳ႕ရယ္ အတိုးေတြဆပ္ေနရတာနဲ႔ ႏိုင္ငံရဲ႕စီးပြားေရးထဲ မထည္႔ဝင္ႏိုင္ မရင္းႏွီးႏိုင္လို႔ေလ။ ႏိုင္ငံရဲ႕စီးပြားေရးဟာ ၅ႏွစ္အတြင္း ၂၅ရာခိုင္ႏွဳန္း က်ဆင္းသြားတယ္။ ျပည္သူတဝက္နီးပါးဟာ အလုပ္အကိုင္မရွိၾကေတာ့ဘူး။ လူေတြလက္ထဲမွာ ပစၥည္းဝယ္စရာပိုက္ဆံ မရွိၾကေတာ့ဘူး။

လူေတြဟာ လက္ရွိအစိုးရကို မေက်နပ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ၿပီးခဲ့တဲ့ဇႏၷဝါရီလ(၂၅)ရက္ေန႔မွာ အတိုက္အခံပါတီတခုျဖစ္တဲ့ လက္ဝဲစြန္းပါတီ SYRIZAဟာ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏိုင္ရၿပီး အစိုးရ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီပါတီအႏိုင္ရျခင္းရဲ႕အဓိက အေၾကာင္းကေတာ့ အသက္၄၀အရြယ္ ပါတီေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့ Alexis_Tsiprasက ဂရိတင္ေနတဲ့အေႂကြးေတြကို ေႂကြးရွင္ႏိုင္ငံေတြေလွ်ာ္ပစ္ဖို႔ ေတာင္းဆိုမယ္။ အေႂကြးေတြ မေလွ်ာ္ဖူးဆိုရင္ အေႂကြးေတြကိုမဆပ္ေတာ့ပဲ အီးယူအဖြဲ႕ႀကီးက ထြက္ပစ္လိုက္မယ္လို႔ လူပိန္းႀကိဳက္နည္းေတြေျပာၿပီး စည္းရံုးလို႔ပါ။ လူထုကလဲ သူ႔အေျပာကို သေဘာက်ၿပီး သူ႔ပါတီကို တခဲနက္မဲေပးခဲ့ၾကတယ္။

အစိုးရသစ္ရဲ႕ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာတဲ့ Tsipras က လူျပိန္းတြက္တြက္ပါတယ္။ ယူ႐ိုေငြေၾကးအဖြဲ႕ႀကီးဟာ သူေတာင္းဆိုတာကို လိုက္ေလ်ာေပးရလိမ့္မယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ယူ႐ိုေငြေၾကးအဖြဲ႕ႀကီးဟာ ဂရိႏိုင္ငံကို အီးယူအဖြဲ႕ထဲက ႏူတ္ထြက္မခံရဲဘူး။ အထြက္ခံလိုက္ရင္ ယူ႐ိုေငြေၾကးအဖြဲ႕ႀကီး ၿပိဳကြဲသြားႏိုင္တယ္။ ဂရိတင္ေနတဲ့ အေႂကြးေတြကိုလဲ ျပန္ရေတာ့မွာမဟုတ္ဖူး။ ဂရိႏိုင္ငံလို သူတို႔ဆီက အေႂကြးေတြ အမ်ားႀကီးတင္ေနၾကတဲ့ အီတလီ၊ စပိန္၊ ေပၚတူဂီနဲ႔ အိုင္ယာလန္ႏိုင္ငံေတြလဲ ႏွဳတ္ထြက္သြားႏိုင္တယ္။ ယူ႐ိုေငြေၾကးၿပိဳကြဲသြားရင္ တကမာၻလံုးရဲ႕စီပြားေရးေတြ ထိခိုက္လာႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဂ်ာမနီႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္တဲ့ ယူ႐ိုေငြေၾကးအဖြဲ႕ႀကီးဟာ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ Tsipras ကို ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီး အလိုလိုက္ေပးလိမ့္မယ္ေပါ့။

ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္Tsiprasနဲ႔ ဘဏၰာေရးဝန္ႀကီးသစ္ Yanus_Varofakis တို႔ႏွစ္ဦးဟာ ယူ႐ိုေငြေၾကး အဖြဲ႕ဝင္ႏိုင္ငံေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့ဂ်ာမနီ အဂၤလန္ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံေတြကို အႀကိမ္ႀကိမ္သြားၿပီး ေဆြးေႏြးၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ယူ႐ိုအဖြဲ႕ႀကီးကလဲ Tsipras ရဲ႕ ျခိမ္းေျခာက္အက်ပ္ကိုင္တာကိုမခံဘဲ ဂရိႏိုင္ငံကို ယူ႐ိုအဖဲြ႕ႀကီးကေန အခိ်န္မေရြးထြက္လို႔ရတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ Tsiprasက ျပန္ေလွ်ာ့ရတယ္။ Tsipras တြက္ထားသလို ျဖစ္မလာဘူး။ သူတို႔ဂရိႏိုင္ငံကို ယူ႐ိုအဖြဲ႕ထဲက မထြက္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေငြထပ္ေခ်းေပးပါ။ ဆပ္ရမဲ့အတိုးေတြကို ဆိုင္းငံ့ေပးပါ။ ေနာက္ၿပီး စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး အစီအစဥ္ေတြဟာ ျပင္းထန္လြန္းလို႔ ေလွ်ာ့ေပါ့ေပးပါတဲ့။

Tsipras ရဲ႕ အေျခအေနမေကာင္းေတာ့တာသိေနတဲ့ ယူ႐ိုေငြေၾကးအဖြဲ႕ႀကီးကလဲ သူတို႔ေတာင္းဆိုတဲ့ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမလုပ္ရင္ ေငြထပ္မေခ်းဘူးလို႔ ခပ္တင္းတင္းေျပာလိုက္တယ္။ အေျခအေနမေကာင္းတဲ့ Tsipras ဟာ ယူ႐ိုေငြေၾကးအဖဲြ႕ႀကီးေတာင္းဆိုတဲ့ စီးပြားေရးအစီအစဥ္ကို လူထုဆႏၵခံယူပြဲလုပ္ဖို႔ ၿပီးခဲ့တဲ့ဇြန္လကုန္မွာ ဂရိလႊတ္ေတာ္ကိုတင္ျပတယ္။ လႊတ္ေတာ္က သေဘာတူလို႔ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇူလိုင္လ(၅)ရက္ေန႔က လူထုဆႏၵခံယူပြဲလုပ္တယ္။ မဲေပးႏိုင္သူေတြရဲ႕ ၆၁.၃ရာခိုင္ႏွဳန္းက ယူ႐ိုေငြေၾကးအဖြဲ႕ႀကီးရဲ႕ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး အစီအစဥ္ကိုလက္မခံဘူး သေဘာမတူဘူး "NO"လို႔ မဲေပးၾကတယ္။

လူထုဆႏၵခံယူပြဲၿပီး ေနာက္တရက္မွာပဲ ေဆြးေႏြးပြဲမွာ သေဘာထားတင္းမာတဲ့ ဘဏၰာေရးဝန္ႀကီး Yanus_Varofakis ႏွဳတ္ထြက္လိုက္ပါတယ္။ Tsipras က ယူ႐ိုေငြေၾကးအဖြဲ႕ၾကီး မႀကိဳက္တဲ့ သူ႔ဝန္ႀကီးကို ႏွဳတ္ထြက္ခိုင္းလိုက္လို႔ပါ။ ယူ႐ိုအဖြဲ႕ႀကီး ေက်နပ္ေအာင္လုပ္ေပးခ်င္လို႔ပါ။

Tsiprasနဲ႔ ယူ႐ိုေငြေၾကးအဖြဲ႕ႀကီး ေနာက္ထပ္ ထပ္မံေဆြးေႏြၾကပါအံုးမယ္။ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ရမွာပါ။

ဒါေပမဲ့ ေလာေလာဆယ္ဂရိႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးအေျခအေနကေတာ့ အေတာ္ႀကီးကို ဆိုးရြားေနပါၿပီ။ ယူ႐ိုေငြေၾကးအဖြဲ႕ႀကီးက ေငြထပ္ေခ်းမရလို႔ သူႏိုင္ငံထဲမွာ ယူ႐ိုပိုက္ဆံျပတ္သေလာက္ျဖစ္ေနၿပီ။ ဂရိဘဏ္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားပိတ္ထားလိုက္ရၿပီ။ လူေတြကို ပိုက္ဆံထုတ္စက္ATM ကေန တေန႔ ယူ႐ို၆၀ပဲ ထုတ္ခြင့္ျပဳပါေတာ့တယ္။ ရက္အနည္းငယ္အတြင္း ယူ႐ိုပိုက္ဆံ လံုးဝျပတ္သြားေတာ့မွာမို႔ ဂရိအစိုးရဟာ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ပိုက္ဆံျဖစ္တဲ့ drachma ေတြ႐ိုက္ထုတ္ရေတာ့မယ္။ အခ်ိန္မွီ႐ိုက္ထုတ္ႏိုင္ပါ့မလား။

ကဲ ဒီဂရိအေႂကြးျပႆနာကေန က်ေနာ္တို႔တေတြ ဘာသခၤန္းစာယူႏိုင္ၾကမလဲ။ အစိုးရတရပ္ဟာ ႏိုင္ငံတခုရဲ႕ စီးပြားေရးကို စီမံခန္႔ခဲြမႈမလုပ္တတ္ပဲ ႏိုင္ငံတကာက အေႂကြးေတြလွည့္ပတ္ေခ်းယူေနရံုနဲ႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕စီးပြားေရး တိုးတက္လာမွာမဟုတ္ဖူး။ လူေနမႈအဆင့္အတန္း ျမင့္လာမွာမဟုတ္ဖူး။ တိုင္းျပည္သာ ဆင္းရဲစုတ္ျပတ္သတ္လာလိမ့္မယ္ဆိုတာပါ။

ေနာက္ၿပီး တခ်ိဳ႕လူေတြက ေျပာၾကေသးတယ္။ ဘယ္အစိုးရတက္တက္ တို႔နဲ႔မဆိုင္ပါဘူးကြာ။ ကိုယ္လုပ္မွ ကိုယ္စားရတာပါတဲ့။ ဒါေပမဲ့ စီးပြားေရးမလုပ္တတ္တဲ့အစိုးရကို ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္မိရင္ ဂရိႏိုင္ငံလိုပဲ ေလာေလာဆယ္ ျပည္သူေတြ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ရံုမက မိမိတို႔ရဲ႕ ေနာင္လာေနာက္သား၊ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြဟာ တိုင္းျပည္ကေခ်းထားတဲ့ အေႂကြးေတြ ႏွစ္ရာခ်ီကုန္း႐ုန္းဆပ္ၾကရေတာ့မယ္ဆိုတာလဲ သတိျပဳၾကပါ။

ဒါေၾကာင့္ လာမဲ့ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အစိုးရေကာင္းတရပ္ေရြးခ်ယ္မိဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။

ေရးသားသူ သိန္းေဖ(ေခတၱ-စကၤာပူ)
Facebook Page မွ ကူးယူတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

Read More